Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΙΔΑΚΗΣ ΣΤΗ «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

«Απ’ όλην αυτήν την υπερπληροφόρηση αισθάνομαι ότι δεν ακούει κανείς κανέναν!»

ΜΕ ΠΟΛΥΑΡΙΘΜΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΤΟ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ ΤΟΥ, ΜΕ ΠΑΜΠΟΛΛΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ, ΕΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

«Ο δρόμος μου δεν ήταν ποτέ στρωμένος με ροδοπέταλα. Ήταν δύσκολο να προχωρήσω την εποχή που ξεκίνησα. Για κάθε νέο, σε όποια εποχή και αν βρίσκεται, το ξεκίνημά του θέλει προσπάθεια και δουλειά»

Μια φορά κι έναν καιρό, στην Κρήτη, στο Ηράκλειο γεννήθηκε ένας μεγάλος ερμηνευτής. Ο Μανώλης Λιδάκης. Ένας ερμηνευτής, ο οποίος μέσα στη μακροχρόνια και δημιουργική του πορεία γεύτηκε το μέλι και την ομορφιά του καλού ελληνικού τραγουδιού. Ένας καλλιτέχνης που έχει την ικανότητα να εκφράζεται με ηρεμία και απλότητα.

Με πολυάριθμα τραγούδια στο ενεργητικό του, με πάμπολλες συναυλίες, έγραψε και συνεχίζει να γράφει μια δική του ιστορία στην ελληνική δισκογραφία. Θαρρώ πως είναι ένα από τα πρόσωπα που κρατάνε την ελπίδα για το καλό και διαχρονικό τραγούδι στις μέρες μας. Μέσα από τις απαντήσεις του στις δέκα ερωτήσεις μας, μπορέσαμε να αισθανθούμε την ευαισθησία και την αφοσίωσή του στην τέχνη που επέλεξε να υπηρετήσει.

Μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, Μανώλη, κατάφερες να διατηρήσεις μια ζωντανή παρουσία στον χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Μόλις κάπου αναφερθεί το όνομά σου, συνήθως έρχεται η ατάκα: «Μεγάλη φωνή!». Πόσα χιλιόμετρα διάνυσες για να φτάσεις μέχρι εδώ;

Είναι σίγουρα πολύ κολακευτικό αυτό, να ταυτίζεται το όνομά μου με τον χαρακτηρισμό ''μεγάλη φωνή''. Δεν το κρύβω ότι με κολακεύει κάτι τέτοιο, όμως οφείλω πολλά στους δασκάλους μου. Η φωνή από μόνη της δεν αρκεί, χρειάζεται δουλειά και γνώση. Σίγουρα είναι ένα θείο δώρο, που έτυχε να το έχω, όπως το έχουν και άλλοι καλλιτέχνες. Μια φωνή όμως για να αγαπηθεί πρέπει να συγκινήσει τον κόσμο και αυτό για να γίνει είναι απαραίτητο να βάζεις ψυχή.
Όσο για τα χιλιόμετρα, δεν μπορώ να τα μετρήσω... είναι χιλιόμετρα πολλών εμπειριών αλλά κυρίως είναι χιλιόμετρα ψυχής. Και η ψυχή καλπάζει, δεν μπορούμε να βάλουμε κοντέρ.

Πρόλαβες τις παλιές καλές εποχές της ελληνικής δισκογραφίας. Τι άλλαξε από τότε; Εάν άρχιζες σήμερα, πιστεύεις ότι θα είχες την ίδια τύχη, την ίδια διαδρομή;

Ο δρόμος μου δεν ήταν ποτέ στρωμένος με ροδοπέταλα. Ήταν δύσκολο να προχωρήσω την εποχή που ξεκίνησα. Για κάθε νέο, σε όποια εποχή και αν βρίσκεται, το ξεκίνημά του θέλει προσπάθεια και δουλειά. Δεν θα έλεγα ότι οι δισκογραφικές εταιρείες πίστεψαν στην αρχή, σε μένα. Βέβαια από κάποια στιγμή και μετά τα πράγματα άλλαξαν, αλλά σε αυτό νομίζω πως συνέβαλε και ο κόσμος - η αγάπη του κόσμου.

