ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛ-ΧΗΜΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΑΙΞΠΗΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ «ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗΣ» ΚΑΙ SCI-FI «ΤΡΙΚΥΜΙΑΣ» ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΡΕΓΚΟΡΙ ΝΤΟΡΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΚΘΑΜΒΩΤΙΚΟ ΘΕΑΜΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΑ - Η ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΣΕ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΚΙΝΗΤΟΠΟΙΕΙ ΕΠΙ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΒΑΛΕ - ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΚΑΡΙΝΑ, ΝΑΥΑΓΙΟ ΕΝΟΣ ΠΛΟΙΟΥ ΠΟΥ ΛΙΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Η ιστορία των λαών συχνά προσομοιάζει με sci-fi αφηγήματα, όπου φύλα, φυλές και φιλίες σμίγουν σε μιαν αντιστικτική μασκαράτα, με μια «Τρικυμία» να κτυπά σε απανωτά κύματα που ξεβράζουν πτώματα αμάχων, εγκύων και βρεφών. Ενίοτε γίνονται γενοκτονίες

Η «πολιτιστική πολιτική» για την απουσία της οποίας ‘σφαδάζει’ (ανεπαίσθητα και ασθενικά) η κυπριακή ιντελιγκέντσια δεν είναι άλλον τι από τη διαρκούσα πολιτιστική παράδοση ενός τόπου, και η Βρετανία, μαζί με την Ιρλανδία εξάπαντος - και το Λονδίνο ως Μητρόπολη -, είναι τρανά παραδείγματα: Ο Σαίξπηρ (επιτρέψτε μου την παλιομοδίτικη ορθογραφία του ονόματος, που έχει τους σοβαρούς λόγους της) διδάσκεται στα σχολεία και αποτελεί μέρος του αναλυτικού προγράμματος, ιδίως για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο.

Εντάξει, αλλά δεν γνώρισα μήτε μαθητή μήτε συμμαθητή μου Εγγλέζο ή άλλον να εκστασιάζεται ακριβώς με τον μεγάλο δραματουργό, άλλο, όμως, να σου τύχει λαμπρός δάσκαλος όπως τον Ροζέτι (συγγενή της ποιήτριας) που με δίδαξε Σαίξπηρ και δη ‘’Βασιλιά Ληρ’’ και ‘’Πολύ Κακό για το Τίποτε’’, θα πεις... Λάθος, όμως!

Το ιστορικό και πολιτικό φόντο κάθε σαιξπηρικού έργου είναι αναγκαίο βοήθημα για να καταλάβεις γιατί ο Ολίβιε ήταν καλός ως Οθέλλος και ο Πολ Σκόφιλντ σπουδαίος ως Βασιλιάς Ληρ, στην ιστορική παράσταση. Κοντολογίς, δεν υπάρχει τέτοιο ένστικτο της αυτόματης διαισθαντικότητας, αυτόνομο και άσχετο με τη... σκούφια μιας παράστασης. Το... pin της. To password της. Το προφίλ της.
Το Sci-fi δεν είναι παίξε-γέλασε...

H ‘’Tρικυμία’’, το τελευταίο ίσως έργο του Σαίξπηρ που έγραψε μόνος του, ανεβασμένη από την RSC (Royal Shakespeare Company), εγκιβωτίζεται μέσα σε έναν πολιτιστικό περίγυρο αυτοαναφορικότητας και ετεροενίσχυσης: στον ίδιο χώρο στο Μπάρμπικαν (Barbican), που ξανάγινε η έδρα της Σαιξπηρικής Εταιρείας, συντρέχει και η Έκθεση ‘’Στο Άγνωστο - Ένα Ταξίδι μέσω της Επιστημονικής Φαντασίας’’, στην οποία αναφερθήκαμε στο προηγούμενό μας άρθρο. (Πληθυντικός της απροσωποποιημένης αναφοράς).

