ΕΝΑ ΒΑΘΥΤΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ KΑΡΥΛ ΤΣΕΡΤΣΙΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΣΙΟΥ

ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ. ΚΑΡΥΛ ΤΣΕΡΤΣΙΛ. Σπύρος Σταυρινίδης, Ανδρέας Τσέλεπος. Σκηνοθεσία Αθηνά Κάσιου.

Ίσως μερικοί θεατές να νιώσαν, όπως εγώ, ανακούφιση όταν τέλειωσε η παράσταση, που από μόνη της ήταν ασυνήθιστα σύντομη, είχε κρατήσει τσίμα-τσίμα μίαν ώρα, σχεδόν. Ο λόγος ήταν η ένταση που δημιούργησε: ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, τον πατέρα Σόλτερ, και τον Β2, ανάμεσα στους δύο ηθοποιούς και το κοινό, που παρακολουθούσε με προσοχή και σταδιακά αυξανόμενη αποστροφή έναν ηλικιωμένο (εξηντάρη και κάτι) να εκδιπλώνει εξ αρχής ιδιότητες ενός μάλλον δόλιου γονιού, παρόλο το συνηθισμένο του παρουσιαστικό: κοιλίτσα, ρυτίδες, σακούλες κάτω από τα μάτια, θα μπορούσε να ’ταν ένας καλός παππούς που παίρνει το εγγονάκι του σε παιδική χαρά με τραμπάλες και αλογάκια και παγωτά Παπαφιλίππου, δίπλα.

Κληρονομικότητα ή Περιβάλλον;

Η πλοκή του έργου (2002) της Κάρυλ Τσέρτσιλ σχετίζεται με την κλωνοποίηση, που πριν από χρόνια με την Ντόλι, το κλωνοποιημένο πρόβατο στην Αγγλία (1996-2003), που έζησε 6.5 χρόνια, είχε γίνει η απαρχή μιας μεγάλης συζήτησης ηθικής vs επιστήμης, μιας νέας εκδοχής της παλιάς συζήτησης περί κληρονομικότητας/γενετικής vs περιβάλλοντος και τις δημοφιλείς έρευνες με μονοζυγωτικά και διζυγωτικά δίδυμα, που μεγάλωσαν χωριστά, με το μείζον και ζέον, πλέον, σ' εμάς στην Κύπρο θέμα της «ταυτότητας» που τώρα έχει γίνει κομβικό, τότε μάλλον προφητικό!

ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...