Αν άλλαξε κάτι από τότε, από την εποχή που εγώ ξεκινούσα, νομίζω πως αφορά τις δισκογραφικές εταιρείες -όσες έχουν απομείνει- που πλέον άλλαξαν τον τρόπο της παραγωγής, μιας που η ζήτηση στην αγορά του CD έχει αλλάξει πολύ. Προσωπικά αμφιβάλλω αν θα είχα την ίδια διαδρομή, αν ξεκινούσα τώρα. Όμως για τον κάθε ένα υπάρχουν δυσκολίες και αυτό νομίζω πως αφορά όλες τις εποχές. Ειδικά όταν κανείς είναι στο ξεκίνημα και χαράζει τον δρόμο του.

Ποια είναι η θέση της παράδοσης στη μουσική σήμερα; Οι νέοι άνθρωποι «δανείζονται» από αυτήν κάνοντας επιτυχίες;

Και ναι και όχι. Ανάλογα πώς κανείς αντιλαμβάνεται τη σημασία της παραδοσιακής μουσικής. Θεωρώ πάντως πως η παράδοση χρειάζεται να την παρουσιάσεις αυθεντικά. Είναι μια σπουδαία υπόθεση η παραδοσιακή μας μουσική και ως μουσική αξία και ως κοινωνικό φαινόμενο. Ρέει μέσα μας, είναι κομμάτι μας. Εγώ πιστεύω ότι δεν υπάρχει μουσική αναγέννηση, επιρροές ναι, υπάρχουν και κάπως έτσι επηρεάζονται οι νέες γενιές, εντάσσοντας κάποια στοιχεία της παράδοσης.

Mίλησέ μας για το λαϊκό τραγούδι που γράφεται σήμερα. Συγκινεί; Θα μείνει μέσα στα χρόνια;

Αυτό θα φανεί. Το λαϊκό τραγούδι σήμερα πρέπει να το πάρουν στα χέρια τους οι νέοι δημιουργοί, οι νέοι μουσικοί, οι νέοι ερμηνευτές, δημιουργώντας το δικό τους γνήσιο λαϊκό τραγούδι. Πάντα με σεβασμό στους μεγάλους λαϊκούς συνθέτες αλλά με τη δική του προσωπικότητα ο καθείς. Το θέμα όμως είναι να δημιουργήσουν το λαϊκό τραγούδι της δικής τους εποχής και όχι το λαϊκό-ποπ που ακούμε συνεχώς στις μέρες μας. Αυτό δεν είναι λαϊκό τραγούδι.

Τι σημαίνει η Κρήτη για τον Μανώλη Λιδάκη και πώς έχει επιδράσει στη ζωή και το έργο του;

Παρόλο που το λιγότερο διάστημα του βίου μου το έχω περάσει στην Κρήτη, πάντα είναι η αφετηρία μου και ο τελικός προορισμός μου. Ο Κρητικός όταν λείπει από την Κρήτη, όπου και να είναι, νιώθει ξενιτεμένος.

Τι σημαίνει «διαχρονικό» τραγούδι για τον Μανώλη Λιδάκη; Πιστεύεις ότι σήμερα γίνονται διαχρονικά πράγματα στη μουσική;

Αν τα τραγούδια που γράφονται σήμερα είναι διαχρονικά, θα το δείξουν τα επόμενα χρόνια. Η αντοχή τους στον χρόνο και η αγάπη του κοινού είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Η διαχρονικότητα είναι κάτι που πρέπει να αποδειχθεί. Το διαχρονικό τραγούδι είναι ταυτισμένο με την αισθητική, μουσικά και στιχουργικά. Προσωπικά αισθάνομαι ιδιαίτερα χαρούμενος, γιατί έχω ευτυχήσει να πω τραγούδια που μετά από δύο δεκαετίες προκαλούν ακόμα ενδιαφέρον και αγαπιούνται από τους ανθρώπους.

Θα εμπιστευόσουν τη δουλειά ενός νέου δημιουργού;

Φυσικά. Τα ίδια τα τραγούδια είναι το ζητούμενο. Αν μου αρέσουν εμένα, αν μιλάνε σε μένα... αυτό είναι το κριτήριό μου όταν επιλέγω τραγούδια. Έτσι λειτουργώ πάντα με την ελπίδα ότι αν μου αρέσει εμένα ένα τραγούδι θα αρέσει και στον κόσμο.

