Καθώς τα προεκλογικά μας τεκταινόμενα ολοένα και μοιάζουν με «τοπίο στην ομίχλη», όπου, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες της επικοινωνιακής εντυπωσιοθηρίας, κυριαρχεί η σύγχυση των αντιφάσεων και παλινωδεί η πομπώδης αοριστολογία της συσκότισης, δίνουν την έμπνευση μιας επίκαιρης και διαχρονικής σύζευξης: της πολιτικής ως τηλεοπτικής, ιδίως, παράστασης με πρωταγωνιστές πολιτικούς και αναδυόμενους κομματικούς πολιτικολογούντες, που αυτοσκηνοθετούνται είτε μάλλον τους σκηνοθετούν τα επιτελεία ειδικών συμβούλων, επαγγελματιών επικοινωνιολόγων, δημοσκόπων και άλλων κατασκευαστών όχι απλώς δημόσιας αλλά δημοφιλούς εικόνας, βελτιστοποιώντας τις υποκριτικές τους δεξιότητες.

Η νέα εξουσία της ηθοποιίας

Τη θεατρικότητα της πολιτικής ή την πολιτική του τεχνητού θεατρινισμού σε σχέση με την υποδούλωσή της στην παντοδυναμία των ΜΜΕ είχε αναλύσει ο Thomas Meyer στο βιβλίο του «Η πολιτική ως θέατρο. Η νέα εξουσία της ηθοποιίας». Με διεισδυτικότητα επιστημονικής τεκμηρίωσης και επαγωγικές παρατηρήσεις πνευματώδους γραφίδας επισημαίνει την ανατρεπτική στρέβλωση του ήθους και του ύφους της πολιτικής ως διαφημιστικής ή ...

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στην "Σημερινή της Κυριακής" που κυκλοφορεί στα περίπτερα.