ΕΥΗ ΣΙΑΜΑΝΤΑ: ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ, ΚΑΤΑΚΤΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΡΟ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΧΡΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ Ή ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ

Ο κάθε καλλιτέχνης έχει υποχρεώσεις απέναντι στην τέχνη του... Πρέπει να την υπηρετεί πιστά, να εξελίσσεται και να μοχθεί. Κι αυτό, πιστέψτε με, μόνον ένας άνθρωπος που σμιλεύεται από την καθημερινότητα, αγωνίζεται και ζει αληθινά μπορεί να το καταφέρει

Για μερικούς καλλιτέχνες, η τέχνη είναι απλώς λύτρωση και προσωπική ανακούφιση. Πόσω μάλλον για τη χαρισματική ερμηνεύτρια Εύη Σιαμαντά, ένα πρόσωπο της ελληνικής μουσικής που θα μπορούσε να συγκριθεί με τις μεγάλες ξένες ερμηνεύτριες! Ύστερα από πολλά χρόνια στην Αθήνα, σήμερα ζει και δημιουργεί στη Θεσσαλονίκη. Συνεργάστηκε με μια πληθώρα καλλιτεχνών, ο Μίμης Πλέσσας τη σημείωσε και μοιράστηκε μαζί της τα κλασικά και αλησμόνητα τραγούδια του.

Βρέθηκε δίπλα από τον Μάριο Φραγκούλη, τον Goran Bregovitc, τη Μαντώ, τον Στέφανο Κορκολή, τον Βαγγέλη Γερμανό, με τους Έλληνες μουσικούς της τζαζ Τάκη Πατερέλη, Βασίλη Ρακόπουλο, Αντώνη Λαδόπουλο, Δήμο Δημητριάδη, Γιώτη Κιουρτσόγλου, Γιώργο Φακανά, Κώστα Μπαλταζάνη κ.ά. Μια σημαντική παρουσία της ελληνικής μουσικής που συνεχώς ανανεώνεται, συνεχώς κατακτά και υπόσχεται!

Με γοήτευαν πάντα μουσικές που με ταξίδευαν

Ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας, θαρρώ πως κουβαλάς πάντα “τζαζ” στις αποσκευές σου. Στην Ελλάδα, στο εξωτερικό, όπου κι αν πας! Πώς προέκυψε αυτός ο έρωτας;

Μοιραία εντελώς! Προέκυψε προφανώς από τα ακούσματά μου ως παιδί και από την αγάπη μου στη δημιουργική μουσική. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου πειραματιζόμουν μιμητικά με ήχους που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον. Mπορώ να πω πως ήμουν ακουστικός τύπος με ιδιαίτερη έφεση στις ξένες γλώσσες. Με γοήτευαν πάντα μουσικές που με ταξίδευαν, μουσικά όργανα που ο ήχος τους είχε ιδιαιτερότητα, τα πνευστά και το μπάσο οι μεγάλες μου αδυναμίες!

Την περίοδο που διάβαζα για τις εξετάσεις μου ως διερμηνέας μεταφραστής στο Ιόνιο πανεπιστήμιο, τραγούδησα τυχαία σε ένα jazz club της γειτονιάς μου, το Cotton club, και εκεί πια αποφάσισα πως ο δρόμος μου θα ήταν αυτός. Και όπως καταλαβαίνετε παρεκτράπην του στόχου μου στον ακαδημαϊκό τομέα…

Έχει η Ελλάδα πρόσφορο έδαφος για τζαζ μουσική; Μήπως η μουσική της πατρίδας μας δεν αφήνει ξένες επιδράσεις να κυριαρχήσουν όπως συμβαίνει με άλλες χώρες;

«Η τζαζ μουσική είναι η κλασική μουσική του 21ου αιώνα»! Δανείζομαι αυτήν την φράση από τον υπέρμαχο της τζαζ, Μίμη Πλέσσα, με τον οποίον συνεργάζομαι πολλά χρόνια... Η Ελλάδα έχει εξαιρετικούς μουσικούς και τραγουδιστές του είδους που υπηρετούν με μεγάλη συνέπεια, αφοσίωση και αγάπη γι' αυτήν τη μουσική. Πρόσφορο έδαφος δεν νομίζω ότι υπάρχει, ιδιαίτερα αν το συγκρίνουμε με τo σύγχρονο ελληνικό ρεπερτόριο, που, όπως είναι φυσικό, κατακλύζει την ελληνική πραγματικότητα με ενίοτε ενδιαφέρουσες ή λιγότερο ενδιαφέρουσες συνθέσεις, οι οποίες σκάνε σαν πυροτεχνήματα με ρεφρέν σλόγκαν και στο τέλος εξαφανίζονται χωρίς να έχουν υπηρετήσει το λειτούργημα που λέγεται ψυχαγωγία. Πάντα θα υπάρχει χώρος για την τζαζ...

