ΕΝΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ MAX STAFFORD CLARK ΚΑΙ ΤΗΣ STELLA FEEHILY ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

«ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΑΣΙΚΑ ΑΡΘΡΩΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΔΗ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ. ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ CARYL CHURCHILL ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΟΙ ΧΟΡΗΓΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΒΡΩΣΕΙ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ. ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΟΡΟΛΟΓΙΑ»

Ο Μαξ Στάφορντ Κλαρκ είναι ένας μεγάλος κλασικός τεχνίτης - καλλιτέχνης - συγγραφέας, ηθικός αυτουργός και συνεργός του δράματος του ‘’συνανήκειν’’. Θεωρητικός και πρακτικός σαν τον Αριστοτέλη ‘’μας’’

Δύο νέες γυναίκες, η Αθηνά Κάσιου και η Μαρία Καρολίδου, κάνουν ‘’απαλά’’ και σεμνά μια δουλειά αιχμηρή και φύσει συγκρουσιακή qua διαλεκτική: τη σκηνοθεσία. Το θέατρο από γεννησιμιού του είναι, όπως σωστά λέει ο Γεωργουσόπουλος, νεότερη τέχνη. Πρώτον: Γιατί οι άλλες προϋπήρχαν ακόμα και προϊστορικά: η ζωγραφική, η γλυπτική, η κεραμική, η μουσική. Πιο ‘’πολιτική’’, αφού είναι γέννημα και θρέμμα της Πόλης, και μάλιστα της Δημο-κρατίας των Αθηνών και άλλων πόλεων-κρατών, που μιλούσαν και έγραφαν Ελληνικά από πολλούς αιώνες ήδη πριν, π.χ. της Σαλαμίνας με τον Ευαγόρα και άλλα θέατρα, που προστέθηκαν κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή Περίοδο.

Μα δεν είναι αρκετό να λες πως είναι ‘’πολιτικό’’ το θέατρο, ως επίθετο εκπορευόμενο από το ουσιαστικό. Είναι τέχνη πολιτική, γιατί είναι η τέχνη του συνόλου: του διαλόγου, της συνέργειας, της συλλογικότητας της συν-τεχνίας (βλ. το Βιβλίο της Ανθής Αντωνιάδου για τα Αρχαία Θέατρα στην Κύπρο)...

ΔΡ ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
Κριτικός Πολιτισμού και Πολιτικής

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...