O ΧΟΡΟΣ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΤΟ PERFOMANCE ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ

Η τέχνη είναι το πολεμοφόδιό της. Η αγάπη και η καλοσύνη της Αργυρώς Καπαρού είναι οι μόνιμες ασπίδες της. Τη συναντήσαμε στο κέντρο της Αθήνας όπου μοιραστήκαμε πολλά για την ίδια και ό,τι αγαπάει!...

Πάντα τα λιμάνια συνδέονται μεταξύ τους, είναι ο αρχαιότερος τρόπος επικοινωνίας των κοινωνιών και ένας διάλογος μέσα από το εμπόριο και τον πολιτισμό, γι' αυτό κι εγώ συνάντησα στην οικογένειά μου πολλές συγγένειες μεταξύ Κρητών και Μικρασιατών

Από το 2006 ξεκίνησα να διδάσκω σε ομάδες θεατρικές σε επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας και αργότερα στην Αθήνα. Αυτήν τη στιγμή διδάσκω στη δραματική σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου «Ίασμος»

Η Αργυρώ Καπαρού είναι μια καλλιτέχνιδα που προχωρά μαζί με τα όνειρά της. Σαν καραβάνια... Ο χορός, το τραγούδι, το performance είναι στην καθημερινότητά της. Ερμηνεύει, διδάσκει χορό, σκέφτεται, δημιουργεί, πρωτοτυπεί. Η τέχνη είναι το πολεμοφόδιό της. Η αγάπη και η καλοσύνη είναι οι μόνιμες ασπίδες της. Τη συναντήσαμε στο κέντρο της Αθήνας όπου μοιραστήκαμε πολλά για την ίδια και ό,τι αγαπάει...!

Πειραιάς, Κρήτη και Κωνσταντινούπολη. Πώς είναι ο δικός σου χάρτης και πώς συνδέονται αυτά τα τρία γεωγραφικά σημεία σε σχέση με τη ζωή σου;
Πάντα τα λιμάνια συνδέονται μεταξύ τους, είναι ο αρχαιότερος τρόπος επικοινωνίας των κοινωνιών και ένας διάλογος μέσα από το εμπόριο και τον πολιτισμό, γι' αυτό κι εγώ συνάντησα στην οικογένειά μου πολλές συγγένειες μεταξύ Κρητών και Μικρασιατών. Γεννήθηκα στον Πειραιά, μεγάλωσα έως 8 ετών στο Κερατσίνι και είχα σαφώς επηρεασμούς κι απ' τις δύο πλευρές, ωστόσο το περιβάλλον της μητέρας [Μικρασία] ήταν καθεστώς στο σπίτι, με την καλή εννοια.

Ποια ήταν η αφορμή, για να ασχοληθείς με το ελληνικό τραγούδι;

Η αιτία σίγουρα ήταν το οικογενειακό περιβάλλον, γιατί όλοι τραγουδούσαν συνέχεια, με κάθε αφορμή, στο τραπέζι, στο ταξίδι, στη γιορτή…, κυρίως ελληνικά, αλλά η μητέρα μου και αγγλόφωνα, γαλλικά, οπότε ήταν μέσα στη ζωή μας. Η αφορμή ήταν το σχολείο και τα συγκροτήματα που σχηματίζονταν μεταξύ μαθητών, μετά το ωδείο, και όλα έγιναν πολύ κανονικά. Το σχολείο, όταν το περιβάλλον είναι υγιές, είναι μια καλή φωλιά για να γεννηθούν οι δυνατότητες ενός ανθρώπου.

Πώς συνδέεις τον χορό με το τραγούδι; Πώς προέκυψε αυτή η ενασχόλησή σου;

Από τύχη. Τραγουδούσα στη Σάμο το καλοκαίρι του 1993 και μια φίλη ηθοποιός μου είπε ότι θα ξεκινούσε από τον Σεπτέμβρη μάθημα κίνησης για performer, με τη Μαίρη Τσούτη που χορογραφούσε τη δική της ομάδα «ΑΝΑΛΙΑ» (με χορευτές τότε τους Α. Μπρούσκου, Δ. Παπαϊωάννου, Α. Στελλάτου, κ.ά.]. Έτσι, βρέθηκα δίπλα σε μία σπουδαία δασκάλα, που μου έμαθε πώς αναπνέει όλο το σώμα, πώς κινείται και πώς στέκεται στη σκηνή. Ο χορός, βέβαια, είναι βαθιά συνδεδεμένος με το τραγούδι, αν σκεφτεί κανείς, πως από την αρχαιότητα όλες οι θρησκευτικές τελετές βασίζονταν στους ψαλμούς και την κίνηση.