Μεγάλη ανατροπή

Έχεις στο δυναμικό σου έναν εξαιρετικό δίσκο σε επανεκτελέσεις τραγουδιών του Μίμη Πλέσσα, όπου το άγγιγμά σου, όπως και του ενορχηστρωτή Χρήστου Ραφαηλίδη έδωσαν μια σημερινή, μοντέρνα άποψη. Τι σε έκανε να δεις ξανά αυτά τα παλιά τραγούδια; Πώς νιώθεις όταν ακούς την αρχική εκτέλεση ενός τέτοιου τραγουδιού και μετά τη συγκρίνεις με τη δική σου;

Το εγχείρημα αυτό με τίτλο «Ηχώ», στο οποίο είχα την τύχη να συμμετέχω, είναι μια μεγάλη ανατροπή στην ελληνική πραγματικότητα. Πιστεύω πως είναι ένας θησαυρός που θα δικαιωθεί στο πέρασμα του χρόνου, καθώς η τζαζ είναι η κλασική μουσική του αιώνα… Δίνει μια παγκόσμια προσέγγιση στα μουσικά «διαμάντια» του Μίμη Πλέσσα και ο λόγος αυτός είναι καθαρά εκτός από τις πρωτότυπες συνθέσεις, οι συγκεκριμένες ενορχηστρώσεις του μεγάλου βιμπραφωνίστα συνθέτη Χρήστου Ραφαηλίδη!

Ο λόγος που ερμήνευσα αυτά τα τραγούδια είναι προφανής... Όχι μόνο ότι μεγάλωσα με αυτά αλλά και γιατί η τραγουδιστική πρόκληση ήταν μεγάλη. Και από τεχνική άποψη έπρεπε να αποδοθούν όσον αφορά την έκταση και το χρώμα όσο γίνεται πιο πιστά στις ανεπανάληπτες ερμηνείες των Μεγάλων Κυριών του Ελληνικού τραγουδιού (Μαρινέλα, Βάνου). Για να επιτευχθεί ο στόχος έπρεπε να υπάρχουν και οι κατάλληλοι μυημένοι μουσικοί στην τζαζ!

Κάτω από την μπαγκέτα του ευφάνταστου και πρωτοπόρου ενορχηστρωτή για τα ελληνικά δεδομένα παίξαν μοναδικοί μουσικοί καταξιωμένοι στον χώρο και παγκοσμίως όπως οι Πέτρος Κούρτης, Γιώτης Κιουρτσόγλου, Τάκης Πατερέλης, Κώστας Μπαλταζάνης, Γιάννης Οικονομίδης, Γιώργος Φακανάς, Αντώνης Ανδρέου κ.ά. Είμαι ευγνώμων γι' αυτήν τη συνεργασία, που σαν αποτέλεσμα είχε τη συμμετοχή των τριών μας στο παγκόσμιο φεστιβάλ «Women in Jazz» στο Dizzy’s Club στη Νέα Υόρκη.

Όσο για τη σύγκριση που με ρωτάτε, δεν θέλω καν να μπω σ’ αυτήν τη διαδικασία πάρα μόνο να συγκρίνω τεχνικά κάποια πράγματα, αλλά σε τι ωφελεί; Δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης στην τέχνη, είναι σαν να λέμε πως το άσπρο χρώμα είναι καλύτερο από το κόκκινο ή το κίτρινο... μόνο τεχνικά θα μπορούσα να συγκρίνω κάποια πράγματα αλλά και πάλι ποιος τολμά να αγγίξει αυτές τις ερμηνεύτριες;

Ο τραγουδιστής βάλλεται και δυσκολεύεται

Η κρίση στη μουσική έχει επηρεάσει και τη Θεσσαλονίκη; Με ποιον τρόπο ένας επαγγελματίας ερμηνευτής μπορεί να επιβιώσει σήμερα σε μια πόλη του ενός εκατομμυρίου;

Ο τραγουδιστής βάλλεται και δυσκολεύεται παντού... πρέπει να μοχθήσει καλλιτεχνικά, εμπορικά, καταβάλλοντας διπλάσια προσπάθεια από τις «φίρμες». Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν γιατί δεν υπάρχει η υποστήριξη των μίντια σ' αυτούς… Τα ταλέντα όμως πάντα ξεχωρίζουν και πάντα βρίσκουν χώρο στις καρδιές του κοινού κερδίζοντας ολοένα και περισσότερους ακροατές, φτάνει η προσπάθεια να γίνεται με μόχθο, μεράκι και αλήθεια... Ο κόσμος δεν είναι χαζός!

Άλλωστε ποιος είναι ο αυτοσκοπός της τέχνης; Η προβολή ή η δημιουργία; Μην τα μπερδεύουμε τα πράγματα... Ο κάθε καλλιτέχνης έχει υποχρεώσεις απέναντι στην τέχνη του... Πρέπει να την υπηρετεί πιστά, να εξελίσσεται και να μοχθεί. Κι αυτό, πιστέψτε με, μόνον ένας άνθρωπος που σμιλεύεται από την καθημερινότητα, αγωνίζεται και ζει αληθινά μπορεί να το καταφέρει.

