ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ: ΓΕΝΝΩΝΤΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΝΑΚΑΤΕΜΕΝΑ ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ

ΤΟ ΑΛΛΟ ΩΡΑΙΟ ΜΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΤΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ. ΟΠΟΤΕ, ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΜΕΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΩ ΠΟΙΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΗΘΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ…

Σαφώς και είναι πολύ ιδιαίτερη στιγμή για έναν δημιουργό να ακούει ένα ολόκληρο θέατρο να τραγουδάει λόγια που γράφτηκαν σε ένα τόσο δα γραφείο. Θα σας πω, όμως, κάτι που μπορεί να σας φανεί περίεργο. Όταν ακούω παιδιά να τραγουδάνε τραγούδια μου σε παιδική παράσταση, συγκινούμαι περισσότερο. Και ας μην πρόκειται για τραγούδια γνωστά σε όλους

Ένας Κύπριος στιχουργός, ο οποίος, από πολύ μικρή ηλικία, κατάφερε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα! Σιγά σιγά πέρασε το υλικό του σε σημαντικούς συνθέτες και ερμηνευτές, καθώς ταυτόχρονα κάποια τραγούδια του ξεχώρισαν και παίζονται με μεγάλη επιτυχία στα ραδιόφωνα της Ελλάδας και της Κύπρου. Σεμνός και διακριτικός, ξοδεύει τον χρόνο του ανάμεσα στον μαγικό κόσμο της στιχουργικής, του θεάτρου και της διδασκαλίας.

Υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος του οποίου έχουν πραγματοποιηθεί όλα του τα όνειρα, μάλλον είναι βαθιά δυστυχής… Με αυτήν τη λογική, λοιπόν, βρίσκεται εδώ ανάμεσά μας, γεννώντας διαρκώς νέα τραγούδια, εκφράζοντας τον εσωτερικό του κόσμο με τον τρόπο που ο ίδιος ξέρει και πλάθοντας καινούρια όνειρα! Αυτός είναι ο στιχουργός Σταύρος Σταύρου!

Σταύρο, είσαι ένας στιχουργός με μια έντονη παρουσία στη δισκογραφία. Πώς προέκυψε αυτή η δημιουργική ενασχόληση από μια τόσο νέα ηλικία;

Η μουσική και ο λόγος ήταν πάντα οι δύο μεγάλες μου αγάπες. Στη στιχουργική αυτά τα δύο παντρεύονται και ήταν μεγάλη ευλογία για μένα όταν ανακάλυψα - κάπου στην εφηβεία μου - τον υπέροχο αυτόν κόσμο. Είχα ξεκινήσει να γράφω ποίηση γύρω στα δώδεκά μου, ενώ 2-3 χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτό που με γέμιζε περισσότερο ήταν η στιχουργική τέχνη. Νομίζω πως ο κάθε δημιουργός που ασχολείται με τον λόγο συναντά, στην αρχή της καριέρας του, ένα τεράστιο μπουκέτο με λέξεις, που περιμένουν να τις ανακαλύψει, να τις παντρέψει, να τους δώσει τα δικά του χρώματα. Και είναι τόσο όμορφο αυτό. Το μπουκέτο αυτό, λοιπόν, έχει ακόμα την ίδια μυρωδιά με τότε.

Εξ… αποστάσεως

Ζεις εκτός Ελλάδας και όμως η συμμετοχή σου στα μουσικά πράγματα της χώρας είναι αισθητή. Προτιμάς την Κύπρο ως βάση;

Ζούσα για αρκετά χρόνια στο Λονδίνο, όπου σπούδαζα. Το 2013 επέστρεψα στην Κύπρο. Ό,τι έχω κάνει, λοιπόν, το έκανα από απόσταση. Να φανταστείτε, το 2014 πήγα για πρώτη φορά στην Αθήνα έπειτα από 9 χρόνια! Και ήμουν ήδη αρκετά ενεργός στη δισκογραφία. Τώρα επισκέπτομαι την Αθήνα πολύ συχνότερα και είναι κάτι που το επιδιώκω, γιατί σίγουρα είναι χρήσιμο.

