«[Το κοινό μεταξύ μας είναι ότι] δε μιλούμε [εσύ κι εγώ] αφ’ υψηλού, ή από τη θέση του νικητή. Έχουμε κι οι δυο το κακό όνομα επαγγελματικά ότι είμαστε με το μέρος των ηττημένων, εκείνων που είναι εκτός ορίων ή εκείνων των περιθωρίων της κοινωνίας»...(...)...Η κωμωδία της αποτυχίας, που παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στις ιστορίες μου, οι παραδοξότητες που έρχονται στην επιφάνεια μέσα από ορισμένες συγκρούσεις, λείπουν [από την κοινωνιολογία]». Gunther Grass. Διάλογος μεταξύ του Νομπελίστα Γερμανού Λογοτέχνη και του Pierre Bourdieu, Γάλλου Κοινωνιολόγου. Μάρτης, 2002.

«Ο νεοφιλελευθερισμός, επαναλαμβάνοντας τα λάθη του Κομμουνισμού - δημοσιεύει άρθρα πεποίθησης, που αρνούνται ότι υπάρχει εναλλακτική στην ελεύθερη αγορά και αξιώνουν το αλάθητο. Οι Καθολικοί συνεχίζουν με κάποια από τα δόγματά τους, ακριβώς όπως οι γραφειοκράτες στο Πολιτικό Γραφείο [του Κόμματος]». G.G

«Nαι, αλλά ο νεοφιλελευθερισμός είναι ισχυρός γιατί εφαρμόστηκε στην Ευρώπη από αυτοαποκαλούμενους σοσιαλιστές σαν τον Shroeder, τον Blair, τον Jospin, που επικαλούνταν τον σοσιαλισμό για να περάσουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές». Pierre Bourdieu.

«Στο βιβλίο μου ‘Οι Κληρονόμοι’, όπου περιγράφω την πολιτική συμπεριφορά φοιτητών από εργατικό περιβάλλον, από μικρομεσαίο και από μεγαλομεσαίο, βρήκαμε πως οι πιο επαναστάτες ήταν τα παιδιά μεγαλοαστών, ενώ οι πιο συντηρητικοί ήταν οι φοιτητές οι προερχόμενοι από τα μικροαστικά σπιτικά». P.B

«H απουσία υπευθυνότητας συνιστά την οργανωτική αρχή του νεοφιλελεύθερου οράματος». Gunther Grass.

Για λόγους δικοινοτικής ενσυναίσθησης, προτείνεται η κατά 3 μονάδες μικρή αλλαγή στην Ημέρα της Ελληνικής Επανάστασης και - εφεξής - & της Ελληνοτουρκικής Φιλίας του 1821 μαζί και της Ευρωπαϊκής Ενότητας επαν-ενώνοντας έτσι α) την Κύπρο με τη γείτονα Τουρκία - χωρίς την τουρκική κατοχή και β) την Ελλάδα με την Ευρώπη - χωρίς τη γερμανική κατοχή.

Ο λόγος είναι ότι οι κατοχές, εν γένει, προκαλούν λανθασμένα και αχρείαστα εθνικιστικά συναισθήματα, που χρειάζονται πολλά σεμινάρια για να αντιληφθεί ο ένας τον «άλλον» και αν ταιριάζουν, να προχωρήσουν πιο βαθιά. Με τον τρόπον αυτόν, εξοικονομούνται αργίες στα σχολεία, καθότι «αργία μήτηρ πάσης κακίας», όπως είπε ο... Άινσταϊν (στο ΦΒ).

Η Ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου θα υπάρχει ανυπερθέτως σε Εγκύκλιο σε κάθε Τάξη, με μικρό αντίτιμο για όσους μαθητές επιθυμούν να τη λάβουν, και δωρεάν εις τους μη ασκώντας το χριστιανικόν θρήσκευμα, αφού θα το έχουν εκ των προτέρων δηλώσει, εις ειδικόν τύπον (Ε 12) προς εξοικονόμηση χάρτου, κατά τας υποδείξεις του Γενικού Ελεγκτή και της Πολιτιστικής Δικοινοτικής Επιτροπής που ελέγχει τας Εγκυκλίους του ΥΠΠΟ και τον Γεν. Ελεγκτή, που δεν απεδέχθη ακόμα την πρόταση, αλλά πού θα πάει, ας κοιτάξει άλλο λεξικό.