Όλος ο Ιούνιος και μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου που τελειώνει η Έκθεση αυτή παίζονται πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, τόσο στο ίδιο το Μπάρμπικαν, που διαθέτει 3 αίθουσες προβολών, όσο και τους κινηματογράφους του Λονδίνου με ταινίες πρώτης προβολής, όπως η ‘Valerian and the City of a Thousand Planets’, ταινία του Luc Besson (τον θυμόσαστε από ‘’Το Πέμπτο Στοιχείο’’ του που μας μάγεψε) που είχε ήδη τόσο κακές κριτικές, για τους φτωχούς διαλόγους και τους ‘’σταρ’’, που κάθε άλλο παρά έλαμψαν, μας πρόλαβε στο τσακ... Αλλά προβάλλονται ολούθε και άλλες ταινίες sci-fi, όπως το ‘’War for the Planet of the Apes’’, η τρίτη ταινία του Matt Reeves παίζεται ακόμα, θεωρείται και η καλύτερη από τις 3 της σειράς, και άκουσα από κόσμο που την είδε πως πολλοί θεατές κλαίγανε από συγκίνηση στην τρυφερή αυτή ταινία.

Κοντά, λοιπόν, στο σινεμά sci-fi, την έκθεση sci-fi του Barbican, την υποστηρίζουν μια σειρά από διαλέξεις και, τελικά, ολάκερη η ‘’Τρικυμία’’ του Σαίξπηρ με σκηνοθέτη τον Γκρέγκορι Ντόραν, ως Διευθυντή Σχεδιασμού τον Stephen Brimson Lewis, σε συνεργασία με την Ιntel και την Ομάδα των Ιmaginarium Studios! Ε, μα!

Αυτό το περιβάλλον, το αυτοαναφορικό θεματικά και ετεροενισχυόμενο όσον αφορά στις πηγές, είναι και το έρεισμα μιας αόρατης μα πανταχού παρούσας πολιτιστικής πολιτικής, θες σαν... συνωμοσία, θες σαν συνέργεια όλων των πολιτιστικών, μυστικών και φανερών, πρακτόρων στη Βρετανία... Που, ίσως, να επεκτείνεται και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ο Ερντογάν κάτι ξέρει που τα ’βαλε με τα Κοινωνικά Μέσα Επικοινωνίας και ο Τραμπ άρχισε να παίρνει μπρος από ακροδεξιές διαδηλώσεις, θα διαβάζει blogs!

Υπάρχει μια παγκοσμιοποιημένη πολιτιστική πλεκτάνη που με δυσκολία αφήνει πια το κοινό στη... μακάρια τύφλα του. Και η Τέχνη είναι πάντα ‘’πρωτοπόρα’’, με τον έναν ή το άλλον τρόπο: Ως έρευνα του μη θεατού ακόμα, ή ως εικονογράφηση και συμπόρευση με το σύστημα και με τον συρμό, πάλι εμπρός.

Μια Τρικυμία με πολλή Αλχημεία

Η οπτική προσέγγιση, λοιπόν, αυτής της παράστασης είναι μια φιέστα τεχνολογικών ευρημάτων, κίνησης, ήχου και φωτός μεταξύ ρεαλιστικών όντων και τρισδιάστατων οντοτήτων, που στην περίπτωση της Τρικυμίας το λεν οι ίδιοι οι συντελεστές: Εστίασαν την παράσταση στην ‘’masque’’ (μασκαράτα), θεατρικό είδος με πολυτελή κοστούμια, φανταστικά, τραγούδια και μουσικούς επί σκηνής και τραγουδιστές και χορούς στη μέση από τους ευγενείς, που ήταν της μόδας να στήνονται για γιορτές και για βασιλικούς γάμους.

Εδώ χρησιμοποιούσαν τις πιο προηγμένες τεχνικές της εποχής και για 300 χρόνια έκαναν χρήση τις τρισδιάστατες δυνατότητες των Μαθηματικών αλλά και την τεχνική της Μαγείας της Αλχημείας, έτσι που η Μασκαράτα συνδεόταν άμεσα με την πολιτική δύναμη και την εξουσία του Βασιλέα: ‘’Τοποθετούσε κυριολεκτικά τον Άρχοντα στο Κέντρο των Ανακτόρων, δηλ. του Έθνους, και η απόσταση από τον ίδιο έδειχνε πόσο μακριά βρισκόταν κάποιος από τον Βασιλιά, άρα από την εύνοιά του’’ (Μartin White τ. καθηγητής Θεατρολογίας στο Παν/μιο του Μπρίστολ).

