ΛΟΓΓΙΝΟΣ ΠΑΝΑΓΗ: ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΠΟΛΛΑ ΜΕΣΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΟ ΣΙΝΕΜΑ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΟΥ

ΘΕΛΗΣΑ, ΜΕ ΤΟ «ΚΛΕΜΕΝΤΑΪΝ», ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΩ ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΒΙΩΣΕ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΕΝΙΑ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ. ΕΝΩ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΟΛΥ, ΜΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΙ ΗΛΙΚΙΑΚΑ, ΑΝΑΛΑΒΑΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ, ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΑΛΠΙΚΕΣ ΕΝΟΧΕΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ «ΑΝΘΙΣΟΥΜΕ»

Η δική μας γενιά δημιουργών -και δεν αναφέρομαι μόνο στον κινηματογράφο- ενώ στο Εξωτερικό άνοιξε λεωφόρους, εδώ επιχειρεί ακόμη να ανακαλύψει τη φωνή της. Πνιγμένη καθώς είναι στη σιωπή, η φωνή αρχίζει να γίνεται κραυγή.

Κατά τη δεκαετία του εβδομήντα, σε ένα απροσδιόριστο μεσογειακό νησί, ένα αγόρι συναντά δύο περίεργους άντρες με Ριγέ Κοστούμια. Σύντομα, το αγόρι θα αντιληφθεί ότι και η ζωή διαθέτει δύο πρόσωπα: από τη μια έχει την άσχημη μορφή του πολέμου και από την άλλη ενός όμορφου κοριτσιού, της Κλέμενταϊν.
Αυτή είναι, εν περιλήψει, η υπόθεση της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του καλού σκηνοθέτη, Λογγίνου Παναγή, «Κλέμενταϊν», που μέσα στους προσεχείς μήνες θα πάρει τον δρόμο προς τις αίθουσες.

Πρόκειται για ένα παραβολικό, κινηματογραφικό παραμύθι γύρω από τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου, μέσα από μια εντελώς αφαιρετική προσέγγιση. Με αφορμή μια παράσταση του «Οθέλλου», ετερόκλιτοι άνθρωποι διασταυρώνονται σε ένα νησί: ένας Άγγλος διπλωμάτης, μια Κοντέσα-ηθοποιός και η κόρη της, ένας φωτογράφος, η σύζυγος και ο γιος τους, ένας βοσκός...

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...