ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΚΑΛΠΑΚΗΣ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΑ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΟΝΕΣ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ, ΕΙΜΑΙ ΕΡΓΑΤΗΣ. ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΥΛΙΚΟ, ΤΟ ΣΤΗΡΙΖΩ ΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΠΟΡΩ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΟΜΩΣ, ΝΑ ΠΩ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ, ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΓΙΖΟΥΝ. ΕΚΕΙ ΚΛΕΙΔΩΝΩ. ΜΙΑ ΤΟΛΜΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΘΑ ΤΑΝ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΩ ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΑΡΧΑΚΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΜΑΖΙ ΤΟΥ

Δεν με ενδιαφέρει ο θόρυβος. Αντιθέτως, με κουράζει. Ωρίμασα. Ο κάθε καλλιτέχνης που δεν εξαρτάται από άλλους, ζει στον δικό του χωρόχρονο. Είμαστε οι επιλογές μας

Μέσα στην υπέροχη, αλλά και τόσο δύσκολη -συχνά- διαδρομή κάποιων νέων ανθρώπων που αγαπούν το ελληνικό τραγούδι, συναντά κανείς ιστορίες και βιώματα καλλιτεχνών που κάποτε απορείς για το κουράγιο, την υπομονή αλλά και για το πείσμα τους! Χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο ανερχόμενος Νίκος Καρακαλπάκης, με έναν αξιόλογο πρώτο δίσκο στο σακίδιό του, αλλά κυρίως με πάθος γι’ αυτό που αγαπά. Τελικά, προφανώς η μουσική έχει τη δύναμη, έχει τον μαγνήτη, αλλά και την ικανότητα να σε κερδίζει και να σε πεισμώνει να γαντζωθείς σ’ αυτήν, παρά τις όποιες αντιξοότητες... Ο Νίκος μάς κοίταξε στα μάτια και μας είπε για τα καλά και τα όχι και τόσο καλά «παραμύθια» αυτού του έρωτα, που ακούει στο όνομα ελληνική μουσική...

Στα δέκα περίπου χρόνια που ακολουθείς το καλλιτεχνικό σου όνειρο, αισθάνεσαι ότι είσαι σε καλό δρόμο;

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει πώς πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια. Ο δρόμος που διάλεξα από το ξεκίνημά μου ήταν χωρίς κανόνες. Λειτουργώ με το αίσθημα. Το τραγούδι είναι η προέκταση του εαυτού μου. Μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια, πρωτίστως θα στεκόμουν στο πώς εξελίχθηκα ο ίδιος ως άνθρωπος και το βίωμα «πέρασε» στην ανάσα μου. Δεύτερον, διαπιστώνοντας...

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...