ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΦΩΤΕΙΝΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΣΤΙΣ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Η ΖΩΗ ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΡΓΟ ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΟ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΠΟ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

«Θέλω να πεθάνω ήσυχα. Ούτε επικήδεια φλας, ούτε µετά θάνατον ύµνους, ούτε χειροκροτήµατα, ούτε ετεροχρονισµένες φιλίες από ανθρώπους που όσο ζούσα, ξέρεις, ούτε να τους χέσω…»

Λίγοι οι καλλιτέχνες, οι οποίοι με το πέρασμά τους αφήνουν τόσο έντονο το στίγμα τους. Η Ζωή Λάσκαρη (ψευδώνυμο της Ζωίτσας Κουρούκλη), προφανώς ήταν μια από αυτούς. Από τις 18 Αυγούστου 2017 η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός έχει αφήσει το όνομά της χαραγμένο με τα πιο λαμπερά χρώματα στην αιωνιότητα.

Γεννημένη στις 12 Δεκεμβρίου του 1944 στη Θεσσαλονίκη. Έζησε για δύο χρόνια στην Αμερική. Ιδιαίτερη σαν άνθρωπος, τολμηρή και ανατρεπτική, έδωσε την πρώτη της παρουσία ως η πιο όμορφη γυναίκα! Ως Σταρ Ελλάς (1959), για να διαγωνιστεί στη συνέχεια, την ίδια χρονιά, για την ανάδειξη της «Μις Υφήλιος» στη ηλικία των 18 ετών. Ύστερα βρέθηκε στ' αχνάρια του κινηματογράφου. Ο περίφημος Γιάννης Δαλιανίδης τής έδωσε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει το 1961 στην ταινία «Κατήφορος». Μεγάλη επιτυχία για τα δεδομένα της εποχής! Μια άγνωστη, μέχρι τότε ηθοποιός, να εισπράττει τόσο έντονο χειροκρότημα σε όλη την Ελλάδα! Αυτή της η επιτυχία τής έδωσε το εισιτήριο για ένα συμβόλαιο με τη «Φίνος Φιλμ», την εταιρεία παραγωγής της εποχής που μεσουρανούσε σε όλη την Ελλάδα.

Τεράστια επιτυχία, κορυφαίες συνεργασίες

Πολλές από τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε έγιναν τεράστιες επιτυχίες:

«Ο κατήφορος», «Ο ατσίδας», «Νόμος 4000», «Χωρίς ταυτότητα», «Μερικοί το προτιμούν κρύο», «Ίλιγγος», «Ένα κορίτσι για δύο», «Εγωισμός», «Κορίτσια για φίλημα», «Τέντυ μπόι αγάπη μου», «Ιστορία μιας ζωής», «Οι θαλασσιές οι χάντρες», «Όλγα, αγάπη μου», «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Γυμνοί στο δρόμο», «Αγάπη για πάντα», «Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο», «Αιχμάλωτοι του μίσους», «Στον αστερισμό της Παρθένου», «Εραστές του ονείρου», «Αναμέτρηση» και άλλες.

Έχει συγκριθεί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Με τη Τζένη Καρέζη «μετρήθηκαν» και αγαπήθηκαν με φανατισμό. H Ζωή Λάσκαρη έγινε αντικείμενο πόθου εκατομμυρίων ανδρών. Η ομορφιά και η λάμψη της ήταν τόσο δυνατή, που για δεκαετίες ολόκληρες σχολιαζόταν από τον ανδρικό πληθυσμό στα πέρατα της οικουμένης σαν μια από τις πιο ερωτικές Ελληνίδες.

Ο Νίκος Κούρκουλος, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, η Μάρθα Καραγιάννη, η Ρένα Βλαχοπούλου, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Κώστας Βουτσάς, η Μαίρη Χρονοπούλου, ο Φαίδων Γεωργίτσης είναι μερικά μόνο από τα ονόματα ηθοποιών με τα οποία συνεργάστηκε. Μερικοί από τους σκηνοθέτες που είχε συνεργασία: Ανδρέας Βουτσινάς, Μίνως Βολανάκης, Άντολφ Σαπίρο, Σταύρος Τσακίρης, Γιώργος Ρεμούνδος, Γιώργος Θεοδοσιάδης, Δημήτρης Νικολαΐδης, Κωστής Μιχαηλίδης, Κώστας Μπάκας, Αντώνης Αντωνίου, Γιάννης Δαλιανίδης, Μιχάλης Κακογιάννης, Σταμάτης Φασουλής, Αθανασία Καραγιαννοπούλου και άλλοι.