Ο κ. Μπαμπινιώτης, πριν από πολλά - πολλά χρόνια, πριν το Ανάν, την κρίση, το κούρεμα και άλλες «προκλήσεις» πριν από τις «Μεταρρυθμίσεις» εις την Παιδεία, όταν επεσκέφθη την Κύπρο, δήλωσε -εσπευσμένα μάλλον- ότι πάμε να αφελληνισθούμεν ως λαός, διότι είδε κάτι ταμπέλλες που γράφανε αγγλικούρες και γαλλιστί (π.χ. Zαχαροπλαστείον «Το Pari», που το βλέπαμε, χωρίς το τελικό s, αλλά μπορεί να ήταν ξεπίτηδες, κάτι σαν... «στοίχημα», ποιος θα έβλεπε πρώτος το λάθος, χρόνια πριν αυτό, που ούτε την εθνοκάθαρση στραβωνόμασταν).

Του απάντησε τότε, θυμούμαι, πολύ σκληρά, «εθνικιστικά» μάλλον, ένας κύριος, που ζει ακόμα και βασιλεύει... δικοινοτικά τώρα με άλλα μυαλά πιο πολυπολιτισμικά και... προσοδοφόρα, ότι εμείς Έλληνες γεννηθήκαμεν και Έλληνες θα αποθάνωμεν και ήταν ο νους του καθηγητή μάλλον κι εξεκόλλησεν, και πρόσφατα ο κ. Μπαμπινιώτης ετιμήθη από το ΥΠΠΟ Κύπρου, οπόταν τώρα δεν κινδυνεύουμε πλέον να αφελληνισθούμε, το κλειδώσαμε, αποκαστάθηκαν οι σχέσεις μας με το Εθνικόν Κέντρον, μέχρι και τον Έλληνα πρέσβη είχαν και μίλησε για την παλαιάν επέτειον της 25ης Μαρτίου, την π. Παρασκευή στο ΡΙΚ, και δεν τον είπαν «Ελλαδίτη»...

Δύο Κόμματα εις Κάραν Μίαν !

Μέσα σε μια δεκαετία οι αλλαγές σε μια μικρή κοινωνία, όπως η κυπριακή, υπήρξαν -η μόνη λέξη που αρμόζει- ανατρεπτικές, ξεκινώντας από την οικονομική κρίση, που ξεκίνησε από την Αμερική, μα που η πορεία της και η αντιμετώπισή της ήταν προδιαγεγραμμένες: ένα κράτος βρέθηκε να έχει στα ηνία τα δύο μεγάλα κόμματα σε ένα παιχνίδι εναλλασσομένων διακυβερνήσεων που κάναν «πάσες» ο ένας στο άλλον, πολλές φορές προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο, να τελειώσει το παιχνίδι που χάναν, ν’ αλλάξει χέρια το κράτος, ξέροντας πως δεν... χάναν οι ίδιοι, άλλαζαν απλώς σειρά... χάναν οι χάνοι !

Έτσι η ανατροπή που υπήρξε η κρίση διεθνώς, το 2008, με τους Λίμαν Μπράδερς, στις ΗΠΑ, πραγματικά ανατάραξε, κλείνοντας τον πολιτικό ορίζοντα, στο κράτος της Κύπρου, ορίζοντας τον Δικομματισμό ως νέα μορφή διακυβέρνησης, ως νέον αδιέξοδο ορίζοντα, ανατρέποντας το βάθρο της εύθραυστης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Τόσο απλό: κει που η Κύπρος ήταν ένας κόσμος που, αρκετά αθώος αν και εμπλεγμένος στις εξωτερικές πλεκτάνες και τα επίσης διφασικά κοινωνικά συστήματα διεθνώς, το καπιταλιστικό και το κομμουνιστικό, και προσπαθούσε να ορθοποδήσει και τα κατάφερνε αρκετά καλά οικονομικά, έδωσε μια το σύμπαν και έσπασε σαν μπαλόνι σαν Μπιγκ Μπαγκ στα μούτρα του: κει που υπήρχαν δυο ιδεολογίες, και οι δυο εισαγόμενες, θα πεις, αλλά ιστορικά θεμελιωμένες στην αποικιοκρατική περίοδο της Αγγλοκρατίας, το «αριστερά» και «δεξιά», όντας διακριτές παρατάξεις, και σαφείς ιδεολογίες, εξαίφνης το τοπίο γίνεται θολό, όχι με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ και της Ένωσης, που άμα τον καλοκοιτάξεις έφερε στην επιφάνεια τα πιο «επικά» και πιο δυνατά και υγιή στοιχεία σε σύγκρουση μεταξύ τους έστω, αλλά ένωσε τον Λαό ενάντια στον κοινό εχθρό, κοινά και ομόφωνα καθορισμένο: Ο λόγος ήταν ότι οι λίγοι και μετρημένοι (μεγαλο)αστοί ήταν φίλαγγλοι, ο δε λαός, αγρότες και αστοί (των πόλεων) πάλιν αγρότες και μικροαστοί ήσαν.

