Η αντιαισθητική της «πολυπολιτισμικότητας» και η υποτέλεια ως νομοτέλεια

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΩΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ Ο BALLAFAT, ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΣΑΝ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΠΑΝΑΚΕΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΓΗΓΕΝΗ ΜΑΣ ΕΠΑΡΧΙΩΤΙΚΟ ΤΟΠΙΚΙΣΜΟ

Δεν υπάρχει θέση ή σχέση στον κόσμο, τον φυσικό μα και τον μεταφυσικό, που να μη διακοσμηθεί. Η θρησκεία κρατάει τα σκήπτρα σε έργα τέχνης με έναν Παρθενώνα αιώνιο στολίδι και καμάρι της Ελλάδας, Οι Βούδες στην κοιλάδα του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν που κατέστρεψαν οι Ταλιμπάν το 2001, γίναν παγκόσμια κατακραυγή και κατάρα

Η Αισθητική, ως καθορισμός της φιλοσοφίας της Τέχνης (ή του Ωραίου), και όχι ως... καθαρισμός προσώπου (ή βαφής μαλλιών και κουρέματος), δεν έχει ως αντίθετο την Αντιαισθητική, που θα μπορούσε να είναι μια φιλοσοφία της Τέχνης (ή του Ωραίου) εναντίον της νενομισμένης, ή της επικρατούσας, αλλά επιδεικνύει, με κάποια προκλητικότητα, την απουσία Αισθητικής, δηλ. την έλλειψη (οιασδήποτε) Φιλοσοφίας της τέχνης και του Ωραίου.

Συνιστά συστατικό στοιχείο κάθε πολιτισμού το κόσμημα, ο διάκοσμος, η διαρρύθμιση του κόσμου και του χώρου, με τρόπο που να φαίνεται ξεπίτηδες και τεχνηέντως καλαίσθητος, συμπεριλαμβανομένων των ανθρωπίνων ή άλλων σωμάτων, υλικών και άυλων: π.χ. Από τα πρώτα-πρώτα αρχαιολογικά δείγματα ζωής στο μικρό αυτό Νησί, την Κύπρο, εκείνα στη Χοιροκοιτία (βρέθηκαν αρχαιότερα αλλού), 8 χιλιετιών π.Χ. ήταν ένα... κολιέ, ένα κόσμημα, που σημαίνει στόλισμα, ίσως τελετουργία ή θρησκεία, δηλαδή πολιτισμό!

Οκτώ χιλιετίες π.Χ.! Στην Αίγυπτο οι γάτες ταριχεύονταν με όλα τα χαρακτηριστικά σημάδια της σπουδαιότητάς τους, σαν ισάξια φαγιούμ γατίσια, και οι ελέφαντες στην Ινδία ώς σήμερα, μοιάζουν με... κινούμενα ανάκτορα, οι καμήλες των νομάδων, τα άλογα των Βερβερίνων, και τα γαϊδούρια μας στολίζονταν με ωραία σαμάρια. Σήμερα τα σκυλιά και τα γατιά ντύνονται, «επενδύονται» μάλλον, τους φοράν φιόγκους και κουδούνια και περιλαίμια με στρας. Δεν υπάρχει θέση ή σχέση στον κόσμο, τον φυσικό μα και τον μεταφυσικό που να μη διακοσμηθεί.

Η θρησκεία κρατάει τα σκήπτρα σε έργα τέχνης με έναν Παρθενώνα αιώνιο στολίδι και καμάρι της Ελλάδας, Οι Βούδες στην κοιλάδα του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν, που κατέστρεψαν οι Ταλιμπάν το 2001, γίναν παγκόσμια κατακραυγή και κατάρα, και οι πολύ νωπές καταστροφές αρχαιοτήτων της υπέροχης αρχαίας Παλμύρας, στη Συρία, που τίναξαν στον αγέρα οι Ισλαμιστές, τις είδαμε τις είδαμε, δεν αντικαθίστανται, με τίποτε στον κόσμο, όπως και οι καταστροφές στο Ιράκ.

Η Πέτρα στην Ιορδανία την γλίτωσε (κτύπα ξύλο), ενώ η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά στην Αίγυπτο είναι να σου παίρνει την αναπνοή, συντηρείται με κονδύλια μουσουλμανικά, λέει, κάποιου Σεΐχη, ενώ η Μονή του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα, που είδαμε στην τηλεόραση τις προάλλες, που αρνείται να ηλεκτροφωτιστεί, είναι έργα ανθρώπων πεφωτισμένα και... θεϊκά.