Η έμφαση στο θέατρο

Μετά το 1970, όταν ο ελληνικός κινηματογράφος άρχισε να χάνει έδαφος, έδωσε έμφαση στο θέατρο. Επίσης συμμετείχε σε ταινίες βίντεο. Η βιντεοταινία «H γυναίκα της πρώτης σελίδας», σε σκηνοθεσία του Nίκου Φώσκολου, κυκλοφόρησε το 1987. Η βιντεοταινία «Aντίστροφη πορεία» (1987) του Mανούσου Mανουσάκη την βρίσκει στον ρόλο της εκδότριας εφημερίδας, μαζί με τον Aλέκο Aλεξανδράκη. Όσον αφορά τη θεατρική της παρουσία, την παρακολουθούμε στα έργα: “Μιας πεντάρας νιάτα” (Γιαλαμά-Πρετεντέρη), την “Παγίδα του Pομπέρ Τομά” και το “Βαθιά γαλάζια θάλασσα” (Τέρενς Ράττιγκαν), στο “Μαριχουάνα Στοπ” (Γιάννης Δαλιανίδης), "Εραστές του ονείρου" (Δαλιανίδης), “Ο άνθρωπος που γύρισε από τον γύψο” (Κώστας Καραγιάννης -Νίκου Καμπάνης), “Πώς να κερδίσετε τον άντρα σας” (Ρόμπερτ Σμιθ), “Ξυπόλητη στο πάρκο” (Νιλ Σάιμον), “Η κυρία του Μαξίμ” (Ζωρζ Φεϋντώ), “Φρύνη η εταίρα” (Γεωργίου Ρούσσου), “Παντρεύομαι τον άντρα μου” (Νόρμαν Κράσνα), “Εγώ, εσύ και ο άλλος” (Τζιν Κερ), “Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές» (Ανίτα Λος), "Miss Πέπσι" (Μπρουνό), “Η Ντόρις και ο γυαλάκιας” (Μπιλ Μάνχοφ), “Καινούρια σελίδα” (Νιλ Σάιμον), “Ορφέας στον Άδη” (Τενεσί Ουίλιαμς), "Τρελοί για έρωτα" (Σαμ Σέπαρντ), “Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ” και “Τρεις ψηλές γυναίκες” (Έντουαρντ Άλμπι), “Τρωάδες” (Ευριπίδη), "Μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα" (Eυγένιος Ο’ Νηλ), "Συνάντηση" (Νάντας), "Σκηνές γάμου" και "Ευαίσθητη ισορροπία" (Έντουαρντ Άλμπι), "Διαμάντια και μπλουζ" (Λούλας Αναγνωστάκη), "Άλμα Μάλερ" (Ρον Χαρτ), "Ρόουζ" (Μάρτιν Σέρμαν), "Ωραία χρόνια" (Xάρολντ Πίντερ).

Ο Τόλης Βοσκόπουλος κι ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος

Η σχέση της με τον Τόλη Βοσκόπουλο ήταν μια σχέση που απασχόλησε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τον ελληνικό Τύπο. Όπως επίσης και ο γάμος της με τον δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο, με τον οποίο και έχουν μία κόρη, τη Μαρία - Ελένη. Υπήρξε επίσης σύζυγος του Πέτρου Κουτουμάνου. Με τον Πέτρο απέκτησε μία κόρη, τη Μάρθα.

Tο έργο «Μαριχουάνα Στοπ» είναι η πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Αθήνα. Ύστερα ακολουθούν οι θεατρικές επιτυχίες «Ξυπόλητη στο πάρκο» του Neil Simon, «Η κυρία του Μαξίμ» του Georges Feudeau και το «Miss Πέπσι» του Pierrette Bruno. Η υποδοχή που της επεφύλαξαν οι θεατρικοί κριτικοί ήταν ενθουσιώδης.

Το 1982 πρωταγωνιστεί για τελευταία φορά στον κινηματογράφο, στην ταινία «Αναμέτρηση» του Γιώργου Καρυπίδη. Η γυμνή της φωτογράφηση για το περιοδικό «Playboy» το 1985, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Μέσα από την αγάπη της για το θέατρο και το κλασικό ρεπερτόριο συνεχίζει, αρχές της δεκαετίας του ’90, να παρουσιάζει μεγάλα έργα του παγκόσμιου θεάτρου σε συνεργασία με μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες.

Το 1990 ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στο «Καινούρια σελίδα» του Neil Simon και την επόμενη σεζόν στο «Τρελοί για έρωτα» του Sam Shepard. Τη δεκαετία του 90’ ξεχωρίζουν το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γούλφ» του Edward Albee το 1992 στο Βασιλικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, το «Ορφέας στον Άδη» το 1993 στο Βασιλικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά, το «Τρεις ψηλές γυναίκες» του Edward Albee το 1995 σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά και το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» του Ευγένιου Ο’ Νηλ το 1997 σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη.

Η συνεργασία της με τον Μιχάλη Κακογιάννη στις «Τρωάδες» το 1997 έτυχε θερμής υποδοχής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ιδιαίτερη αναφορά στην παράσταση έκαναν οι «New York Times», «New York Post» και «Herald Tribune» μιλώντας για μια «…συγκλονιστική διαμαρτυρία εναντίον της σκληρότητας του πολέμου στα χρονικά της δραματικής λογοτεχνίας» και για μια «…βαθύτατα συγκινητική αναβίωση του Ευριπίδη».