Οι επιχειρήσεις ήταν οικογενειακές, και οι κοινωνικές σχέσεις δεν είχαν να κάνουν με εμφανείς ταξικές διαφορές. Ο λαός ήταν ένας. Αγρότης και μικροαστός. Η διαφοροποίηση των ιδεολογιών ήταν, παρ' όλη τη «νηπιακή» της έκφραση, μια υπόνοια πολυφωνίας και μια πιθανότητα διαφωνίας.

Ο Συνδικαλισμός με την Ψήφο στο Στόμα

Ο Δικομματισμός, που ήρθε να αποκρυσταλλωθεί μετά το ’74 στην Κύπρο, υπήρξε η πιο ασφυκτική (αν)εξέλιξη, μια «εξέλιξη» που οι ΗΠΑ μα και η Ευρώπη είδαν να εγκαθιδρύεται τέλος της δεκαετίας του ’60, με τον Δικομματισμό, που πάντρεψε όλες τις κοινωνικές αντιθέσεις σε δυο αρκετά όμοια Κόμματα: Βλέπε Ρεπουμπλικάνους και Δημοκράτες στις ΗΠΑ, Τόρηδες και Εργατικούς στη Βρετανία, Σοσιαλιστές και Δεξιά στη Γαλλία.

Τα Συνδικάτα καταστράφηκαν από τον Θατσερισμό στη Βρετανία κι όσα μείναν φυτοζωούν (τα καλά) ή γίνονται μια νέα κοινωνική τάξη που συμ-περιφέρεται με... την ψήφο στο Στόμα, μόνο η Γαλλία κάνει ακόμα θεαματικές απεργίες και διαδηλώσεις δραματικές και όμορφες, αλλά εκεί έχεις ακόμα αγρότες. Οι συγχωνεύεις και οι κρατικοποιήσεις κάναν την ανεργία κανονικό φαινόμενο, που έκανε τον πολύ κόσμο φτωχότερο και το κεφάλαιο πλουσιότερο. Ε και;

Tokenism, ή η άδεια χειρονομία

Πολιτικά μπήκαμε στην Κύπρο στον Μονοκομματισμό, υπό τον μανδύα του Δικομματισμού. ΚΑΜΙΑ ιδεολογική διαφορά και στη διαφθορά. Χειρότερα: η εξωτερική πολιτική έχει γίνει μονοδιάστατη, και η εσωτερική κοινοβουλευτική δημοκρατία μια κωμωδία: Λειτουργεί με Tokenism, γκουγκλάρετέ το. «Mηδαμινή Προσφορά», «Συμβολική», «Άδεια Χειρονομία»: Παίρνουν ξέμπαρκους που υποτίθεται θα προσδώσουν στα κόμματα νέο χαρακτήρα, ή ευρύτητα ή... γκλαμουριά κάποιου είδους για... ΔΕΙΓΜΑ, κάποιον που προέρχεται από τη μη κομματική «πλέμπα».

Συχνά γυναίκες, όλων των μεγεθών, έναν φανερά γκέι, έναν τετραπληγικό, έναν στρατιωτικό που δεν πήρε προαγωγή από τους κυβερνώντες, έναν πρώην Γεν. Διευθυντή με κονέ στην Πιτισιλιά, μια ξανθή (πλεονασμός) τηλεπερσόνα, μια διαιτολόγο. Οι «νέες» αυτές δυνάμεις των κομμάτων είναι καμουφλάζ, γιατί θα ψηφιστούν εκείνες που το Κόμμα, ο αρχηγός, θα αποφασίσει, αν του «κάνει»: αποτέλεσμα, κοιτάτε το ποσοστό σε μη κομματικούς... που εκλέγονται: 000, 1%; Και ποιοι θα είναι στα μαρκαρισμένα ψηφοδέλτια που μοιράζονται στα σπίτια οπαδών;

Οι πιο επωφελείς όχι για την ιδεολογία, αλλά για το πόσο πειθήνιοι, άχρηστοι έστω και κοπρίτες θα είναι: έτοιμα ήδη κομματόσκυλλα είναι η λέξη. Που δεν τους βγαίνουν πάντα έτσι, αλλά που τω όντι είναι πιο πειθαρχημένα από τους κομματικούς οπλαρχηγούς. Το ίδιο έκαμε ο Ακιντζί τάζοντας «επιστροφή» σε μια δράκα Μαρωνιτών της Αγίας Μαρίνας, που έσπευσαν να τον πούνε «Μεγάλο Ηγέτη» τους - τόσο λίγων που ΔΕΝ του στοιχίζει τίποτε, αλλά διχάζει ξανά τους πρόσφυγες, πάλι εθνικιστικά! Η άδεια, δόλια, χειρονομία !