Για περίπου 3 χρόνια φόρεσες το καπέλο της ραδιοφωνικού παραγωγού στην ΕΡΤ. Τι βίωσες όλα αυτά τα χρόνια και τι έμαθες μέσα από τις πάμπολλες συνεντεύξεις σου με σημαντικούς καλλιτέχνες, ερμηνευτές και δημιουργούς;

Τρία χρόνια ήταν αυτά, ήμουν 19 χρονών, πολύ καινούργια στο αντικείμενο, ωστόσο, η φωνή μάλλον ήταν γοητευτική για το ραδιόφωνο κι έτσι έμεινα στη νυχτερινή ζώνη του Β' προγράμματος, φιλοξενώντας καλεσμένους, όπως τη Λ. Νικολακοπούλου, τον Κραουνάκη, την Αρλέτα, τον Αντρέα Βουτσινά, τη Βιτάλη, τον Λιδάκη, τον Τριπολίτη κ.ά.. Έχω ένα αρχείο από τις εκπομπές μου αρκετά μεγάλο και σημαντικό. Μετά η δραστηριότητά μου στο τραγούδι έγινε πιο απαιτητική, με περισσότερες μετακινήσεις και συναυλίες και έτσι άφησα το ραδιόφωνο, το οποίο λατρεύω φυσικά και μου λείπει.

Δύο από τους βασικούς συνεργάτες σου ήταν ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου. Και οι δύο ταλαντούχοι, αλλά και επιτυχημένοι. Σκίτσαρέ μας αυτούς τους δύο φίλους σου κι ύστερα κάνε μας τη σύνδεση με σένα, πώς γνωριστήκατε, πώς μοιραστήκατε το τραγούδι και τις παραστάσεις μαζί.

Είναι διαφορετικοί χαρακτήρες και επειδή τους γνωρίζω πολλά χρόνια, σίγουρα σε όλη αυτή τη διάρκεια των ετών, έχεις και τη χαρά να παρατηρείς αλλαγές στη συμπεριφορά, στις συνήθειες κλπ. Η Λίνα ήταν από εκείνη την περίοδο του ραδιοφώνου κάτι σαν μέντορας για μένα, γιατί για κάθε κίνηση που έκανα σε σχέση με τις παραστάσεις, τα ρεπερτόρια τη συναντούσα με τις απορίες μου και πάντα με συμβούλευε.

Η Λ. Νικολακοπούλου εκτός από το ειδικό βάρος της ως δημιουργού, είναι ένας άνθρωπος δοτικός, προστατευτικός, με δυνατές και ευαίσθητες κεραίες, με ευγένεια και ήθος που κρατά πάντα υψηλά τον πήχη στη ζωή και την τέχνη της. Ο Σ. Κραουνάκης είναι ένας πολυσύνθετος δημιουργός και PERFORMER, άνθρωπος ανήσυχος, ασταμάτητα εργασιομανής, λάτρης της ομαδικής εργασίας, έφηβος πολλές φορές σε αντιδράσεις και συμπεριφορές και παράλληλα συγκινητικός και σε καλλιτεχνικό και σε προσωπικό επίπεδο.

Αισθάνομαι τυχερή που το παιδικό μου όνειρο, να δουλέψω με αυτούς τους δύο δημιουργούς, έγινε πραγματικότητα, σε δυο διαφορετικές σχέσεις που εμπεριέχουν αγάπη και εκτίμηση. Τους γνώρισα και τους δύο ως ραδιοφωνική παραγωγός και ήταν στην αρχή δύσκολο, υπό αυτές τις συνθήκες, να πεις σε κάποιον ότι τραγουδάς κιόλας και να μη σε περάσει για ψώνιο.

