Σαράντα τρία χρόνια από τότε και οι επετειακές σειρήνες αντηχούν την εκκωφαντική ύβρη και την επίκληση της νέμεσης στο παρατεταμένο ουρλιαχτό Μαινάδων-Ερινύων. Γιατί, αν «η ιστορία είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο προσπαθώ να ξυπνήσω», το αλληγορικό έναυσμα στον «Οδυσσέα» τού Joyce πυροδοτούν άσβεστες οι φλόγες της πύρινης καλοκαιρινής λαίλαπας στη ζέουσα α-λήθεια της κυριολεξίας τους: οι μνήμες που κάθε φορά δριμύτερες ξυπνούν από τους Εφιάλτες του επαίσχυντου προδοτικού Πραξικοπήματος, συνιστώντας την αμαυρότερη και την πλέον αδιανόητη πτυχή της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας.

Γιατί, ποιος μπορεί, άραγε, να ξεχάσει των αφρόνων Μηδισάντων και των απεχθών εκείνων Ανθελλήνων το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας, που άνοιξε την Κερκόπορτα στον Αττίλα και στα μετέπειτα δεινά της συνεχιζόμενης τραγωδίας μας; Μόνο αμετανόητοι συναυτουργοί και ασύνειδοι επιλήσμονες ξεχνούν, που συμπράττοντας με εχθρούς και πολέμιους της πατρίδας τους, απεργάζονται συγχρόνως τη συνέχεια του έθνους.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...