Η ίδια η ζωή θα χρωματίσει την ερμηνεία του και θα του προσδώσει σχήμα και μορφή, ούτως ώστε να αγγίξει τις καρδιές των συνανθρώπων του… Το ίδιο το έργο του θα τον ταξιδέψει και θα τον δικαιώσει. Άλλους νωρίτερα, άλλους αργότερα.

Πριν από μερικά χρόνια έκανες μια περιοδεία στην Αμερική. Τι εμπειρίες αποκόμισες από τη μεγάλη αυτή πόλη; Ποιες μουσικές της Αμερικής και ποιους καλλιτέχνες της αγαπάς;

Τα μεγάλα μου «όχι» με οδήγησαν εκεί… τα μεγάλα «όχι» που τόσα στερήθηκα για να υποστηρίξω! Θα μπορούσα να ζω πολύ πιο άνετα, να έχω μια πιο εύκολη ζωή, παραμένοντας στην Αθήνα, τραγουδώντας στα νυχτερινά κέντρα, όμως αν δεν έλεγα «όχι» δεν θα βρισκόμουν επί σκηνής ούτε με τον Μίμη Πλέσσα, ούτε με τον Χρήστο Ραφαηλίδη, ούτε θα ζούσα αυτό το γεμάτο μουσική ταξίδι... Η Νέα Υόρκη είναι μια πόλη συγκλονιστική, την έχω επισκεφτεί αρκετές φορές! Λατρεύω το Manhattan, όμως δεν νομίζω πως έχω τα κότσια να ζήσω εκεί.

Η εμπειρία που είχα όσον αφορά το ταξίδι μου εκεί για επαγγελματικούς λόγους βέβαια ήταν ανεπανάληπτη. Το cd μας με τον τίτλο «Ηχώ» μάς οδήγησε στο να συμμετάσχουμε στο 5th Annual Diet Coke Women In Jazz Festival, που διεξήχθη στο Dizzy’s Club Coca του Lincoln Center. Αγαπώ όλη τη soul σκηνή των 70’s, 80’s... το swing και τα Gospel… βρίσκω μεγάλο ενδιαφέρον στην country μουσική ιδιαίτερα στο χρώμα των φωνών και στις μπαλάντες του είδους….

Πιστεύω πως θα εμπνέομαι πάντα από τις ερμηνείες της Ella Fitzgerald, της Whitney Houston, τον Ήχο του Miles Davis από νεότερους την Eva Cassidy Esperanza Spalding και πόσους άλλους.

Η Κύπρος με πονάει…

Πες μας για όλα όσα σε απασχολούν αυτόν τον καιρό επαγγελματικά κι όλα όσα δρομολογείς στο άμεσο μέλλον...

Φέτος το καλοκαίρι κυκλοφόρησε το τραγούδι μας με τίτλο «Θάλασσα κάνε με» σε μουσική της Σοφίας Νάτσιου και στίχους του Πόλυ Κυριάκου. Ένα πολύ δροσερό καλοκαιρινό Balkan reggae… Βρισκόμαστε σε διαδικασία προώθησης του συγκεκριμένου τραγουδιού παράλληλα με διάφορες εμφανίσεις μας με τη Σοφία και την ορχήστρα της. Στα άμεσα σχέδιά μου είναι οι εμφανίσεις μου με τον Κώστα Μακεδόνα όλο τον Οκτώβριο στο Θέατρο Βεργίνα του Regency Casino Θεσσαλονίκης, σε ένα αφιέρωμα στα τραγούδια της μικρής και της μεγάλης οθόνης.

Ύστερα ξεκινούμε μια πολύ όμορφη μουσική περιοδεία με τους Αρετή Κετιμέ, Πάνο Ζώη και τη Σοφία Νάτσιου με τίτλο «Τρεις φωνές χιλιάδες χιλιόμετρα»… Είναι η μουσική παράσταση που ξεκίνησε την περασμένη άνοιξη, αλλά ουσιαστικά θα ταξιδέψει φέτος. Είναι ένα πανηγύρι φωνών και τραγουδιών απ’ όλον τον κόσμο και φυσικά και από τον τόπο μας. Η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Κυφωνίδη. Πιστεύω πως θα έρθουμε και στην Κύπρο. Ανυπομονώ!

Η Κύπρος σού στέλνει την αγάπη της...

Κι εγώ στέλνω την αγάπη μου και την έννοια μου σε όλους μου τους φίλους... Δεν θα πω πιο πολλά για την Κύπρο, ίσως χρειαστούμε μια ολόκληρη σελίδα…. Η Κύπρος με πονάει... Σαν ανοιχτή πληγή...