Η Λίνα ήταν η πρώτη που ήθελε να βοηθήσει και αυτή μου την πλευρά και με είχε συστήσει τότε στη SONY music. Έφυγα αμέσως μετά, όμως, στο εξωτερικό για τρία χρόνια για σπουδές και εργασία, Παρίσι-Νέα Υόρκη. Το 98, που επέστρεψα στην Ελλάδα, ξανασυναντήθηκα με τη Λίνα, η οποία συνέχιζε να με συμβουλεύει και να με παρακολουθεί. Το 2005 και ενώ ήμουν στη δισκογραφία από το 2001 και τραγουδούσα ήδη με τον Μανώλη Μητσιά, με φώναξε ο Κραουνάκης να συνεργαστώ με τη Σπείρα-Σπείρα, την οποία παρακολουθούσα από την ίδρυσή της, και περάσαμε έτσι παρέα 8 δημιουργικά χρόνια, ανεβάζοντας περισσότερες από δέκα παραγωγές, παίρνοντας χαρά από την ομαδική εργασία και τη σημαντική διδασκαλία του Σταμάτη Κραουνάκη.

Από το 2011 ξεκίνησα μια πιο στενή συνεργασία με τη Λ. Νικολακοπούλου και τη συνθέτη Δάφνη Αλεξανδρή, πάνω σε στίχους της Λίνας, αλλά και περιεχόμενα του ποιητικού λόγου. Από το 2013 που κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Χειρολαβές», τις παραστάσεις μας επιμελείται καλλιτεχνικά η Λίνα Νικολακοπούλου, με τελευταίες μας δράσεις την παράσταση «8 Ρώσοι ποιητές τραγουδούν ελληνικά», ρωσική ποίηση σε μουσική Δάφνης Αλεξανδρή και τη «Λάμπα θυέλλης» που παρουσιάζεται αυτόν τον μήνα Μάρτιο στη μουσική σκηνή «Σφίγγα» και τραγουδώ μαζί με τον αγαπημένο μου και εξαίρετο ερμηνευτή Θοδωρή Βουτσικάκη.

Τι ρόλο έχει η διδασκαλία στην καριέρα σου;

Από το 2006 ξεκίνησα να διδάσκω σε θεατρικές ομάδες σε επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας και αργότερα στην Αθήνα. Αυτήν τη στιγμή διδάσκω στη δραματική σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου «Ίασμος». Η ώς τώρα επαφή μου με τις θεατρικές ομάδες και τους σπουδαστές μου είναι λυτρωτική και δίνει μεγαλύτερη σημασία και αξία στην τέχνη του τραγουδιού.

Mίλησέ μας για τη δισκογραφική σου δραστηριότητα.

Η δραστηριότητά μου ξεκίνησε το 1996 με τη συμμετοχή μου στον δίσκο «Του πόθου και του πάθους» με το τραγούδι «Το λουλουδάκι του χειμώνα» σε στίχους του Ηλία Κατσούλη και μουσική του Τάσου Γκρους. Το 2001, με παραγωγό τον Γιώργο Μακράκη και ενορχηστρωτή τον Γιώργο Ζαχαρίου εκδόθηκε το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ «Μετάξι είναι το βλέμμα σου» με δημιουργούς τους Ε. Παπαγιανοπούλου, Τ. Γκρους, Θ. Ποάλα, Σ. Χατζηευσταθίου (LEGEND RECORDS).

Το 2003, το δεύτερο άλμπουμ «Μη μου χαλάσεις τ’ όνειρο» περιελάμβανε διασκευές των Χιώτη, Τσιτσάνη, Ξαρχάκου και Παπαϊωάννου (LEGEND RECORDS). Το 2004, κυκλοφόρησε ένα διπλό άλμπουμ «25 ερμηνείες» (LEGEND RECORDS). Από το 2004 έως το 2012 είχα πάνω από 40 συμμετοχές σε άλμπουμ διαφορετικών παραγωγών με δημιουργούς τους Μ. Πάππο, Β. Δρογκάρη, Σ. Κουρκουνάκη, Τ. Γκρους, Χ. Τσεκούρα, Ν. Πιτλόγλου, Κ. Κατωμέρη, Ν. Καρίμπα, Μ.Μητσιά [από ζωντανό πρόγραμμα], Σ. Κραουνάκη [ηχογράφηση θέατρο Αθηναΐς] κ.ά.

Τον Ιανουάριο του 2013 κυκλοφόρησαν οι «ΧΕΙΡΟΛΑΒΕΣ», ένα άλμπουμ σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Δάφνης Αλεξανδρή, παραγωγός Λ. Νικολακοπούλου, R-TIME PRODUCTIONS. Το 2014 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «HOMMAGE A MELINA MERCOURI», γαλλική παραγωγή της AMΡ Παρίσι. Τώρα είμαι ήδη στο στούντιο, ετοιμάζοντας τραγούδια με τη Λ. Νικολακοπούλου και τη Δ. Αλεξανδρή.