Νεο-Ισλαμισμός και Βαρβαρότητα

Τι γίνεται όμως με την επικράτηση της τρομοκρατίας στην πραγματικότητα, καταπαντού και ποια η σχέση της με την τέχνη και με τη ζωή μας την ίδια; Ο Γάλλος διανοητής Paul Andre Ballafat αρνείται να δεκτεί τον όρο «τρομοκρατία», ονομάζει το φαινόμενο ως «εγκληματικότητα» και το αποδίδει εξολοκλήρου και απερίφραστα στους ώμους της Αμερικανικής Πολιτικής:

«Στον αγώνα τους κατά των σοσιαλιστών, οι αμερικανικές κυβερνήσεις συστηματικά βοήθησαν και ενθάρρυναν όλους τους ισλαμιστές της Ανατολής, με αποτέλεσμα την κατάσταση που γνωρίζουμε, για την οποία φέρουν μεγάλη ευθύνη: Βοήθησαν αυτόν τον νεογέννητο ισλαμισμό, προωθώντας τη δική τους αντίληψη που βασίζεται στη συστηματική εκμετάλλευση των λαών, την πλήρη ελευθερία της οικονομίας, την καταστροφή της πολιτικής και την ενθάρρυνση των εμφύλιων ταραχών, που δικαιολογεί τον νόμο της βίας. (...) Αυτοί οι νέοι που πηγαίνουν σε αυτές τις ομάδες είναι, κατά την άποψή μου, ο ιδανικός σύγχρονος άνθρωπος με τον τρόπο που η αμερικανική πολιτική επιθυμεί να είναι και έτσι τους δημιουργεί».

Η διεθνής οικονομική κρίση ως πολιτική πανάκεια

Αλλά ποια η σχέση ΑΥΤΗΣ της τρομοκρατικής βαρβαρότητας, άλλως εγκληματικότητας, όπως την καθορίζει ο Ballafat, με την οικονομική κρίση που σαν αντίστροφη πανάκεια έρχεται να αιτιολογήσει τον γηγενή μας επαρχιώτικο τοπικισμό, αλλ’ ως... διεθνισμό, την πολιτιστική σύγχυση και ρηχότητα ως πολυπολιτισμικότητα, την καθυπόταξη στον ’’Αλλο’’, όχι ως άλλον, αλλ’ ως τον ισχυρότερο, και την ανεκτικότητα του ‘’άλλου’’, όχι ως διαφορά ‘’ειδολογική’’ αλλά... ιδεολογική δηλαδή ‘’μεταφυσική’’, ‘’υπερβατική’’.

Ο δηθενισμός καθίσταται εξαίφνης μοδερνισμός. Η άνοδος της εθνικιστικής άκρας δεξιάς στην Ευρώπη, εξαίφνης φαντάζει ως αντίθετη προς την ‘’υπάρχουσα’’ ‘’αριστερά’’ και προς την άρχουσα δεξιά, όταν από τη δεκαετία μετά τον Β’ Π. Πόλεμο τα δύο ‘’σύμπαντα’’, κατά τον Χέρμπερτ Μαρκούζε, συνέκλιναν μέσα στον ‘’Μονοδιάστατο Άνθρωπο’’ και απέκλειαν πολλές φρούδες ελπίδες, φρούτο η Αισιοδοξία τόσο της Αριστεράς όσο και του πιο ακραιφνούς Αμερικανισμού !

Η ‘’κρίση’’ για έναν (όχι και τόσο πρωτότυπο) μελετητή της φιλοσοφίας (του Σουφισμού κυρίως), προσομοιάζει με ένα ‘’τέλος των κρίσεων’’, όπως για τον Φουκουγιάμα, αν τον θυμόσαστε οι συγκαιρινοί μου, είχαμε ‘’ζήσει’’ το τέλος της Ιστορίας μετά το 1989 με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του Υπαρκτού Σοσιαλισμού! Μα ούτε η Ιστορία έχει σταματήσει να υπάρχει, λόγω κατάρρευσης της Σοβιετίας, ούτε ‘’αυτή’’ ‘δω η κρίση είναι το τέλος των κρίσεων, γιατί σε αντιδιαστολή με προηγούμενες δεν ‘’εμπεριέχει τη λύση της, όπως οι άλλες πριν απ’ αυτήν’’ (Ballafat, 2017).

Η Αποδήμηση ως Αποδόμηση

Παρά τις πολυδιαφημιζόμενες ευκαιρίες ‘’επιλογής’’, και τη περιλάλητη ‘’προσαρμοστικότητά’’ του ο καπιταλισμός συνιστά ένα σύστημα οικονομικής, αισθητικής και ηθικής ανεπάρκειας, θα έλεγα μάλιστα πως είναι μάλλον ένα κλειστό σύστημα πνευματικής νωθρότητας, μονοτονίας μέχρι... κατατονίας, με καταβαράθρωση κάθε ικμάδας πρωτοτυπίας, δημιουργικότητας, ευρηματικότητας και ευρυθμίας. Μόνη ‘’επιλογή’’ η αποδήμηση, που αποδόμησε ήδη το σύστημα. Γι’ αυτό και η Τέχνη αναγορεύτηκε από τους ίδιους τους καλλιτέχνες, με πρώτο τον Πλάτωνα (μέγα δημιουργό) ως ρέμπελη. Αρκεί η στερεότυπη και γεμάτη μαργαρίτες γλώσσα των πολιτικών και των λειτουργών των ΜΜΕ και το μονότονο χρώμα των τριχών αμφοτέρων, για να καταλάβετε τα ΜΕΔάνεια.

ΔΡ. ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
Κριτικός πολιτισμού & πολιτικής