ΜΑΡΙΑ ΚΡΑΣΟΥΠΟΥΛΗ: ΜΙΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣΜΩΝΕΙ

Μια ποιήτρια που πήρε το μικρόφωνο στο χέρι για να δοκιμάσει τις γειτονιές της δικής της ευαισθησίας

«Ίσως η ποίηση περπατούσε καιρό στοιχισμένη πίσω από το τραγούδι, αλλά βαδίζουν παρέα για πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να δώσω άλλη αιτία γι' αυτήν τη συνύπαρξη, πέρα από τη μεγάλη μου αγάπη για ανασκαφή»

«Ακούω πολύ ραδιόφωνο. Έχω επομένως ζηλέψει με την καλή έννοια πολλές φορές ένα τραγούδι. Την επόμενη στιγμή νιώθω τυχερή απλώς και μόνο ως δέκτης»

«Σαν θεσμός η Eurovision με βρίσκει σύμφωνη στην ιδέα ενός διακρατικού διαγωνισμού τραγουδιού, όπου θα έσμιγαν διαφορετικές καταβολές και κουλτούρες. Διαφωνώ με την προχειρότητα και την νόρμα όπως αυτή έχει διαμορφώσει την όλη αυτή διοργάνωση»

Καλαμάτα-Αθήνα! Αυτό είναι το πήγαινε-έλα της νέας αυτής ερμηνεύτριας, με δυο ήδη δίσκους στο δυναμικό της σε μουσική Γρηγόρη Πολύζου. Μια ποιήτρια που πήρε το μικρόφωνο στο χέρι για να δοκιμάσει τις γειτονιές της δικής της ευαισθησίας. Μια χαρισματική φωνή, που επιμένει μέσα σε δύσκολους καιρούς να ελπίζει και να πεισμώνει ότι τα όνειρά μας μπορούν να φτάσουν στην απέναντι όχθη ανθισμένα και μυρωδάτα…

- Η Καλαματιανή καταγωγή σου τι έχει άραγε προσφέρει στην αγάπη σου για τη μουσική;

Είχα την τύχη να γεννηθώ και να μεγαλώσω σε μια επαρχιακή πόλη, που έσφυζε πάντα από τέχνη. Αυτό πιστεύω πως είναι μεγάλη υπόθεση για ένα παιδί που συλλέγει ήχους και εικόνες και ψηλώνει από μέσα πρώτα κι έπειτα απ' έξω. Έπειτα, το πέρασμά μου από το Μουσικό Σχολείο της πόλης, το οποίο είχε ανέκαθεν μια παράδοση και συνέπεια απέναντι στη μουσική, με έκανε να συνειδητοποιήσω (αν και το τραγούδι με είχε βρει και το είχα βρει καιρό πριν) την απαράμιλλη ομορφιά του τραγουδιού όταν αυτό εκφράζει τα πιο αληθινά και ευγενικά μας συναισθήματα.

Ήταν μια όμορφη γέφυρα το σχολείο. Η Καλαμάτα μού έδωσε ένα πολύ ομαλό και προστατευμένο περιβάλλον στα πρώτα μου τραγουδίσματα πλάι σε ανθρώπους που με διαμόρφωσαν και με έκαναν να δω την προσφορά της μουσικής σαν δώρο που ξεδιπλώνεται αργά και σταθερά μέσα στη ψυχή μας. Το δώρο αυτό είναι ανεκτίμητο κι όσο μεγαλώνω το συνειδητοποιώ ακόμα περισσότερο. Τους ευχαριστώ τώρα και πάντα.

- Πιστεύεις ότι από την πόλη όπου ζεις είναι εύκολο να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου;

Πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο, όχι όμως ακατόρθωτο. Υπάρχει μια σχετική απόσταση από το σπίτι ώς το στούντιο ή τα διάφορα πράγματα που καλείσαι να κάνεις έχοντας δισκογραφία. Ωστόσο τα χιλιόμετρα δεν είναι τόσο αποτρεπτικά και πιστεύω ότι τα έχω αντιπαλέψει πολλές φορές ώς σήμερα. Πάντα ήθελα με το τραγούδι να φροντίζω τα έσω μου μέλη. Αν αυτό μπορέσει να αγγίξει έστω και έναν άνθρωπο, τότε όλο αυτό αποκτά σάρκα και οστά και γίνεται όνειρο βιωμένο.

Άλλωστε αυτό το μοίρασμα ανάμεσα σε Καλαμάτα και Αθήνα το έχω δει περισσότερο δημιουργικά παρά σαν εμπόδιο. Τραγουδώ με την ίδια χαρά και ανυπομονησία και στα δύο μέρη. Έχω αξιωθεί να συν-παίζω με σπουδαίους μουσικούς, με αγαπημένους φίλους και στα δύο αυτά σημεία στον χάρτη. Ίσως όλα αυτά να φαίνονται ρομαντικά και καθόλου ρεαλιστικά αν αναλογιστούμε τη δυσκολία να υπάρξεις μουσικά ακόμα κι αν ζεις στο κέντρο της Αθήνας. Έχω πάρει αυτό το ρίσκο.