Στην παράσταση του Γκρέγκορι Ντόραν, δύο άλλα γεγονότα αναφέρονται να σηματοδοτούν την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ: Δύο ναυάγια, που έγιναν το ένα το 1609 κοντά στις Βερμούδες και το άλλο το 1610 - ένα εντυπωσιακό πλοίο που φτιάχτηκε ειδικά για τον γιο του Βασιλιά Τζέημς Ι, τον πρίγκιπα Χένρι, απλώς δεν κατάφερε να ξεκινήσει, μπροστά σε όλη την Βασιλική Οικογένεια και τον Ναύαρχο. Σε λίγο μια μεγάλη καταιγίδα, με βροχή, κεραυνούς και αστραπές κτύπησε το πλοίο.

Ωστόσο, στο τέλος όλα τα στοιχεία της φύσης καταλάγιασαν και το πλοίο ξεκίνησε. Η «Καταιγίδα» του Σαίξπηρ ανέβηκε το καλοκαίρι του 1611. Ο πρίγκιπας Χένρι, όμως, πέθανε στην πραγματικότητα το 1612 και ο Σαίξπηρ είχε ήδη δώσει ένα καλύτερο τέλος στη δική του ρομαντική κωμωδία (ή τραγική κωμωδία), με την τελική ευτυχή ένωση του Φερδινάνδου και της Μιράντας.

Σίγουρα άλογα και όντα παράλογα!

Στην παράσταση αυτή του έργου του Σαίξπηρ, γνωστού για την ωραία γλώσσα και την ποίηση του κειμένου, από τις πιο δημοφιλείς και με πολλές όπερες και κλασική μουσική να γράφονται με αφετηρία την «Καταιγίδα», η ερμηνεία της δεν άργησε να περιλάβει το έργο στην αποικιοκρατική φάση της Ιστορίας και την εκμετάλλευση των νέων χωρών κάτω από τις προκαταλήψεις των ‘πολιτισμένων’ κατακτητών απέναντι στους απολίτιστους, όπως είναι οι κάτοικοι της ‘ουτοπίας’, του νησιού όπου ναυάγησαν και ο Πρόσπερο γίνεται ο καλός μάγος.

Ο ανδρόγυνος, αφού είναι ο πατέρας και εν τη απουσία της η μητέρα της Μιράντας. Έτσι ανδρόγυνον τον ερμήνευσε και η Βανέσα Ρέντγκρεϊβ το 2000 παίζοντας, όπως ειπώθηκε, τον εαυτό της, με όλες τις συγκρούσεις και τις συνθέσεις του εσωτερικού κόσμου ενός ανθρώπου που φέρει εντός του τα στοιχεία και των δύο φύλων. Ως γυναίκα, πάλι, την Πρόσπερα, την ερμήνευσε στον κινηματογράφο η Χέλεν Μίρεν (και τι δεν έχει παίξει η πολυδύναμη αυτή ηθοποιός!).

Εδώ, στην παράσταση αυτή του Γκρέγκορι Ντόραν, με όλες τις δραματικές και τεχνολογικές... αλχημείες, πρωταγωνιστής στον ρόλο του Πρόσπερο είναι ο Σάιμον Ράσελ Μπίηλ, ένα σίγουρο κι ακούραστο άλογο σε σαιξπηρικούς ρόλους, που ερμήνευσε αρκετά σαν στρέιτ macho τον ρόλο του. Ο Καλιμπάν (αναγραμματισμός του Κανιβάλ) είναι ο μαύρος (άρα και) σκλάβος του νησιού, γιος της μάγισσας Σίκοραξ, που εκθρόνισε ο νέος λευκός μάγος Πρόσπερο με τις «μοδέρνες» σπουδές στα μαγικά του, και που δεν άφησε να βάλει χέρι στην παρθένα κόρη του ο Πρόσπερο, γι’ αυτό μισεί απέραντα τον αφέντη του, τόσο, που να θέλει να τον ξεκάνει - απολίτιστα και απερίφραστα.