Στην Ελλάδα του 2017 μπορείς εύκολα να διοχετεύεις τις ζωντανές σου εμφανίσεις; Η σημερινή οικονομική πραγματικότητα αφήνει μια μικρή χαράδρα ελπίδας;

Οι καλλιτέχνες ανεξαιρέτως πιστεύω στις μέρες μας ότι είμαστε σαν τα καραβάνια, που φορτώνονται την πραμάτεια τους και την πάνε από τόπο σε τόπο, είτε είσαι μουσικός, ή τραγουδιστής, ή ηθοποιός, πρέπει να είσαι πάντα οπλισμένος με την περιουσία σου στις αποσκευές σου, τα τραγούδια σου, τις μουσικές, το έργο σου και να τολμάς να αγωνιστείς και να τα ταξιδέψεις, όχι μόνο στο αλώνι της Ελλάδας αλλά και του κόσμου όλου. Όσο περισσότερες πόρτες χτυπήσεις, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να παίξεις.

Εγώ ευτυχώς έχω από το 2013 στις αποσκευές μου τις «ΧΕΙΡΟΛΑΒΕΣ» και την ποίηση και είμαι τυχερή που είναι δίπλα μου η Λ. Νικολακοπούλου και η Δ. Αλεξανδρή σε κάθε μου προσπάθεια. Την ελπίδα, όμως, τη δίνει ο πολίτης που αγωνίζεται στην καθημερινότητά του, που δεν το βάζει κάτω και γίνεται ο καπετάνιος του σπιτιού του στη φουρτούνα. Από την άλλη, εμένα την ελπίδα μου τη δίνει η πίστη μου στον Θεό και η προσωπική μου σχέση μαζί του, όπως κάθε άνθρωπος έχει αυτό το δώρο ευτυχώς. Επίσης, μου δίνει ελπίδα η καλοσύνη των ανθρώπων, όπου τη συναντώ, η αλληλεγγύη, η συγχώρεση, η κατανόηση, η συμφιλίωση, γιατί πιστεύω στην ανθρωπότητα και στον προορισμό της .

Αν είχες ένα μαγικό ραβδί, το οποίο μόλις ακουμπούσες θα σου χάριζε 6 νέα τραγούδια γραμμένα και ραμμένα στα μέτρα σου από 3 σύγχρονους συνθέτες και 3 σύγχρονους στιχουργούς, ποιοι θα ήταν αυτοί και γιατί;

Η αλήθεια είναι ότι αν απαντήσω, σίγουρα, θα αδικήσω πολλούς, γιατί είμαι ένας άνθρωπος που ποτέ δεν λειτούργησε έτσι με το κόψε ράψε… δεν ξέρω αληθινά κι εγώ ποια είναι τα μέτρα μου. Το μοναδικό κλειδί μου είναι το τραγούδι να με συγκινεί, να μου μιλά ο λόγος του, να με ενδιαφέρει, να τον αρθρώσω μέσα στη μουσική, η μουσική να ταιριάζει στον λόγο. Έχουμε αξιόλογους δημιουργούς νέους και δεν χρειάζεται μαγικό ραβδί, ό,τι με συγκινεί το πλησιάζω από μόνη μου.

Είσαι αισιόδοξη για το είδος του τραγουδιού που υπηρετείς; Προσωπικά πιστεύω ότι ίσως τα καλύτερα, τα πιο εμπνευσμένα τραγούδια της εποχής μας δεν γράφτηκαν ακόμα. Ποια είναι η δική σου άποψη;

Όσο γεννιούνται νέοι μουσικοί, είμαι σίγουρα αισιόδοξη, γιατί το τραγούδι το γέννησε η ζωή όχι οι εταιρείες δίσκων και το καλό τραγούδι κουβαλά το αίσθημά του… κι αν είναι δυνατόν αυτό, δεν χρειάζεται να μιλάς τη γλώσσα του για να το νιώσεις.

