Η ΝΕΑ «ΟΧΗΜΑΤΙΚΗ» ΜΕΘΟΔΟΣ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΙΚΗΣ ΦΟΝΙΚΗΣ ΕΠΕΛΑΣΗΣ…
Η νέα «οχηματική» μέθοδος αιφνιδιαστικής φονικής επέλασης κατά ανυποψίαστου πλήθους πεζών έχει καταστεί η πλέον δημοφιλής πολεμική της ασύμμετρης τρομοκρατίας και των αδίστακτων εκτελεστικών της οργάνων σε ευρωπαϊκές πόλεις, παρότι τον φετινό Μάιο σημάδεψαν λουτρά αίματος από συμβατικές επιθέσεις τζιχαντιστών: αφενός η ανατίναξη πέντε τουλάχιστον καμικάζι του αυτοανακηρυχθέντος Ισλαμικού Κράτους, που προκάλεσε σε καταυλισμό προσφύγων στη βορειοανατολική Συρία 32 θανάτους, στην πλειονότητά τους αμάχων, και 30 τραυματισμούς και αφετέρου η χαοτική έκρηξη από βομβιστή αυτοκτονίας έξω από το στάδιο του Μάντσεστερ με τραγικό απολογισμό 19 νεκρούς και 50 τραυματίες· προπάντων, με σωρείαν ανυπολόγιστων ψυχικών τραυμάτων και μετατραυματικών οδυνηρών συνεπειών, που βιώνουν από τους μεγαλύτερους μέχρι τους μικρότερους οι αυτόπτες μάρτυρες του βίαιου παρανοϊκού φανατισμού.
Η μετεξέλιξη, ωστόσο, της ασύστολης δολοφονικής φρενίτιδας καταγράφει στη διαδρομή ενός χρόνου το ιστορικό των τρελών φορτηγών μέσα από ιλιγγιώδεις ταχύτητες πανικού και ελικοειδείς τροχιές θανάτου εναντίον αθώων πολιτών από τις νότιες μέχρι τις βόρειες εσχατιές της γηραιάς ηπείρου. Ας μην ξεχνάμε την προτροπή της Αλ Κάιντα από το 2010 για χρήση ημιφορτηγών, εφοδιασμένων με λεπίδες, που σαν δρεπανηφόρα άρματα θα θέριζαν ζωές. Στην αφετηρία, λοιπόν, της «τροχοφόρας» εκστρατείας κατά του «συνασπισμού των Σταυροφόρων», που υπό τις ΗΠΑ πολεμά να καταλύσει το ΙΚ στη Συρία και στο Ιράκ, ένας Τυνήσιος οδηγός φορτηγού-ψυγείου στη Νίκαια σκοτώνει 86 ανθρώπους και τραυματίζει 450 στις 14 Ιουλίου 2016, ανήμερα της εθνικής επετείου της Γαλλίας.
Παραμονές Χριστουγέννων άλλος ένας Τυνήσιος εισβάλλει με το φορτηγό του σε χριστουγεννιάτικη αγορά στο Βερολίνο, φονεύοντας 12 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 48. Συγκλονισμό προκαλούν, επίσης, τον φετινό Μάρτιο και Ιούνιο τα περιπετειώδη φρικιαστικά επεισόδια στο Λονδίνο, όπου οι δράστες δεν ρίχνουν μόνο τα οχήματά τους πάνω σε πεζούς σε γέφυρες της βρετανικής πρωτεύουσας, αλλά και επιτίθενται με μαχαίρι σε περαστικούς, με αποτέλεσμα συνολικά 13 νεκρούς, ανάμεσά τους ένας αστυνομικός, και 50 τραυματίες κατά τη δεύτερη φάση του Ιουνίου. Από παρόμοια επιχειρησιακή τακτική δεν ξέφυγε και η Στοκχόλμη, όταν την 7η Απριλίου ο οδηγός φορτηγού διανομής, αναπτύσσοντας ταχύτητα 100 χιλιομέτρων εισορμά στον πεζόδρομο Ντρότνινγκαταν και προτού καταλήξει στη βιτρίνα πολυκαταστήματος παρασύρει 20 ανθρώπους, εκ των οποίων 5 νεκροί και 15 τραυματίες.