Αχ, για τον Άριελ και τη «Σύλληψη της Κίνησης»

Από την άλλη πλευρά είναι - αχ - ο Άριελ (από τη λέξη άρια, μάλλον, που σημαίνει ανάσα), ο οποίος, άφυλος μεν, ως ‘πραγματικό’ πνεύμα, αναφέρεται ως αρσενικό και παίζεται συχνά από... γυναίκα. Ο Άριελ είναι τω όντι η ψυχή αυτής της παράστασης, και, όπως τον ερμηνεύει ο ηθοποιός Μαρκ Κουόρτλι, είναι, απλώς, λαμπερός!

Κινείται χορευτικά και με το τέχνασμα του motion capture (σύλληψη κίνησης) βλέπουμε τον ίδιο, αλλά και, πιο πολύ, το... τρισδιάστατο μετείκασμά του να εμφανίζεται ταυτόχρονα αιωρούμενο και υπεριπτάμενο περίοπτα επάνω στη σκηνή, δημιουργώντας ένα μεταμορφωμένο ολόγραμμα.

Στο τέλος, αυτός ο Άριελ, το πνεύμα, κερδίζει την ελευθερία του από τη σκλαβιά του Πρόσπερο, λόγω... καλής διαγωγής και της τσαχπινιάς του, ενώ ο κακός, άσκημος και πολύ μαύρος Καλιμπάν (Ταλιμπάν;;;), που δεν εκπολιτίζεται κι ούτε συμπεριφέρεται πολιτικά ορθά, κερδίζει, απλώς, λόγω της μεγάλης καρδιάς του Αφέντη του - ‘’συγχώρια αντί εκδίκηση’’ είναι το πνεύμα της Τρικυμίας του Σαίξπηρ... Πολύ κακό για το Τίποτε; ‘’Συγχωρέστε με, να σας συγχωρέσω’’, θα έλεγε η γιαγιά μου η Ολυμπιάς, η Αγιαζωνίτισσα, που καθ’ όλη τη ζωή της δεν... μασούσε, και δεν μισούσε!

Υπάρχουν ακόμα θεές - άλλα πνεύματα και νεράιδες και το όλο σκηνικό μοιάζει με παραμύθι, είπαμε τη Μασκαράτα φόρμα που έχει πάρει πολλά σουσούμια εδώ από τον μέγα μαέστρο του παγκόσμιου θεάτρου, τον Σαίξπηρ, από την commedia dell’ arte, και μοιάζει με καλοστημένο μιούζικαλ, τον γελωτοποιό, λ.χ. τον Τρινκούλο που τον ερμηνεύει πολύ ωραία ο Σάιμον Τρίντερ και με πολύ καλές σοπράνο τη Σαμάνθα Χέι και την Τζένιφερ Γουΐτον στους ρόλους δύο θεοτήτων, της Δήμητρας και της Ινούς, από μηχανής θεές, τεχνάσματα των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών, αντίστοιχα με ωραίες μελωδίες, με μουσικούς επί σκηνής της λεπτής και... αραχνοΰφαντης μουσικής του Πολ Ίνγκλισμπαϊ.

Τα κοστούμια ήταν ένα χαρούμενο, τρελό αλαλούμ με ιδιαίτερες λεπτομέρειες και χρωματικές εξάρσεις όχι ιδιαίτερα συνταιρισμένες. Μπαρόκ προς κιτς μεριά.Το ‘κοστούμι’ του Άριελ ήταν ένα διάφανο γυμνό δέρμα που άφηνε να φαίνονται οι διακλαδώσεις των κυκλοφοριακών αγγείων... Ένα πολύ ωραίο φάντασμα... ’ghosting’ το λεν στην αργκό του, να ‘’φαντάζει’’... Και από μέσα να προβάλλει ο σαιξπηρικός λόγος αλώβητος...

Η Φανερή Απόσταση από την Εύνοια της Εξουσίας!