- Είσαι μια νέα κοπέλα, η οποία μέσα σε μερικά χρόνια έχει στο σακίδιό της δυο δίσκους σε μουσική του ίδιου -νέου κι αυτού- συνθέτη, του Γρηγόρη Πολύζου. Πότε πρόλαβες; Βάλε μπροστά σου αυτούς τους δυο δίσκους και μίλησέ μας γι' αυτά τα δυο ταξίδια σου…

Δύο δίσκοι με διαφορά μιας πενταετίας περίπου του ενός από τον άλλο. Κι οι δύο δίσκοι σε μουσική του Γρηγόρη. Ο πρώτος δίσκος ήταν ουσιαστικά το σμίξιμο δύο νέων ανθρώπων με τους «μεγάλους» της ελληνικής δισκογραφίας τόσο μουσικά όσο και τραγουδιστικά και όλο αυτό με τη σπουδαία υπογραφή του Νίκου Ζούδιαρη. Ένα ταξίδεμα εντελώς «αστρικό» στην αρχή για εμένα πλάι στον Λάκη Χαλκιά, τη Φωτεινή Δάρρα και τον Απόστολο Ρίζο. Τι να πρωτοπείς γι' αυτούς τους ερμηνευτές που ήρθαν σαν φίλοι και παραμένουν ώς σήμερα;

Όμορφα μουσικά περάσματα ανθρώπων, που έχουν αφήσει το χνάρι τους στην ελληνική μουσική σκηνή, κατέθεσαν την ψυχή τους στον πρώτο δίσκο που έφερε τη στιχουργική υπογραφή της Αυγής Βυθούλκα, του Γιώργου Σταυλιώτη, του Νίκου Πολύζου και του Κωνσταντίνου Σύρμου. «Σε τόπους που δεν ξέρω» ο τίτλος του δίσκου και μας πήγε πράγματι στα πιο όμορφα μέρη.

Θυμάμαι ακόμα σχόλια ανθρώπων που δεν μας γνώριζαν και επικοινωνούσαν για να πουν πόσο τους ταξιδεύει ραδιοφωνικά το «Ακατοίκητο νησί» (το ντουέτο μας με το Νίκο Ζούδιαρη) κατακαλόκαιρο του 2012. Ήταν η πρώτη χαρά εκείνου του πρώτου μοιράσματος. Ο δεύτερος δίσκος, που έχει κάποιους μήνες που ταξιδεύει, είναι ένας διάλογος δικός μου και του Γρηγόρη και συνάμα μια πολυπρόσωπη, ενορχηστρωτικά και στιχουργικά, ιστορία.

Ένα ντουέτο με τον Κώστα Μακεδόνα σε στίχους του Πόλυ Κυριάκου, στίχοι και ποιήματα της Αυγής Βυθούλκα σε επτά τραγούδια και δύο τραγούδια που φέρουν τη δική μου υπογραφή. Εξίσου όμορφα μουσικά περάσματα και σε αυτόν τον δίσκο. «Αποστάσεις» ο τίτλος του. Για τα πραγματικά και τα μεταφορικά χιλιόμετρα που διανύσαμε προκειμένου να δημιουργηθεί μια ακόμη αλήθεια. Για ό,τι αγαπήσαμε, για όσα μας άφησαν μια χαρακιά και για κάθε ταξίδι. Ακούω ένα τραγούδι μας στο ραδιόφωνο κι όλες οι αποστάσεις μηδενίζονται μονομιάς.

- Πώς προέκυψε η γνωριμία σου και αργότερα η συνεργασία σου με τον Γρηγόρη Πολύζο;

Τον Γρηγόρη μού τον σύστησε ένα απόγευμα του 2010 ο Νίκος Ζούδιαρης, την ώρα που γνώριζα και τον ίδιο τον Νίκο πρώτη φορά διά ζώσης γιατί με τη μουσική του είχα κάνει χειραψία απ' όταν άρχισα να ανακαλύπτω το όμορφο και καθαρό πρόσωπο της ελληνικής μουσικής. Ο Νίκος με είχε βρει από ένα demo μου αναρτημένο σε μουσική διαδικτυακή σελίδα της εποχής κι έκτοτε με κράτησε στον νου του. Έτσι περίπου είχε πρωτο-ανακαλύψει και τον Γρηγόρη τότε. Όταν ανέλαβε την παραγωγή του πρώτου δίσκου του Γρηγόρη χρειάζονταν μια νέα φωνή που να ταιριάζει ηλικιακά και υφολογικά μαζί του. Η συνέχεια ήταν δύο δίσκοι και μια φιλία πέρα από τα στεγανά μιας απλής συνεργασίας. Μοιραστήκαμε την ίδια αφετηρία, τους ίδιους προβληματισμούς και τις ίδιες χαρές.
Τον ευχαριστώ για όλα.

