Από τον νεοπλουτισμό της κρίσης στον πολυτελή κρατισμό της ακρισίας

ΣΕ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ

Εδώ και μερικές μόνον μέρες, με καμία γραμμική συνοχή μεταξύ τους, αφού τα γεγονότα εκτοξεύουν με δύναμη και ταχύτητα την πραγματικότητα να υποτροπιάσει στο... παρελθόν κατά μισό ή κοντά έναν αιώνα, κάθε εργαλείο θεωρίας ή αξιολογίας αποσυναρτάται σε καθαρή ασυναρτησία: ο λόγος είναι ότι η εμπράγματη κατάσταση δεν μπορούσε αφ' εαυτή να καταστεί νοητή, με τη χρήση γνωστών κωδικών που έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί-επαρκώς; Δηλαδή: Η αλλαγή Νόμου στη Βουλή για την εγκύκλιο στα Σχολεία που να αφορά στο Ενωτικό Δημοψήφισμα του... ’50 στην Κύπρο, μετά από απαίτηση του Τ/κ ηγέτη και την «αυτοαφαίρεση» αρμοδιοτήτων από τη Νομοθετική Εξουσία, όπως αν λέγαμε την «αυτοαναίρεση» ή... «αυτοθυσία» της Βουλής, ήταν ένα γεγονός που ακόμα μένει εν πολλοίς δυσνόητο έως και ασύγγνωστο.

Δηλαδή αφορά σε ένα νέο ήθος και έθος στις πρακτικές της Βουλής, που πέρασε πια ως τμήμα της διορισθείσας κυβερνητική υπηρεσίας και όχι εκπροσώπους του λαού, που πονηρά οσμίστηκε «μηχανορραφίες» πίσω από την πλάτη του. Με μια λέξη, η Βουλή λίγο με το λίγο ήρθε να σημαίνει ότι ως συνομάδωση οκτώ κομμάτων δεν είναι παρά η λήψη αποφάσεων από μόνον δύο, δηλαδή... ένα.

Ένα κι ένα ίσον ένα!
Αυτό το γεγονός, όπως έλαβε χώρα όμως, ήταν μια πρακτική κι ένα modus operandi καθόλου νέο, είδαμε να γίνεται κάτι παρόμοιο πέρυσι, μόλις λίγο πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, όταν τα δύο μεγάλα κόμματα = ένα, άλλαξαν το εκλογικό μέτρο εισδοχής στη Βουλή, καθώς επίσης τη χρηματοδότηση των κομμάτων, και αναλογική αλλ’ όχι λογική κατανομή του τηλεοπτικού χρόνου κατά τη «δύναμη» των κομμάτων, έτσι που εκείνο που κάθε δημοκρατία οφείλει να ενισχύσει, τις μικρότερες «φωνές», που ανήκουν σε πιο μικρά κόμματα, η εδώ Βουλή πονηρά τις εξουδετερώνει ουσιαστικά.

Η σύγκλιση των δύο πόλων των δύο μεγάλων κομμάτων στην Κυπριακή Βουλή είναι αξιοπερίεργο, μα όχι ανεξήγητο, γεγονός με εντελώς αρνητικές συμπαραδηλώσεις σ’ εκείνο που θα ονομάζαμε «ανάπτυξη» σε μια καπιταλιστική κοινωνία και μια ελεύθερη αγορά, όπου αφήνεται ο ανταγωνισμός να λειτουργήσει υπέρ του καταναλωτή, και η οικονομική ανάπτυξη να διαχέεται από τα πάνω, από τα πλούσια κράτη, στα πιο ανανάπτυκτα και από τους πιο εύπορους πολίτες σε ένα κράτος προς τα κάτω, την πλέμπα. Τίποτε απ’ αυτά δεν είδαμε να συμβαίνουν και δη στον αιώνα της παγκοσμιοποίησης, αυτό καταγράφεται στην Έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ για το Milleneum 2000, που φέρει την υπογραφή του πολύ γνωστού στην Κύπρο Κόφι Ανάν.