Αποκορύφωμα της αλυσιδωτής τραγωδίας το πρόσφατο έκτο τρομοκρατικό κτύπημα επί ευρωπαϊκού εδάφους και μάλιστα στην πολυσύχναστη τουριστική καρδιά της Βαρκελώνης, τον εμβληματικό πεζόδρομο Las Ramplas, όπου ο οδηγός του άσπρου ενοικιασμένου βαν κατάφερε να οδηγήσει στον μαύρο Άδη 15 ψυχές και να τραυματίσει πέραν των 120 ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων. Εντούτοις, η περίπτωση της Βαρκελώνης διαφοροποιείται από τις προηγούμενες, εφόσον τον «ιερό πόλεμο» δεν εξαπολύουν «μοναχικοί λύκοι» κατά των «απίστων» της Δύσης, αλλά μια πολυπρόσωπη προηγμένη πλεκτάνη συμμετοχής τρομοκρατών από οργανωμένους τζιχαντιστικούς πυρήνες, όπερ και δυσκολεύει την καταπολέμηση της λερναίας τρομοκρατικής ύδρας· όσο κι αν ύποπτοι τρομοκράτες τελούν υπό την άγρυπνη παρακολούθηση των ισπανικών Αρχών από τον Μάρτιο του 2004, που συνέβη το πολύνεκρο κτύπημα της Αλ Κάιντα στο μετρό της Μαδρίτης.
Επομένως, προκύπτει πρωτίστως η αναγκαιότητα του έγκαιρου και όχι του υστερογενούς εντοπισμού των εγκεφάλων της τρομοκρατίας, όπως ο ιμάμης της πόλης Ριπόλ, που ως υποκινητής, πιστεύεται, των πολύνεκρων επιθέσεων στην Καταλωνία, προτού σκοτωθεί από έκρηξη, κατασκεύαζε σε σπίτι στην Αλκανάρ με τα περισσότερα μέλη του πυρήνα ισχυρότατους εκρηκτικούς μηχανισμούς για μεγαλύτερης κλίμακας επίθεση. Η πάταξη, εντούτοις, της τρομοκρατίας, που με οποιαδήποτε μορφή, μέσο ή τρόπο στοχεύει στη διαιώνιση του εκφοβισμού ολόκληρων πληθυσμών στον πλανήτη, εδράζεται τόσο στη λήψη επιτόπιων προληπτικών μέτρων από κάθε χώρα, όσο κατ’ εξοχήν στην ενίσχυση των διεθνών δικτύων άμυνας και σε μια καθολική συστράτευση στη δραστική εκ των προτέρων αντιμετώπισή της.
Έστω και αν επιβάλλεται η αύξηση της αστυνομικής δύναμης και η τοποθέτηση μεγάλων τσιμεντένιων ζαρντινιέρων ή κιονίσκων-οδικών εμποδίων στη διάσημη λεωφόρο, μια τέτοια προνοητική ενέργεια πριν από τη διπλή τρομοκρατική επίθεση σε Βαρκελώνη και Καμπρίλς δεν θα έπληττε το αίσθημα ασφάλειας χιλιάδων κατοίκων και τουριστών, με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά το σύνθημα «Νο tinc por»(«Δεν φοβόμαστε») στα Καταλανικά. Και αν ήταν Έλληνες ανάμεσά τους ίσως να ανακαλούσαν εκείνο το δυναμικό κέλευσμα του Ρίτσου: «Μην τους φοβάσαι, στον φόβο σου ποντάρουν». Αν είναι δυνατόν, προσώρας, μια εξωτερική συλλογική κραυγή να καταλαγιάσει την ενδότερη έντρομη αγωνία της άηχης «Κραυγής» του Έντβαρτ Μουνκ. Κι ας έμαθαν οι άνθρωποι στην Ευρώπη και αλλαχού να συνυπάρχουν με τον φόβο του θανάτου, βιώνοντας την καθημερινότητα ως αντίδοτο της συνέχειας της ζωής.
Το αναπάντητο ερώτημα
Και μ’ αναπάντητο το ερώτημα: ποιος ξέρει σε ποιους άλλους προσβάσιμους δρόμους και ανοχύρωτες πλατείες και σε ποιον ανύποπτο χρόνο θα ξαναεισβάλουν τα τρελά φορτηγά με τους οδηγούς των παραπλανητικών γιλέκων και των ψεύτικων εκρηκτικών να στροβιλίζουν τους δαιμονικούς τροχούς τους στο χάος της τρομοκρατίας όσο το ΙSIS θα μαίνεται, χάνοντας τα προπύργιά του στη Μοσούλη και τη Ράκα. Για τούτο και έχει μεταφέρει τη στρατηγική της απάνθρωπης στόχευσης έξω από τα καταρρέοντα εδάφη, θέλοντας να επιβάλει διά της βίας την τζιχάντ του κατά «ξένων απίστων» σε παγκόσμιο βεληνεκές.
Σε σκηνές θρίλερ τα φορτηγά της μαζικής ανθρωποκτονίας και της γρήγορης διαφυγής· χωρίς αυτοκτονικές προθέσεις, ακριβολογική και αλληγορική η σημειολογία της εκδικητικής ποδοπάτησης και της θανάσιμης σύνθλιψης του μισητού εχθρού, καθώς και της εκμηδένισης των δυτικών αξιών. Σε μιαν, ιδίως, κατακερματισμένη Ευρώπη της μεταναστευτικής κρίσης με ασπίδα και αιχμή του δόρατος τον μουσουλμανικό κόσμο...