Πώς βλέπεις την προσπάθεια των νέων παιδιών να υπάρχουν στο χώρο;

Τα παιδιά ζουν την εποχή τους με όλες τις δυσκολίες. Και σίγουρα η εποχή μας είναι δύσκολη όχι μόνο για το κομμάτι που αφορά στη μουσική αλλά για κάθε νέο παιδί που προσπαθεί να βρει έναν δρόμο, μια επαγγελματική σταδιοδρομία. Τα νέα παιδιά που ασχολούνται συγκεκριμένα με τη μουσική έχουν μεν μια πλήρη και σφαιρική ενημέρωση από το διαδίκτυο αλλά τι γίνεται με την ιστορία και τον πολιτισμό; Αυτά χρειάζονται το βίωμα, την επαφή. Δεν αρκεί μόνο η πληροφόρηση. Από όλην αυτήν την υπερπληροφόρηση, έντονο σημάδι των καιρών, αισθάνομαι ότι δεν ακούει κανείς κανέναν.

Οι νέοι άνθρωποι βιώνουν μεν τις δυσκολίες αλλά έχουν χρέος να ψάχνουν όπως έψαχνε ο κάθε καλλιτέχνης όταν ήταν νέος στη δική του εποχή. Και εμείς, οι πιο έμπειροι, ας τους δείχνουμε τον δρόμο...

Μίλησέ μας για τον νέο δίσκο που δρομολογείς και για τα επόμενά σου καλλιτεχνικά σχέδια.

Ο καινούριος μου δίσκος μόλις κυκλοφόρησε από την MLK με τίτλο ''Μικρές λεπτομέρειες''. Πρόκειται για τραγούδια που τώρα έχουν αρχίσει να ακούγονται προς τα έξω. Τη μουσική έγραψε ο Ανδρέας Κατσιγιάννης από την Εστουδιαντίνα και τους στίχους ο ποιητής Κώστας Καρτελιάς. Σε δυο τραγούδια έχω γράψει τη μουσική εγώ και στο ένα οι στίχοι είναι της Δέσποινας Δεμιρτζίδου, στο άλλο, το τραγούδι Άγγελος Διαβάτης, οι στίχοι είναι της Τασούλας Θωμαΐδου.

Από ζωντανές εμφανίσεις μόλις ολοκληρώσαμε έναν πετυχημένο κύκλο στη Αθήνα με μια ωραία παρέα μουσικών και συνεχίσαμε για λίγο και στη Θεσσαλονίκη.
Στην Κύπρο έρχομαι για μια ιδιαίτερη εμφάνιση σε ένα κύκλο μουσικής με τον τίτλο «Φωνή - Πιάνο» που εγκαινιάζει το Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο στη Λεμεσό. Ήταν μια πρόσκληση που δέχτηκα από τον φίλο Βάσο Αργυρίδη, ο οποίος εκτός από συνθέτης και πιανίστας είναι και διευθυντής στο Παττίχειο Θέατρο.
Με τον Βάσο έχουμε ξαναδουλέψει στο παρελθόν. Τώρα συναντιόμαστε ξανά, αυτός στο πιάνο και εγώ στο τραγούδι για ένα ρεσιτάλ με τραγούδια από την προσωπική μου δισκογραφία αλλά και αγαπημένα μου κομμάτια, συνθετών όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, κ.ά., που πάντα συμπεριλαμβάνω στο ρεπερτόριό μου. Είναι μια ξεχωριστή εμφάνιση, γυμνή από τα πολλά όργανα, χωρίς εφέ και τεχνικά τερτίπια, αλλά πλούσια σε συναίσθημα, την οποία προσμένω με μεγάλη χαρά.

Ποια είναι η σχέση σου με την Κύπρο;

Στην Κύπρο έχω φίλους και συνεργάτες. Είναι ένα νησί που αγαπώ ιδιαίτερα. Έχω έρθει στο παρελθόν πέντε - έξι φορές. Και επειδή η μνήμη μου είναι καλή, έχω μέσα μου ζωντανές ακόμη εικόνες από την πρόσφατη ιστορία της Κύπρου που με πόνεσαν πολύ και εξακολουθούν να με πονούν. Κάθε φορά που έρχομαι στο νησί η χαρά μου μπλέκεται με ένα αίσθημα πόνου για όλην αυτήν την αδικία που εξακολουθεί να συμβαίνει.