Παρόλα αυτά, η εξέλιξη της τεχνολογίας μού επιτρέπει να κάνω αυτό που αγαπώ εξ αποστάσεως. Ίσως, κιόλας, αυτή η απόσταση να βοηθάει, με την έννοια ότι αποφεύγω τους τριγμούς που μπορεί να επιφέρει η καθημερινή επαφή με συνεργάτες και ανθρώπους του χώρου. Είμαι για όλους το «καλό παιδί», χωρίς να ξέρουν, ουσιαστικά, αν είμαι, όντως, καλό παιδί!

Ποια είναι η σχέση σου με το θέατρο;

Το θέατρο το λατρεύω! Παρακολουθούσα θέατρο από μικρό παιδί και είμαι ευγνώμων που μου δόθηκε η ευκαιρία - μέσω της ιδιότητας του στιχουργού - να μπω στον μαγικό αυτό κόσμο. Αν είμαι περήφανος για κάτι, είναι ότι, τα τελευταία χρόνια, έπεισα, με τη δουλειά μου, τους ανθρώπους του θεάτρου στην Κύπρο πως, όταν υπάρχουν τραγούδια σε μια παράσταση, θα πρέπει να είναι γραμμένα από επαγγελματίες στιχουργούς, όπως τα σκηνικά είναι φτιαγμένα από επαγγελματίες σκηνογράφους και η μουσική είναι γραμμένη από επαγγελματίες μουσικούς.

Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό. Ειδικά στο παιδικό θέατρο. Δεν πρέπει να βλέπουμε τα παιδιά ως ένα αδαές κοινό. Αντίθετα, τα παιδιά έχουν κρίση και ισχυρότατη άποψη. Τα τραγούδια που γράφονται για το παιδικό θέατρο θα πρέπει να αγγίζουν τα παιδιά και να περνάνε τα μηνύματα με όμορφο τρόπο, γι’ αυτό έχουμε τεράστια ευθύνη. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκα πολύ με το παιδικό θέατρο και είναι κάτι που με ευχαριστεί πολύ.

Αυτή την περίοδο παρουσιάζουμε το «Ξωτικάτι μαγικό», ένα χριστουγεννιάτικο μιούζικαλ για μικρά και μεγάλα παιδιά. Είναι σε σκηνοθεσία του υπέροχου Μάριου Κακουλλή, με τον οποίο συνεργαστήκαμε και πέρσι για το «Ο Χιονάνθρωπός μου». Επίσης, υπογράφω τους στίχους στις παραστάσεις «Καρέκλες» (σε σκηνοθεσία Γιώργου Μουαίμη) και «Ένας κύκλος με κιμωλία» (σε σκηνοθεσία Νίκου Νικολαΐδη), που ανεβαίνουν τον Ιανουάριο του 2018.

Η έμπνευση

Πώς εμπνέεσαι για να γράψεις τους στίχους σου; Γράφεις πολλά διαφορετικά είδη. Γράφεις έχοντας στο μυαλό σου συγκεκριμένους συνθέτες και συγκεκριμένους ερμηνευτές;

Έμπνευση, για μένα, είναι η καθημερινότητα, ο κόσμος γύρω μου. Είναι οι άνθρωποι, οι συζητήσεις, οι εικόνες. Έμπνευση μπορεί να είναι μία λέξη, ένας στίχος, μια παράσταση. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους και νομίζω ότι αυτό είναι από τα πιο ισχυρά μου όπλα σε αυτό που κάνω. Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο μου αρέσει να γράφω, έχοντας στο μυαλό συγκεκριμένους συνθέτες και ερμηνευτές. Ειδικά σε σχέση με τους ερμηνευτές, αντιμετωπίζω τα τραγούδια ως μονόπρακτα, στα οποία ένας άνθρωπος έρχεται να δώσει φωνή και ζωή.