Κρίση και ακρισία
Η κρίση που επέπεσε από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη το 2008 κτύπησε πιο πολύ τους... φτωχούς, και η ψαλίδα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς μεγάλωσε, ανάμεσα σε πλούσια και σε φτωχά κράτη το ίδιο, μα ορισμένα κράτη ριμάχτηκαν κυριολεκτικά κι έτσι ξεκίνησε η οδύσσεια φτωχών μεταναστών από εμπόλεμα κράτη, σε πιο εύρωστα, από την Αφρική, στα Βαλκάνια και την Ευρώπη μέσω Τουρκίας, ενώ χιλιάδες κόσμος πνίγεται επί χρόνια τώρα, στη μικρή θάλασσα που είναι η Μεσόγειος, καταρρίπτοντας μύθους εξερυενητών που πάνε με μια περήφανη καραβέλα να βρουν τις Ινδίες και να γίνουν πλούσιοι, αλλά πέφτουν επάνω στους Μάγια και τους Ίνκας των Αμερικών και τους κάνουν γιάωμα κυριολεκτικά, αλλά τους διατηρούν σε κτερίσματα σε μουσεία όπως ο Cesnola κατάκλεψε την Κύπρο και του ανοίξαμε την έκθεση των συλημένων κλεμμένων αρχαιοτήτων μας, στο Metropolitan, στη ΝΥ.

Αυτές οι χώρες χάσαν τη γλώσσα και τον αρχαίο πολιτισμό τους, μα δεν κατόρθωσαν να εκβιομηχανιστούν, κάναν πολέμους και εμπόριο ναρκωτικών, επαναστάσεις και Μαρξισμό ή αγκάλιασε τη Σχολή του Σικάγου του Milton Friedman, στη Χιλή της Δικτατορίας, τον ίδιο σχεδόν καιρό που η Κύπρος είχε την επέλαση ορδών του Αττίλα της Τουρκίας που διαβάζαμε σαν να ΄ταν μύθος, τον είδαμε μπροστά μας σαν το νεο-αποικιοκρατικόν έθος, το νεο-οθωμανικόν έθνος, με τη νέα αυτοκρατορία να βρυχάται και να βροντά με ναπάλμ.

Δικομματισμός και διπολισμός
Ο δικομματισμός όμως δεν ήταν διπολισμός αλλά μονοϊδεολογία και «άκρατος κρατισμός» μέσα στον καταναλωτικό καπιταλισμό: τα δύο μεγάλα κόμματα που ξεκίνησαν με διάφορα ονόματα και είχαν δυο διακριτές κοσμοθεωρίες, το ένα λενινιστικό μαρξιστικό με εξαρχής μέγα πρόβλημα (και όχι «πρόκληση», τη σαχλή λέξη του ευρωπαϊκού καπιταλισμού που επεβλήθη από τις Βρυξέλλες μάλλον) τον στοιχειώδη στόχο της Επανάστασης, «το ΑΚΕΛ δεν άφησε να σπάσει ποτέ μύτη», αυτό είναι ολοφάνερο, «δεν πα’ να», αφήνοντας έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα στα χέρια της ακροδεξιάς και μερικών αριστερών σοσιαλιστών, που πήραν όπλα με συνέπειες ίσαμε με σήμερα, γιατί όταν αποφάσισαν να διεκδικήσουν την εξουσία, πρώτον, τη διεκδίκησαν καμουφλαρισμένη, δεν πήγαιναν οι άνθρωποι προς καμιά σοσιαλιστική αποκοτιά και μαρξιστική ανατροπή, μα για μια νομή της εξουσίας που απέκλειε την επανάσταση, την οικονομία την είπανε «μεικτή», αν και δεν ανακαλύφθηκε ακόμα το είδος, το ρηξικέλευθον του εγχειρήματος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου ήταν να κρύβουν τόσο πως υπήρξαν κομμουνισταί που πρώτα το ξέχασαν οι ίδιοι. Καλώς! Ευτυχώς!