Η παράσταση της νέας ‘’τεχνολογικής’’ και sci-fi «Τρικυμίας» του Σαίξπηρ από τον Γκρέγκορι Ντόραν είναι ένα εκθαμβωτικό θέαμα που ξεκινά εκκωφαντικά - η αρχή είναι ότι σε φυλακίζει και σε ακινητοποιεί επί δύο ώρες και βάλε - επάνω σε μια σκηνή ολόκληρη η καρίνα, ναυάγιο ενός πλοίου που λιώνει από τα στοιχεία της φύσης.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια, τα βίντεο και ο ήχος και οι φωτισμοί συντέλεσαν σε κείνο που θα ήταν και τότε πολύ θέατρο, που λέει κόστιζε εκατομμύρια λίρες και με τα σημερινά δεδομένα, για να χρησιμοποιήσει τα τρομερά γκάτζετ του τότε αρχιτέκτονα Ίνιγκο Τζόουνς, που ήταν και οικοδόμος των πιο φαντασμαγορικών Μασκαράτων, που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις παραστάσεις των συνηθισμένων θιάσων στα μικρά υπαίθρια και στεγασμένα θέατρά τους.

Oι πολιτικές ίντριγκες και αναφορές ήταν ήδη γνωστές στο κοινό, και οι σαιξπηρικές παραστάσεις, όπως και το Αρχαίο Ελληνικό Δράμα, δεν ήταν υψηλή τέχνη, μα τέχνη που εξιστορούσε τα υψηλά δρώμενα στον λαό, τη δράση των εξουσιαστών και των εξουσιαζομένων, τους πόθους και τις αρχές της κοινωνίας, τους νέους κόσμους προς εξερεύνηση (κατάκτηση), από τις Ινδίες ώς τον πλανήτη Άρη, με επίκεντρο εδώ το Λονδίνο της Ελισάβετ!

Η «Τρικυμία» αυτή έρχεται να συμπέσει ακόμα με τη μεγάλη ιστορική τραγωδία της διαίρεσης της Ινδίας, που γιορτάζεται ως Μέρα Ανεξαρτησίας έπειτα από 200 τόσα χρόνια βρετανικής κυριαρχίας. Στις 14 Αυγούστου 1947 τα μεσάνυχτα σήμαναν Ανεξαρτησία για την πολύπαθη χώρα με ένα σοφό ηγέτη, τον Γκάντι (σε μόνιμη αντιπαράθεση με τον μουσουλμάνο αρχηγό Μοχάμαντ Αλί Τζίνα που πίστευε ότι η Ινδία έπρεπε να χωριστεί αναλόγως των δύο κυρίων θρησκειών, σε δύο χωριστά κράτη).

Ο Γκάντι δεν ήθελε διόλου τη θρησκευτική διχοτόμηση με το Πακιστάν, αλλά δεν μπόρεσε να την αποτρέψει. Η ανεξαρτησία της Βρετανικής Ινδίας, όπως λεγόταν και η διχοτόμησή της με το Πακιστάν, σήμαινε 1,5 -2 εκατομμύρια σκοτωμένους (κατασφαγμένους με τους πιο βάρβαρους τρόπους, ‘’μια χώρα σφαγείο’’, όπως περιγράφηκε από Ινδό συγγραφέα) και 10 - 12 -ίσως και 15- εκατομμύρια, για πάντα πρόσφυγες αλλού, ανάλογα με τη θρησκεία του καθενός!

Σαράντα περίπου χρόνια πριν από το 1974, 14 Αυγούστου, όταν έγινε η δεύτερη προέλαση της Τουρκίας στην Αμμόχωστο, συνέχιση της αρχικής εισβολής της 20ής Ιουλίου, που ολοκλήρωσε την κατάληψη του 37% της γης της Κύπρου με 200.000 πρόσφυγες, το ένα τρίτο του πληθυσμού της...

Κάντε συγκριτικά τη σούμα.