- Ερμηνεία και ποίηση. Η δεύτερη ενασχόληση ήρθε πολύ πρόσφατα με μια ποιητική συλλογή. Πολυτάλαντη και ανήσυχη

H ερμηνεία συνυπάρχει για εμένα με την ποίηση. Ίσως η ποίηση περπατούσε καιρό στοιχισμένη πίσω από το τραγούδι αλλά βαδίζουν παρέα για πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να δώσω άλλη αιτία γι' αυτήν τη συνύπαρξη, πέρα από τη μεγάλη μου αγάπη για ανασκαφή. Ανασκαπτικά εργαλεία είναι και τα δύο. Σε ψυχές και ανάγκες που περιμένουν κάποιο να τις επαναφέρει στο φως πετώντας από πάνω τους τα χώματα μιας ανυπόφορα ρεαλιστικής καθημερινότητας. Δεν ξέρω αν είμαι πολυτάλαντη. Προσυπογράφω το «ανήσυχη». Έτσι ήρθα στον κόσμο και μέχρι τώρα ησυχία δεν έχω βρει. Ευτυχώς. Πρώτη ποιητική συλλογή λοιπόν που είδε το φως του ήλιου σχεδόν ταυτόχρονα με τον δίσκο. «Ήχοι Αθόρυβοι» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

- Νίκος Ζούδιαρης, Λάκης Χαλκιάς, Κώστας Μακεδόνας, Παντελής Θαλασσινός. Τέσσερεις σημαντικοί καλλιτέχνες, οι οποίοι βρέθηκαν δίπλα σου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μέσα απο συνεργασίες. Πες μας δυο λόγια για τον καθένα και τι εισέπραξες από τις γνωριμίες αυτές.

Τέσσερεις άνθρωποι, που ψήλωσα κάτι πόντους μόνο και μόνο επειδή στάθηκα πλάι τους.

Νίκος Ζούδιαρης: Μια πατρική, καλλιτεχνική παρουσία. Μια στοργική σπρωξιά. Σαν εκείνη τη σπρωξιά που δίνουν τα ενήλικα σπουργίτια στους νεοσσούς προκειμένου να μάθουν να πετούν.

Λάκης Χαλκιάς: Η ήρεμη δύναμη. Ολάκερη η ελληνική ιστορία τραγουδισμένη και ολοζώντανη.

Κώστας Μακεδόνας: Ένας πολύ καλός άνθρωπος, που μετουσιώνει το χιούμορ σε συγκίνηση και ανατρίχιασμα στα ίσια και καθαρά.

Παντελής Θαλασσινός: Το ηχοτοπίο. Τον βλέπεις κι ακούς το Αιγαίο και τα μαϊστράλια του. Απλός και βαθύς. Σαν τη μουσική του.

- Καθώς ανοίγεις το ραδιόφωνο και ακούς μουσική, τι σε κάνει να «ζηλεύεις» από τις δισκογραφικές δουλειές των τελευταίων πέντε ετών; Αναφέρομαι σε συνθέσεις, στίχους και ερμηνείες.

Ακούω πολύ ραδιόφωνο. Έχω επομένως ζηλέψει με την καλή έννοια πολλές φορές ένα τραγούδι. Την επόμενη στιγμή νιώθω τυχερή απλώς και μόνο ως δέκτης. Γιατί να γίνεις πομπός με το «στανιό», που λέμε, σε κάτι που είναι όμορφο και ούτως ή άλλως το λαμβάνεις; Φοβάμαι ότι αν αναφερθώ ονομαστικά σε τραγούδια, στίχους ή ερμηνείες, θα αδικήσω πολλούς μέσα στους πολλούς.

- Θα ελάμβανες μέρος στα τηλεοπτικά παιχνίδια που αναδεικνύουν ερμηνευτές; Ταυτίστηκες ποτέ με τα όνειρα των χιλιάδων νέων που προστρέχουν σε αυτές τις εκπομπές, ώστε να καταφέρουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους;

Δεν θα ελάμβανα μέρος χωρίς να κατακρίνω τα παιδιά που ψάχνουν με αυτόν τον τρόπο το μερίδιο που τους ανήκει στο φως. Δεν θα ελάμβανα μέρος, και αυτό το έχω από την αρχή εξηγήσει και σε δικούς μου ανθρώπους που με ρωτούν όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν πάω σε ένα παιχνίδι παρά παιδεύω και παιδεύομαι αλλιώς. Ο λόγος είναι ένας. Οι απότομες απογειώσεις με τρόμαζαν πάντα. Και στα αεροπλάνα και στη ζωή.

