ΣΚΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ

Με το παραστασιακό εγχείρημα των Περσών του Αισχύλου στην πρόσφατη παραγωγή του ΘΟΚ και το διακύβευμα της μέθεξης στα αρχετυπικά δρώμενα της παλαιότερης αυτής σωζόμενης τραγωδίας φαίνεται ότι επαρκώς αναμετρήθηκε η σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη, αναδεικνύοντας τη διαδραστική συλλογικότητα της δημιουργικής συνέργειας μεταξύ των ηθοποιών και των άλλων συντελεστών. Η αδιάλειπτη παρακολούθηση του κοινού μέχρι το τέλος των ηχηρών επευφημιών από τους λιγότερο μυημένους, έως τους πλέον απαιτητικούς θεατές, επιβεβαίωσε την ενδιαφέρουσα οπτική μιας τέτοιας αντιστικτικής σύνθεσης, στην κυριολεκτική μάλιστα εκδοχή τής μουσικοχορευτικής δραματουργίας, είτε του δραματουργικού ορχηστικού λυρισμού της.

Ωστόσο, το αισθητήριο της επιδίωξης ειδοποιού διαφοράς στην πρόσληψη του δράματος με τη δυναμική καινούργιων αναζητήσεων, ύστερα μάλιστα από αξιομνημόνευτες μέχρις αξιολύπητες σκηνοθεσίες των Περσών, δεν διέλαθε την αίσθηση της ορατής εντυπωσιοθηρίας και του εκμαιευτικού αιφνιδιασμού από την «υπερθέαση» μιας οιονεί εκρηκτικής «περφόρμανς»· εκεί όπου η πληθωρικότητα της κινησιολογίας μαζί με την τραγουδιστική πολυφωνία επισκίαζαν ενίοτε τον υψηγορικό Αισχύλειο λόγο, ιδίως στα χορικά άσματα, παρά την καλή ακουστική της ορθοφωνικής εκφοράς τους.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...