ΚΑΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΠΩΣ ΣΜΙΓΟΥΝ ΠΑΛΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ, ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΚΙ ΑΓΕΝΝΗΤΟΙ

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες επί 43 συναπτούς ενιαυτούς ξανανοίγει η ανεπούλωτη πληγή, βαθαίνοντας στη ραγισμένη καρδιά τη χαρακιά του χωρισμού από τον αγαπημένο γενέθλιο τόπο. Όλων εμάς των Αμμοχωστιανών, όσων απομένουμε ακόμη εν ζωή ν’ αναμετρούμε απαντοχές περίλυπων αναμονών, αλλά και τους πικρούς καημούς γονιών, συγγενών, συμπολιτών, που δεν αναπαύονται θαμμένοι πια σε χώματα προσφυγιάς και ξένης γης τους τάφους.

Κι όσο οι ώρες πλησιάζουν την αυριανή αποφράδα τής 14ης Αυγούστου, ξυπνούν εφιάλτες κι αφύλακτες Κερκόπορτες και βάρβαροι Αττίλες εισβολής, του ολέθρου και του θανάτου ο τρόμος, να μας εξοργίζουν και να μας εξορίζουν στην Κόλαση των δυσβάστακτων δεινών από τον Παράδεισο της θαλασσοφίλητής μας πόλης. Κι ύστερα, αναμερίζοντας τη μαύρη αυλαία, να ξετυλίγονται δράματα, που δεν παίζονται στο θέατρο της Σαλαμίνας με περιάκτους και από μηχανής θεούς, παρά με σκηνικά προσφυγικών σκηνών σε δυστυχίας καταυλισμούς, εμπαίζοντάς μας σε άλλα διεθνή θέατρα σκιών. Ανηλεή δρώμενα κι επεισόδια περίπλοκα σκοτεινά μιας τραγωδίας δίχως κάθαρση, με χιλιάδες εκτοπισμένους, αξερίζωτους-ξεριζωμένους από τα πατρογονικά εδάφη να θρηνούν αμέτρητους σκοτωμένους, αιχμαλώτους, αγνοουμένους κι εγκλωβισμένους υπό τη λόγχη του αδίστακτου κατακτητή.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...