Το άνωθεν Κράτος 1960
Η ιστορία του τόπου ξεκίνησε απ’ έξω, κατά το ποιηματάκι «Η Μαμά μου βγήκε έξω και με άφησε απ' έξω»: Ένας τόπος καθαρά κοινωνικά πατριαρχικός και θρησκευόμενος, εθνικός ή χριστιανικός, που δεν πέρασε βιομηχανική επανάσταση ή εκβιομηχάνιση, ή Αναγέννηση, και δεν έγινε ποτέ Έθνος-Κράτος με επανάσταση, ή έστω μεταρρυθμίσεις και αστική τάξη και Διαφωτισμό, που παρήγαγε κυρίως αγροτικά προϊόντα και εξήγαγε μετάλλευμα και χαρούπια, καπνά και μετάξι και ξυλεία μέσα σε φεουδαλισμό, με τέχνες αρχαιότατες, αγγειοπλαστική και γλυπτική, και εφυαλωμένα μεσαιωνικά πινάκια του 14ου αιώ. και δαντέλες, μετάξι και κεντήματα, που από τη γένεσή του τον κατακτούσαν όλες οι μεγάλες αρχαίες αυτοκρατορίες, μέχρι τις Μεσαιωνικές Δυναστείες, τους Ιππότες και τους Σαρακηνούς και τους Βυζαντινούς, τους Σταυροφόρους καθ' οδόν προς τους Αγίους Τόπους, μα που θρησκευόταν ή ιερουργούσε, πάω στοίχημα, από τη 10η χιλιετία π.Χ., γιατί τα πρώτα αντικείμενα που βρήκαν στη Χοιροκοιτία ήταν όχι μόνο σπίτια στρογγύλα και εργαλεία, μα και περιδέραια... οι σύγχρονοι Κύπριοι με την Ανεξαρτησία του ΄60 με ένα σύνταγμα δοτό, που το μαγείρεψαν πίσω από την πλάτη τους με το έτσι θέλω, η Βρεταννία, η Τουρκία και η Ελλάδα, μάθαν την εξάρτησή τους από τους ξένους, στους ξένους και το «ούσσου να περάσουμεν» ώς μέχρι προχθές, με τους Νόμους στη Βουλή, π’ αλλάξαν γιατί το ζήτησε ο άνομος Ακιντζί, αλλά πίσω είναι τα δύο μεγάλα άρα το ένα και μόνο κόμμα... διχασμένο δήθεν δεξιά και αριστερά. Μπαρούφες.

Παρατάξεις και... «αταξική» κοινωνία
Η Κύπρος δεν υπήρξε καθόλου μια κλασικά μαρξιστικά ταξική κοινωνία, παρ' εκτός διαιρεμένη σε σχετικά πλούσιους, μικροαστούς, πολύ λίγους πλούσιους και πολλούς όχι πλούσιους. Η Ανεξαρτησία όμως έφτιαξε την τάξη των «κυβερνητικών», δημόσιων υπαλλήλων και των ελεύθερων επαγγελματιών, κυρίως γιατρών και δικηγόρων και καλλιτεχνών. Οι πιο πολλοί κάτοικοι είναι κρατικοδίαιτοι.

Οι σχέσεις πελάτη-πολίτη-κόμματος καταλήγει στη νομή του Κράτους και της Βουλής, με μονο-κομματικούς διορισμούς ρουσφετιού και εξυπηρέτησης, με αμοιβαία «συμβόλαια» ανταλλαγής ψήφου για βόλεμα ψηφοφόρων σε όλες τις βαθμίδες και Εξουσίες: Την Εκτελεστική, τη Νομοθετική, τη Δικαστική. Ακόμα και στις τράπεζες, και τον ιδιωτικό τομέα.

