Δυο από τις τρεις δύσκολες ημερομηνίες πέρασαν! Μας κοίταξαν καλά-καλά ακόμα μια φορά. Ήρθαν όμως. Δεν μας ξέχασαν. Πάρκαραν πρωί-πρωί στην καινούρια μας αυλή. Σαν ταινία τρόμου που βγαίνει απ’ το συρτάρι, που κάνει ένα γενναίο rewind. Επειδή πρέπει να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε για να μαθαίνουμε, μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη.

Να μαθαίνουμε την ιστορία, να την εξιστορούμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Πέρασαν, λοιπόν, οι δυο ημερομηνίες απ’ τις τρεις. Πέρασε η δέκατη πέμπτη Ιουλίου. Κλείσαμε τα μάτια. Θυμηθήκαμε τα τανκς, τα λάθη, τα πάθη, τα ατοπήματά μας. Θυμηθήκαμε τη διχόνοια της εποχής. Θυμηθήκαμε τους φίλους να πυροβολούν φίλους, την πατρίδα να ματώνεται με τα ίδια της τα χέρια. Είδαμε ξανά, σε αργή κίνηση, τα αυτογκόλ μας. Κι ύστερα απο λίγες μέρες θυμηθήκαμε την εικοστή Ιουλίου. Την πιο αιματηρή ανάμνηση.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...