Οι ύστατες στιγμές της Άλωσης της Πόλης, της βασιλίδος των πόλεων, την αποφράδα εκείνη ημέρα της 29ης Μαΐου του 1453, σηματοδοτούν με την αρχή του τέλους τής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το προανάκρουσμα του ατέλειωτου καημού τής Ρωμιοσύνης, από το βαθύ σκοτάδι της Τουρκοκρατίας μέχρι την πυροδότηση των αλυτρωτικών μεγαλοϊδεατικών οραμάτων για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών και την ανασύσταση της ελληνικής βυζαντινής επικράτειας.

Έτσι, οι απαρηγόρητοι οδυρμοί και θρήνοι από την πτώση της Βασιλεύουσας μεταλλάσσονται σε ασίγαστο πόθο και παραμυθία ζωντανής πίστης μαζί με τις αναπτερωμένες ελπίδες για την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό μέσα από τα ιδεοληπτικά, έστω, αλλά ανορθωτικά τής ψυχής του Γένους αφηγήματα των ιδεωδών, θρύλων και παραδόσεων, των δοξασιών, μύθων και ευχών: «Πάλι με χρόνια με καιρούς…» και ...

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...