- Ποια είναι η γνώμη σου για τη Eurovision γενικά;

Σαν θεσμός με βρίσκει σύμφωνη η ιδέα ενός διακρατικού διαγωνισμού τραγουδιού, όπου θα έσμιγαν διαφορετικές καταβολές και κουλτούρες. Διαφωνώ με την προχειρότητα και τη νόρμα όπως αυτή έχει διαμορφώσει την όλη αυτή διοργάνωση. Το τραγούδι εκπροσωπεί, υποτίθεται, τη χώρα, επομένως και ένα συγκεκριμένο ηχόχρωμα, μια συγκεκριμένη ματιά που ανήκει στον λαό. Μια αλλιώτικη ιστορία που πρέπει να ειπωθεί. Εγώ δε βλέπω καμία διαφοροποίηση αλλά μια αέναη μίμηση των ίδιων πραγμάτων.

- Αισθάνεσαι ότι για έναν ερμηνευτή/ερμηνεύτρια, που τώρα ξεκινά την καλλιτεχνική του πορεία, υπάρχει ελπίδα να ξεχωρίσει και να αποδείξει το ταλέντο του/της ή αισθάνεσαι πως έστω κι αν ξεχειλίζει κάποιος από ταλέντο, ο δρόμος είναι δύσκολος και απαγορευτικός;

Ο δρόμος είναι δύσκολος. Όχι απαγορευτικός. Αυτή η δυσκολία, αν συνδυαστεί με ταλέντο και όρεξη για δουλειά, ο δρόμος περπατιέται. Μη φανταστεί κανείς καμιά λεωφόρο. Δεν εκφράζεται η εποχή μας από διπλές και τριπλές λωρίδες κυκλοφορίας. Ένας δρόμος ανηφορικός και μπαλωμένος από την προσπάθεια είναι. Ωστόσο, δεν μπορείς και να μην πας.

- Tι θα ήθελες να ζήσεις καλλιτεχνικά στο μέλλον; Φαντάζεσαι ακόμα περισσότερα τραγούδια ή και κάτι άλλο που θα μπορούσε να σε κάνει ευτυχισμένη;

Αυτό που επιθυμώ είναι να μπορώ να νιώθω γεμάτη από όμορφα τραγούδια, από όμορφες λέξεις και να μπορώ να τα μοιράζομαι με τους ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Καλλιτεχνικά και ανθρώπινα. Κι αυτό το ζω. Είναι ευπρόσδεκτα πάντα τα μελλούμενα. Αυτήν τη στιγμή, όμως, ευτυχία μού δίνουν τα παρόντα. Κι είναι απλά. Όπως ένα καλό τραγούδι. Όπως τα αγαπημένα πρόσωπα.

- Τι σημαίνει ποιοτικό τραγούδι για σένα; Ποια σημασία δίνεις στον στίχο;

Η ερώτηση που μπορεί να φέρει ανεπανόρθωτη ρήξη σε μια συζήτηση! Είναι τόσο υποκειμενικά τα κριτήρια, που αναπόφευκτα θα προσκρούσουν στα κριτήρια του διαφορετικού άλλου. Για εμένα, κι αυτή είναι η σταθερή μου θέση, ποιοτικό τραγούδι είναι αυτό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Με ποιον τρόπο; Ανοίγοντάς σου ένα βράδυ το φως για να περάσεις σε ένα άγνωστο δωμάτιο. Ξεκλειδώνοντας μέσα σου τη συγκίνηση. Τη βαθιά συγκίνηση. Χρειαζόμαστε το απλό αλλά χρειαζόμαστε και τις δεύτερες αναγνώσεις. Όχι για να δυσκολέψουμε τη ζωή μας, αλλά πόσες φορές το κλειδί που μας παίδεψε λιγάκι στο να το βρούμε, δεν μας άφησε να περάσουμε ένα κατώφλι όμορφο κι απάτητο; Το κλειδί κατασκευάζεται από το στιβαρό μέταλλο του στίχου.

- Έχεις σκεφτεί ποιο θα είναι το επόμενό σου βήμα;

Υπάρχουν σκέψεις σκόρπιες, που χρήζουν τακτοποίησης. Προς τον παρόν υπάρχει ένας δίσκος που έχει να πάει ακόμα τα βήματά του κι ένα βιβλίο που αποζητά κι αυτό την επικοινωνία του με τους ανθρώπους.

- Μια λέξη για την Κύπρο και τους αναγνώστες της «Σημερινής».

Πολλές λέξεις και μνήμες και φίλοι. Αλλά αν πρέπει να είναι μία η λέξη, τότε αυτή είναι «αδελφοσύνη».