Η θεατρική συνεργασία της με τον Ανδρέα Βουτσινά και τον Σταύρο Τσακίρη συνεχίζεται και στις αρχές του 2000 με τα έργα «Συνάντηση», όπου συμπρωταγωνιστεί με τον Απόστολο Γκλέτσο, και «Σκηνές Γάμου». Αποτίοντας ωστόσο έναν ιδιαίτερο φόρο τιμής στον αγαπημένο της Edward Albee θα ανεβάσει για δύο συνεχόμενες σεζόν την «Ευαίσθητη Ισορροπία» σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Είναι η τέταρτη φορά στη θεατρική της καριέρα που ανεβάζει έργο του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα. Όλοι μιλούν για την ιδιαίτερη ερμηνεία της.

Ο πολυχώρος Αθηναΐδα

To 2003 ιδρύει τη δική της θεατρική σκηνή στον πολυχώρου Αθηναΐδα. Το 2005 ανεβάζει το «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά. Οι κριτικοί συμφωνούν για τον πρωτοποριακό τρόπο με τον οποίο «φώτισε» η ερμηνεία της αυτό το σπουδαίο έργο. Ο Μηνάς Χρηστίδης γράφει στην «Ελευθεροτυπία»: «Μια Λάσκαρη κυρίαρχη στα εκφραστικά της μέσα, κινείται με άνεση στη σκηνή, χωρίς υπερβολές, αλλά με μέτρο και σιγουριά και, συγχρόνως, με φόρτιση της συγκίνησης και της ευαισθησίας της. Έγινε η Άννα του έργου που ανακαλύπτει τον πόνο της, τη μοναξιά της, την καθημερινότητα, τα πείσματα και τα ξεσπάσματά της…

Κινήθηκε η Λάσκαρη με πληρότητα, με συναισθηματικές αποχρώσεις, από την αισιοδοξία στην απελπισία και από την απελπισία στην πλήξη, αλλά ποτέ παραίτηση. Αυστηρή, τρυφερή, κυνική και ειρωνική, όμορφη και με ιδιαίτερο χιούμορ, διασχίζει τη σκηνή και αφήνει ρωγμές στο πέρασμά της». Ακολουθεί, για δύο θεατρικές σεζόν, το έργο «Άλμα Μάλερ» του Ρον Χαρτ σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Τις σεζόν 2011-2013 ανεβάζει το έργο του Martin Sherman «Ρόουζ» σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης Ρώσου σκηνοθέτη Adolf Shapiro.

Δεν συμβιβαζόταν εύκολα

Έχει δηλώσει ότι ο σεβασμός στην αδιαφάνεια της προσωπικής ζωής είναι ένα από τα πράγματα που εκτιμά ιδιαιτέρως στους ανθρώπους. Ήταν το απόλυτο «όλα ή τίποτα». Δεν συμβιβαζόταν ούτε με τα εμπόδια, ούτε με τους κινδύνους. Αγάπησε μέχρι πάθους τους άνδρες. Έδινε πάντα προτεραιότητα στην αγάπη και την ελευθερία. Την κατηγορούσαν για τις τολμηρές εμφανίσεις της, αν και η ίδια φρόντιζε να γίνεται πιο προκλητική και όχι να κρυφτεί κάτω από τον μανδύα της σεμνότητας. Θαρραλέα και τολμηρή.

Η Ζωή ήταν ορφανή από πατέρα. Τον σκότωσαν όταν ήταν βρέφος οι αντάρτες. Έχασε τη μητέρα της σε ηλικία επτά ετών. Μεγάλωσε στην αρκετά πιο φιλελεύθερη και κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη, την οποία διέσχιζε με το μικρό της ποδηλατάκι, ένα δυναμικό κορίτσι που έκανε αποκλειστικά παρέα με αγόρια, «γιατί μόνο με αυτά είχα πράγματα να πω». Περιορισμένη ασφυκτικά στο περιβάλλον των καλογραιών ως εσωτερική, έψαχνε να βρει τον δρόμο σαν εκείνες τις ηρωίδες του Μπαλζάκ, που θα την οδηγούσε στη μεγάλη πόλη.

Από τότε ονειρευόταν μεγάλους ρόλους, φανταχτερά φορέματα και μια ζωή φωταγωγημένη, που καμία σχέση δεν θα είχε με τα σκοτάδια της παιδικής της ηλικίας. Της άρεσε για χάρη της να κάνουν τρέλες οι άνδρες και να της αποδεικνύουν την αγάπη τους με κάθε τρόπο. Η Ζωή Λάσκαρη έζησε τη δόξα, το χειροκρότημα, το πάθος. Έζησε τη ζωή έτσι όπως η ίδια ήθελε! Σίγουρα, το δισύλλαβο όνομά της θα μείνει για πάντα στην ιστορία!