Αυτοθέσμιση και εθελοδουλία !

ΤΙ ΕΓΙΝΕ; Δύο κόμματα ίσον ΕΝΑ έχουν κοινή πολιτική. Και εξωτερική και εσωτερική. Εξωτερικά υπακούουν στον ισχυρότερο και εσωτερικά στον επικρατέστερο: το οικονομικό σύστημα δεν έχει ουδέ προς στιγμήν αμφισβητηθεί. «Μεικτή» οικονομία πάντως δεν υπάρχει: Αν είσαι ανώδυνος κομμουνιστής δεν είσαι κομμουνιστής. Είσαι ανώδυνος. Και οι πιο ευάλωτοι, προσεταιρίζονται τον ισχυρό. ΑΡΑ οι εν δυνάμει ανατρεπτικοί στην Κύπρο είναι Μαύρη όχι αντίδραση αλλά συμμορφωμένα... μορφωμένοι.

Εξ ου και τα στερεότυπα: Τα κομματικά τσιτάτα είναι τα ίδια. Τα επιχειρήματα κρατάνε... χρόνια, ακόμα κι όταν έρθουν τα πάνω κάτω. 1. Π.χ. ο Ερντογάν.2. Π.χ. ο Ακιντζί. 3. Π.χ. οι Διαπραγματεύσεις με το σύνοικο στοιχείο, την κοινότητα που έγινε ο άλλος λαός της Κύπρου. Οι διαπραγματεύσεις με τα ίδια συστατικά: «δώσ’ μου χάρτη», «δεν σου δίνω», «δώσ’ μου το Βαρώσι», «τάξε μου», «δώσ’μου την εκ περιτροπής», «ΟΚ, αλλά μην το πεις», που κρατούν, επί μισό, σχεδόν, αιώνα, από τον Δεκέμβρη του 1968.

Τον Φεβρουάριο του 1975, ο Ντενκτάς ανακήρυξε ΗΔΗ το «Τουρκικό ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ», που έγινε η «Τούρκικη Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου» το 1983, πριν πάμε στη ΔΔΟ του Ανάν το 2004 και στη ΔΔΟ αλ’ Ανάν έκτοτε και πάνω-κάτω, κυρίως κάτω-κάτω.

Σούμα: ΔΕΝ υπάρχουν -ακόμα- στέρεες νέες δυνάμεις απέναντι στις σαθρές, τις διάτρητες πια, τακτικές του Διπολισμού, ως ενός μονοκομματικού συστήματος: η θλιβερότατη παρέμβαση στη Βουλή, που ήρθε να διορθώσει το «λάθος» ΟΛΩΝ των 5 κομμάτων, ακυρώνοντας την απόφασή τους από το Δικομματικό Δίδυμο του ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, είναι το πιο αντιδημοκρατικό και ολοκληρωτικό κοινοβουλευτικό τερτίπι που επέβαλε μέχρι στιγμής, εκβιαστικά και εξευτελιστικά ο Ακιντζί, στην αυτοθέσμιση (την άλλαξε κι αυτήν) και την ανεξαρτησία του κράτους μας, αφού ακόμα και ο αρχηγός της διαπραγματευτικής ομάδας γνωστοποίησε ευκρινώς πριν τη μασκαράτα τού... «λάθους» και του ποιος έφυγε προς... τσιγάρου του(!)... την πρόθεση του Ακιντζί από το Μον Πελεράν «να την κάνει» (Οδηγίαις άνωθεν και έξωθεν).

Ο κόσμος είναι φανατισμένα χολωμένος, και βαθιά διχασμένος, όπως γίνεται σε προ-δικτατορικές περιόδους. Το αποτέλεσμα δε μπορεί να συνεχίσει με τόση θεσμική αυθαιρεσία και ακυβερνησία. Ο συναγερμός δεν πρέπει ποτέ να «ξαναμπεί στο... αθόρυβο», όπως την άκουσα και μας είπε η Διευθύντρια των Φυλακών: Μα να ηχεί πια εκκωφαντικά με το παραμικρό, που δεν θα είναι, παρά πολύ, μεγάλο. Εφεξής! ΝΚ

ΔΡ ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
(*) Κριτικός Πολιτισμού και Πολιτικής