Εσύ είσαι ένας σημαντικός δημιουργός, με τρυφερό, καθαρό και ανθρώπινο λόγο. Ξέρεις καλύτερα από μένα τα εμπνευσμένα τραγούδια. Εγώ δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τόσο από απόσταση τη δημιουργία, έχω ακούσει από άλλους και έχω τραγουδήσει πιστεύω τέτοια περιεχόμενα. Σίγουρα, όμως, η γενιά των σημερινών 15άρηδων, πιστεύω, θα αφήσει δημιουργικά το δικό της αποτύπωμα για το σήμερα που ζούμε, με τον δικό της τρόπο και θα χαρώ να τον ακούσω.

Περίγραψέ μας την πιο όμορφη καλλιτεχνική σου εμπειρία από την πρώτη φορά που βρέθηκες με ένα μικρόφωνο στο χέρι μέχρι σήμερα.

Είναι αρκετές, με σπουδαιότερες τις πρώτες παραστάσεις μου στην Ομογένεια της Βορείου και Νοτίου Αμερικής με τον Μανώλη Μητσιά, τις παραστάσεις «ΧΟΡΙΚΑ 2005 αιώνια θητεία στο κάλλος» ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ- ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ, «Αυτά που κάψαν το σανίδι», ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ- ΗΡΩΔΕΙΟ, «AVANTI DARIO FO» ς Σολίστ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ - ΗΡΩΔΕΙΟ.

Εκτός μουσικής σκηνής τι σε συγκινεί, τι σου χαρίζει ευτυχία μέσα στην καθημερινότητά σου;

Οι άνθρωποι που αγαπώ κι έχω δίπλα μου ως οικογένεια, τα ανήψια μου, οι φίλοι, η καλοσύνη όπου κι αν τη βρω, η διδασκαλία, η ανεμελιά, το τραγούδι φυσικά, οι ταινίες, τα ταξίδια, τα επιτραπέζια, το διάβασμα.

Βρίσκεσαι στο κέντρο της Αθήνας και ένα παιδί 5 ετών σου ζητάει 50 λεπτά. Περίγραψέ μας τα συναισθήματα και τις σκέψεις σου για αυτήν την εικόνα.

Συνήθως τους πιάνω στην κουβέντα. Μένω στο κέντρο, οπότε μου συμβαίνει συχνά, άρα είμαι εξοικιωμένη. Τα περισσότερα έχουν τσιγγάνικη ρίζα και σου λένε και μισό ρεφραίν του Βέρτη για να πάρουν το πενηντάλεπτο. Είναι μεγάλο κρίμα να είναι τα παιδιά στον δρόμο κι όχι στο σχολειό, ωστόσο, το φαινόμενο παρά την κρίση είναι κάπως περιορισμένο, παλιά τα βλέπαμε και στα φανάρια, τώρα στο φανάρι στέκεται ο μετανάστης ή ο άστεγος.

Πώς νοιώθεις που τόσο πολλά νέα παιδιά στην Ελλάδα θέλουν να ασχοληθούν με το τραγούδι;

Πώς να μη θέλουν να ασχοληθούν, το τραγούδι είναι μία φυσική τάση έκφρασης του ανθρώπου, δίνει χαρά και συγκινήσεις, αυτή είναι η υγιής πλευρά. Όταν αυτή στηριχθεί σε ισχυρά θεμέλια, δηλαδή μουσικές σπουδές με προοπτική, είτε προς τη διδασκαλία, είτε την ερμηνευτική δραστηριότητα θα πιάσει τόπο. Όταν όμως το «γίνε τραγουδιστής, μπορείς», έχει γίνει τηλεοπτικό προϊόν, όπως ακούγαμε κάποτε το «φύτεψε κι εσύ ένα δέντρο, μπορείς», είναι λογικό κάποια παιδιά που έχουν μία δυνατότητα να αρθρώσουν ένα τραγούδι, είτε με μουσικές σπουδές στην καλύτερη περίπτωση, είτε χωρίς αυτές, να θέλουν να συμμετέχουν σ' αυτό το πανηγύρι.

Το θέμα είναι πώς νοιώθουν αυτά τα παιδιά , που περνούν από τους τηλεοπτικούς αγώνες αμφιβόλου προέλευσης και σαφώς βραχείας προοπτικής; Η ιστορία έχει δείξει πως συνήθως καίγεται η ελπίδα τους πολύ γρήγορα, απογοητεύονται. Ελάχιστοι επιβίωσαν μετά το σόου.

Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου ελληνικό τραγούδι; Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου ξένο τραγούδι;

Το «Ανεστάκι» και «Like a bridge over trouble water»… είμαι συνδεδεμένη πολλά χρόνια με αυτά.