Όπως και στο θέατρο, είναι πολύ διαφορετικό, π.χ., να γράφεις ένα ρόλο για ένα 20χρονο κορίτσι από το να γράφεις για μια πιο ώριμη γυναίκα. Επίσης, όσο να ’ναι, είναι διαφορετικό να γράφεις ένα λαϊκό τραγούδι από το να γράφεις, για παράδειγμα, ένα ποπ κομμάτι. Είναι μεγάλη ευθύνη να βάζεις κάποια λόγια στα χείλη ενός τραγουδιστή, σεβόμενος το κοινό και την ιστορία του, όποια και να είναι αυτή.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου; Πότε αφιερώνεις χρόνο στη στιχουργική;

Γεμάτη. Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό. Διδάσκω σε ιδιωτικό σχολείο Ελληνικά σε ξενόγλωσσους, κάτι που σημαίνει ότι ξυπνάω νωρίς το πρωί. Τα απογεύματά μου είναι πάντοτε πολύ μικρά για όλα όσα έχω να κάνω: συναντήσεις, πρόβες, γράψιμο για τη στήλη μου στην εφημερίδα, επικοινωνία με τους συνεργάτες μου κ.τ.λ. Παρόλα αυτά, πάντα βρίσκω χρόνο για γράψιμο, το οφείλω στον εαυτό μου και το κάνω καθημερινά. Τις περιόδους που ασχολούμαι με ένα συγκεκριμένο project (π.χ. μία θεατρική παράσταση), δίνω προτεραιότητα σε αυτό και μοιράζω όλο τον υπόλοιπό μου χρόνο στα άλλα.

Οι νέοι δημιουργοί

Σε ενδιαφέρουν οι νέοι συνθέτες και οι νέοι στιχουργοί;

Είμαι μόνον 29 και, παρά το ότι είμαι στη δισκογραφία 10 χρόνια, θεωρώ τον εαυτό μου νέο δημιουργό. Οπότε, φυσικά και με ενδιαφέρουν οι νέοι δημιουργοί, τόσο παιδιά της ηλικίας μου, όσο και νεότεροι. Με ενθουσιάζει να βλέπω νέα πρόσωπα στον χώρο, όπως, για παράδειγμα, τον υπέροχο νέο στιχουργό Γιάννη Βασιλόπουλο, που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα. Υπάρχουν εξαιρετικοί νέοι δημιουργοί εκεί έξω, που περιμένουν να τους ανακαλύψουμε.

Ποια είναι η συνεργασία σου και η σχέση σου με Κύπριους συνθέτες και ερμηνευτές;

Αντιμετωπίζω τους Κύπριους δημιουργούς όπως όλους τους υπόλοιπους. Δεν θα συνεργαζόμουν με κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι συμπατριώτης μου. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι άνθρωποι στο νησί και γίνονται όλο και περισσότερα πράγματα. Στην Κύπρο έχουμε εξαιρετικούς συνθέτες ορχηστρικής μουσικής. Αυτό που, κατά τη γνώμη μου, λείπει, είναι σύνθετες που να γνωρίζουν καλά την τέχνη του τραγουδιού και να γράφουν τραγούδια «τραγουδένια», με συναίσθημα και όμορφες μελωδίες.

Ποιο είναι το συναίσθημά σου όταν ακούς τα τραγούδια σου να παίζουν σε συναυλίες, σε μουσικές σκηνές και στα ραδιόφωνα της Ελλάδας και της Κύπρου;

Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα για έναν δημιουργό. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις τους κόπους σου να παράγουν καρπούς και τα όνειρά σου να πραγματοποιούνται. Σαφώς και είναι πολύ ιδιαίτερη στιγμή για έναν δημιουργό να ακούει ένα ολόκληρο θέατρο να τραγουδάει λόγια που γράφτηκαν σε ένα τόσο δα γραφείο. Θα σας πω, όμως, κάτι που μπορεί να σας φανεί περίεργο. Όταν ακούω παιδιά να τραγουδάνε τραγούδια μου σε παιδική παράσταση, συγκινούμαι περισσότερο. Και ας μην πρόκειται για τραγούδια γνωστά σε όλους. Ίσως, γιατί τα παιδιά είναι η ελπίδα, η υπόσχεση για το αύριο. Μπορεί και γιατί το δικό τους τραγούδισμα είναι πιο αληθινό από αυτό των μεγάλων. Σημαίνει πολλά για μένα…

Η ντοπιολαλιά

Αυτός ο τόπος που λέγεται Κύπρος, σημαίνει κάτι για σένα δημιουργικά; Η ντοπιολαλιά του τόπου σε ενδιαφέρει; Η εισβολή και κατοχή αυτού του νησιού σε εμπνέει να εκφραστείς;

Την Κύπρο την αγαπώ! Είναι ο τόπος μου, οι αναμνήσεις μου, οι μυρωδιές μου. Με αυτή την έννοια, όλα μου τα τραγούδια έχουν να κάνουν έμμεσα με την Κύπρο. Αγαπώ, επίσης, την κυπριακή διάλεκτο. Δεν τολμώ, όμως, να την αγγίξω, γιατί θεωρώ ότι δεν τη γνωρίζω εις βάθος. Πιστεύω ότι, γράφοντας στα κυπριακά, θα αδικούσα τόσο τον εαυτό μου, όσο και τη διάλεκτο, την οποία έχουμε χρέος να προστατεύουμε. Όσο για το κυπριακό πρόβλημα, η δική μου ταπεινή γνώμη είναι ότι η γενιά μου έχει βαρεθεί τα συνθήματα.

Η εισβολή και η κατοχή είναι ανοιχτές πληγές και μια κατάσταση απαράδεκτη. Παρόλα αυτά, πολλές φορές, τραγούδια που αναφέρονται στην κατάσταση αυτή, έχουν χρησιμοποιηθεί (ίσως και εν αγνοία των δημιουργών τους) στο πλαίσιο της λογικής των «συνθημάτων» και της μισής ιστορίας που διδασκόταν επί δεκαετίες στα σχολεία.

Η γενιά μου και οι νεότερες γενιές των Ελληνοκυπρίων ξέρουν τι θα πει εισβολή και κατοχή. Έχουν συγγενείς πρόσφυγες, αγνοουμένους, πεσόντες. Το ίδιο και οι Τουρκοκύπριοι νέοι. Και θεωρώ ότι η τέχνη έχει πολύ σημαντικό ρόλο να επιτελέσει στο να έρθουν πιο κοντά οι δύο κοινότητες και στο να περάσει το μήνυμα ότι οι νέοι επιθυμούν ένα καλύτερο αύριο, μια Κύπρο χωρίς στρατούς κατοχής.

Ποια καλλιτεχνικά σου όνειρα έμειναν ακόμη απραγματοποίητα;

Νομίζω ότι ο άνθρωπος του οποίου έχουν πραγματοποιηθεί όλα του τα όνειρα, μάλλον είναι βαθιά δυστυχής. Το πιο ωραίο κομμάτι των ονείρων είναι η αναμονή και η δουλειά μέχρι την πραγματοποίησή τους. Έχω πολλά ανεκπλήρωτα όνειρα και πολλούς καλλιτέχνες με τους οποίους θα ήθελα να συνεργαστώ, παλιούς αλλά και νεότερους.

Επίσης, τριγυρίζουν στο μυαλό μου συνεχώς κάποια μεγαλεπήβολα projects, τα οποία περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να υλοποιηθούν. Επίσης, το άλλο ωραίο με τα όνειρα είναι το ότι καθημερινά γεννιούνται καινούρια. Οπότε, θα έλεγα ότι περιμένω την αυριανή μέρα, για να διαπιστώσω ποιο παλιό μου όνειρο θα πραγματοποιηθεί και ποιο καινούριο θα γεννηθεί …