Η ΒΑΚΧΙΑΖΟΥΣΑ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ ΓΑΪΡ ΣΙΕΡΜΑΝ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ

Για την παράσταση των Βακχών, που εσχάτως ανέβασε το ισραηλινό θεατρικό σχήμα Εnsemble στο Ωδείο Πάφου και στο Σκαλί Αγλαντζιάς στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, ας προηγηθεί μια σημειολογική αναφορά, προϊδεαστική τής ανά τους αιώνες πολυσυζητημένης αυτής Ευριπίδειας τραγωδίας και συνάμα ενός καλόπιστου, πλην όχι αφελώς εύπιστου σχολιασμού στο σκηνοθετικό εγχείρημα του βραβευμένου, πληροφορούμαστε, Γαΐρ Σιέρμαν.

Κατ’ αρχήν, το εξόχως ιδιόρρυθμο και οιονεί πρώιμης «νεωτερικότητας» έργο τού αρχαίου μας δραματολογίου υπήρξε το κύκνειο άσμα του τρίτου κατά χρονολογική σειρά μεγάλου τραγικού, το τραγικά μοιραίο τέλος του οποίου ενέπνευσε τον Σεφέρη, για να καταθέσει ανάμεσα στα Κυπριακά του αριστουργήματα το αυτοαναφορικό σπαρακτικό ποίημα «Ευριπίδης ο Αθηναίος»: «Γέρασε ανάμεσα στη φωτιά της Τροίας/και στα λατομεία της Σικελίας./Του άρεσαν οι σπηλιές στην αμμουδιά κι οι ζωγραφιές της θάλασσας./Είδε τις φλέβες των ανθρώπων/σαν ένα δίχτυ των θεών, όπου μας πιάνουν σαν τ’ αγρίμια·/προσπάθησε να το τρυπήσει./Ήταν στρυφνός, οι φίλοι του ήταν λίγοι·/ήρθε ο καιρός και τον σπαράξαν τα σκυλιά».

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...