Στην Κύπρο οι βουλευτές... διορίζονται. Από το Κόμμα. Αν ένας/μια ευνοούμενος/η παρ' ελπίδα δεν εκλεγεί, αποζημιούται, όπως είδαμε, με έναν καλό διορισμό στη δημόσια και εκπαιδευτική υπηρεσία, ή την τοπική αυτοδιοίκηση, ή κάποια τράπεζα ή κάποιο θεσμό... Πολλοί Επίτροποι, Υφυπουργεία, Βοηθοί Βουλευτές χωρίς καμία διαδικασία απολύτως...

Δύο τάξεις, μία παράταξη
Για καθένα σημείο από τα πιο πάνω συνέβη κι ένα επεισόδιο τις τελευταίες μέρες: Συμπαιγνία των δύο μεγάλων κομμάτων στη Βουλή, με αυτουργό το παράνομο κράτος των Τούρκων και τον αρχηγό τους τον Ακιντζί. Η κοινή τους πολιτική είναι και ταξική όσο και τοξική. Τα προνόμια της νομής του κράτους (θέσεις στις δημόσια υπηρεσία) μοιράζονται... ταξικά στους λίγους προνομιούχους των δύο κομμάτων: Αξιωματούχους, βουλευτές, πολλαπλές συντάξεις, δικαστές. ΟΛΑ μαζί αυτή τη βδομάδα: Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους οι βουλευτές ότι δεν φταιν εκείνοι που πληρώνονται σκανδαλωδώς πολλά.

Φταίει η προηγούμενη Βουλή που τα κανόνισε. Και τα... κονόμησε. Κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο δεν διαφοροποιεί το ένα μεγάλο κόμμα (δεξιό) από το άλλο (δήθεν αριστερό, αλλά ακριβώς έχοντας την ίδια μικροαστική τάξη ως στελέχη ή ψηφοφόρους. Εξ ου και οι ψευδείς «αντιθέσεις» μεταξύ δύο μονοπωλούντων κομμάτων, στη νομή του Κράτους. Η ευνοιοκρατία και η πελατειακή τακτοποίηση των «δικών» τους έχει σαν αποτέλεσμα όχι μόνον την κακή λειτουργία ΟΛΩΝ των υπηρεσιών του κράτους, αλλά και της απίσχνασης της παιδείας, καθώς πρώτη ανάγκη είναι η Πόρσε για τον λαϊκό, νεόπλουτο συνδικαλιστή και η Μερσεντές πρώτη μάρκα που πουλιέται στην Κύπρο.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΔΟΜΑΔΑ οι παραπληγικοί και τα άτομα με ειδικές ανάγκες ξεσηκώθηκαν, απ' όλους τους κηφήνες επέλεξαν να κόψουν τα γλίσχρα επιδόματα τυφλών και παράλυτων (ΑμΕΑ), που μετά τις διαμαρτυρίες όλου του κόσμου η υπεύθυνη υπουργός είπε ότι ήταν... λάθος!!! ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΔΟΜΑΔΑ.

Ο πολιτισμός που άνθισε τόσο στην Αρχαία Ελλάδα και επηρέασε όλη την Ευρώπη ατρόφησε, ειδικά στην Κύπρο, με την τροφική βουλιμία, την ακόρεστη δίψα για κατανάλωση και την τοπική υπερλίπωση σε νεόπλουτo kitsch εις βάρος κάθε σημαντικού πολιτιστικού μνημείου, που το ίδιο το πελατειακό κράτος, και οι αρχαιολογικές υπηρεσίες ΔΕΝ προασπίζονται:

ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΔΟΜΑΔΑ μάθαμε τι γίνεται με το Παγκύπριο Γυμνάσιο, ιδρύθηκε το 1812 από τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, της 9ης Ιουλίου, το πρώτο Ελληνικό Γυμνάσιο στην Κύπρο, με μακρά ελληνική παράδοση παιδείας και σπουδαίους δασκάλους και μαθητές, ένα υπέροχο νεοκλασικό που καταστρέφεται από μπουλντόζες, ίσως και εσκεμμένα, για... ανακαίνιση, λόγω του ότι βρέθηκε θησαυρός, με αρχαία και βυζαντινά ευρήματα. Δυο γυναίκες βγήκαν και μίλησαν προχθές. Οι νεόπλουτοι ακρατείς κρατικοί ημιμαθείς αξιωματούχοι γίνονται αγενείς και βίαιοι όταν ερωτώνται γιατί, και απαντούν ότι «καθυστερούν το συμβόλαιο» (μίζες;).

ΔΡ ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
Κριτικός πολιτισμού και πολιτικής

ΑΥΤΗ ΤΗ ΒΔΟΜΑΔΑ
Φοβέρες της Τουρκίας via Ακιντζί για την ΑΟΖ της Κύπρου, με το «Barbaros» από την Αμμόχωστο ώς τον Απ. Αντρέα... Δημοψήφισμα του Ερντογάν, την π. Κυριακή, αμφισβητούμενο από Οργανισμούς ως προς την νομιμότητά του και πριν και μετά, και νέες φοβέρες από τη «φίλη γείτονα» για την Κύπρο (4 ελευθερίες για τους Τούρκους, ενεργειακό - μην κάνουμε γεωτρήσεις πριν δεχτούμε «λύση» ώς τον Ιούλη ειδ’ αλλιώς...). Στο περιουσιακό, να μην αγοράζουν περιουσία οι Έλληνες Κύπριοι ΜΕΤΑ τη «λύση» στα κατεχόμενα. Μεταναστευτικό, άρχισαν να κατεβαίνουν από τα κατεχόμενα πρόσφυγες από την Τουρκία, που περνούν στην ελεύθερη Κύπρο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ισχύει και στα καθ’ ημάς, όπως και στην Ελλάδα, η διαπίστωση του σπουδαίου διανοητή Παναγιώτη Κονδύλη, ότι ο νεοπλουτισμός και η ημιμάθεια των «εξευρωπαϊσθέντων» δήθεν αξιωματούχων του κράτους δηλώνουν ότι «εγχώριες πολιτιστικές ανάγκες δεν έγιναν ποτέ τόσο επιτακτικές, ώστε να δημιουργηθεί μια όπερα ή μια πινακοθήκη κάποιων απαιτήσεων».

Η φανφάρα και η αππωμάρα για την κάθοδο της Συμφωνικής του Βερολίνου που θα παίξει στην Κύπρο είναι μια απόδειξη (επίδειξης), τα εισιτήρια πουλήθηκαν από πολλού για τους... τυχερούς(!!!), στις εκδηλώσεις της Πάφου 17, του «Βορρά και Νότου», άκουσα τη διευθύντρια να λέει στην τηλεόραση, εννοώντας ίσως τα κατεχόμενα εδάφη μας και την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως μας λένε γεωγραφικά και ανώνυμα οι Τούρκοι, έστω κι αν αυτό είναι τοπογραφικά λάθος - Από πότε πήγε η Αμμόχωστος στο... «Βορρά»;;;

ΑΥΤΗ Η ΒΔΟΜΑΔΑ ήταν μια απόδειξη των ελλειμμάτων στη δημοκρατία της οποίας την 50ή επώδυνη επέτειο κατάργησής της προχθές στην Ελλάδα -τη βλέπουμε σήμερα ακόμα καταπαντού μετρώντας κόκκαλα και μαζικούς τάφους- δεν... πολυσυζητήσαμε! Ποιος, άραγε, έδωσε πάλι αυτή τη φορά το «φιρμάνι»; ΝΚ