Αν υπάρχει Θεός! Δεκαεπτά Αυγούστου 1947, 450.000 (ναι, χιλιάδες) τετραγωνικά χιλιόμετρα και 88 εκατομμύρια (ναι, εκατομμύρια) χωρίστηκαν από έναν Άγγλον αποικιοκράτη σε δύο και τρεις χώρες... κατά τρόπο τουρλού, που έγινε μια γενική απάνθρωπη, δύσοσμη και μακάβρια εθνοκάθαρση: Ονόματα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που άφησαν τ’ αχνάρια τους στον διαμελισμό χωρών, όπως αυτό του Λόρδου Ράντκλιφ (Lord Cyril Radcliff).

Συμβολαιογράφος ήταν ο άνθρωπος, όχι συνταγματολόγος, που είχε να διχοτομήσει με μια γραμμή μία τεράστια χώρα, αφήνουν ανεξίτηλα τα βαθιά διχαστικά σύνορά τους στη ‘’Γραμμή Ράντκλιφ’’ στην Ινδία - να χωρίζει μουσουλμάνους από μη μουσουλμάνους το 1946. Στη ‘’Γραμμή Ράντκλιφ’’ διαγράφηκαν από τον Βρετανό τα σύνορα μεταξύ Iνδίας και Πακιστάν με βάση μουσουλμάνους και μη, όπου χωριά μοιράστηκαν στα δύο, μισό να πάει στην Ινδία και μισό στο Πακιστάν, και όπου σπίτια στο ίδιο χωριό μοιράστηκαν στα δύο με ορισμένα... δωμάτια να πάνε στο Πακιστάν, ενώ τα σύνορα των δύο κρατών δεν είχαν καν ορισθεί όταν έγινε η διχοτόμηση, που οι επιπτώσεις της διαρκούν 70 χρόνια - χωρίς ελπίδα βελτίωσης, τουναντίον.

Ο μείζων Αγγλοαμερικανός ποιητής, όμως, WH Auden, έγραψε τη σκληρή κριτική για τον περίφημο Σερ Ράντκλιφ στο ποίημά του ‘’Η Διχοτόμηση’’, 1966... Το μεταφράσαμε ποτέ στα Ελληνικά, για;

Καλιμπάν Ταλιμπάν, ναι!

Το 1956, μόνο δέκα χρόνια αργότερα, ο περίφημος αυτός συμβολαιογράφος στάλθηκε επί Χάρτινγκ στην Κύπρο (το 1956) ως… συνταγματολόγος με προτάσεις επάνω σε πιθανό σύνταγμα για την Κύπρο, που συζητήθηκε στο Λονδίνο με τον Ζορλού, αλλά απορρίφθηκε αμέσως από Ελλάδα, ενώ ο Μακάριος αρνήθηκε να το συζητήσει, όντας στην εξορία στις Σεϋχέλλες. Τα ‘’σχέδια’’ λύσης (λήθης) του ‘’Κυπριακού’’ που επακολούθησαν μέχρι και το Ανάν περιλαμβάνουν τις ίδιες θρησκευτικές διαχωριστικές παραμέτρους και χωριστές ζώνες δικοινοτικής αυτοδιοίκησης υπό τον τίτλον ‘’ομοσπονδία’’. Διζωνική με πόλεις που μοιράζονται σε ‘’περίκλειστες’’ και ‘’μη’’ και σπίτια που μισά θα πάνε απ’ εδώ κι άλλα απ’ κει...

Τέλος; Η ιστορία των λαών συχνά προσομοιάζει με sci-fi αφηγήματα, όπου φύλα, φυλές και φιλίες σμίγουν σε μιαν αντιστικτική μασκαράτα, με μια «Τρικυμία» να κτυπά σε απανωτά κύματα που ξεβράζουν πτώματα αμάχων, εγκύων και βρεφών. Ενίοτε γίνονται γενοκτονίες. Δεκαπενταύγουστο της γενικής δοκιμασίας μας, που αντίθετα με τη φαντασμαγορική παράσταση του κυρίου Γκρέγκορι Ντόραν μάς αφήνουν τα συντρίμμια ολόκληρων πολιτειών, που κάποτε άνθιζαν. Αμμόχωστος - Αμμόχωστος! Χαιρετώ σε από μακριά, μα δεν σε χαίρω.

ΔΡ ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
Κριτικός πολιτισμού και πολιτικής