Ανταλκίδειος Ειρήνη (386 π.Χ.):
Με τη Βασίλειο (Βασιλική), γνωστή και ως Ανταλκίδειο Ειρήνη, οι Σπαρτιάτες συμφώνησαν με τον Μεγάλο Βασιλιά να επιβάλουν τους όρους του τερματισμού του Βοιωτικού ή Κορινθιακού Πολέμου (395-386 π.Χ.) πολέμου.
Ἀρταξέρξης βασιλεὺς νομίζει δίκαιον τὰς μὲν ἐν τῇ Ἀσίᾳ πόλεις ἑαυτοῦ εἶναι καὶ τῶν νήσων Κλαζομενὰς καὶ Κύπρον, τὰς δὲ ἄλλας Ἑλληνίδας πόλεις καὶ μικρὰς καὶ μεγάλας αὐτονόμους ἀφεῖναι πλὴν Λήμνου καὶ Ἴμβρου καὶ Σκύρου· ταύτας δὲ ὥσπερ τὸ ἀρχαῖον εἶναι Ἀθηναίων. ὁπότεροι δὲ ταύτην τὴν εἰρήνην μὴ δέχονται, τούτοις ἐγὼ πολεμήσω μετὰ τῶν ταὐτὰ βουλομένων καὶ πεζῇ καὶ κατὰ θάλατταν καὶ ναυσὶ καὶ χρήμασιν.
Ξενοφ. Ἑλληνικά 5, 1, 31
Mετάφραση
Ο βασιλεύς Αρταξέρξης κρίνει δίκαιο οι πόλεις της Ασίας ν’ ανήκουν σ’ αυτόν και από τα νησιά οι Κλαζομενές και η Κύπρος. Και των άλλων Ελληνικών πόλεων, μικρών και μεγάλων (κρίνει δίκαιο) να επιτρέψει την αυτονομία εκτός από τη Λήμνο, Ίμβρο και Σκύρο. Αυτές ν’ ανήκουν όπως και στο παρελθόν στους Αθηναίους. Και όποιοι δεν εφαρμόζουν αυτή την ειρήνη, αυτούς εγώ θα τους πολεμήσω, μαζί μ’ εκείνους που δεν την αποδέχονται, στην ξηρά και στη θάλασσα, με πλοία και με χρήματα.
Η συσκότιση των συζητουμένων στις διαβουλεύσεις και οι επιτευχθείσες «συγκλίσεις»/συναναντιλήψεις/συμφωνίες -βασανίστηκαν επί μήνες οι επικοινωνιολόγοι τους να βρουν την πιο ασαφή λέξη - μεταξύ Ε/κ και Τ/κ, η τέλεια υποβάθμιση και η απαξίωση του Εθνικού Συμβουλίου, ο «όσα λιγότερα λέγονται τόσο το καλύτερο» συγκυβερνητικός, προνομιακός χρησμός του γγ του ΑΚΕΛ, και η επιθετικότητα των διαφόρων «οργάνων» της διανδρίας του ΔΗΣΑΚΕΛ, «πιστεύετε τον Ακιντζί;» ως... θιγμένη και περιφρονητική, εθνική ατάκα, γαζώνουν στην κυβερνητική ραπτομηχανή μια γυαλιστερή, γλιστερή, φτηνιάρικη, όμως, φόδρα που επενδύει το «Μοντελάκι» της «λύσης» που ετοιμάζουν για τον ολοτσίτσιδο, οικονομικά, ηθικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, κυπριακό λαό.
Μόδιστροι οι ίδιοι Δυτικο-νατοϊκοί & ΣΙΑ σχεδιαστές: το κομμένο-μισοραμμένο πατρόν των πατρώνων της Διχοτόμησης της Κύπρου, πάει να «φινιριστεί» σε δύο ισότιμα πολιτικά «κράτη»-ράκη: το ένα τουρκικό στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου από την Τουρκία, με όλα τα μπιχλιμπίδια και τα χαϊμαλιά του Ισλαμισμού, φωτισμένα μισοφέγγαρα και ουρανομήκεις μιναρέδες στη Μόρφου, το άλλο, το κομμάτι που δεν κατέλαβε (ακόμα) η Τουρκία. ΕΜΕΙΣ οι Έλληνες, στο άλλο μισό, με έναν αγέρα πιο... πολυπολιτισμικό, μοδέρνο, άλλο «αφήγημα» υπερβατικά φιλοτουρκικό, αισθητικά και πολιτικά, όπου η λέξη «Ελληνικός» ενέχει τη μομφή του ακροδεξιού, του εθνικιστικού και του αντι-οθωμανικού ρατσισμού.
Το shopping στην Κωνσταντινούπολη, μέσω του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου, ένα πολιτιστικό must, εν συνδυασμώ με επίσκεψη στο Πατριαρχείο...». «Αχ ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τι ωραίος»! Η Συνθήκη της Λωζάννης τον έκανε να μην μπορεί να μιλά, παρ' εκτός περιβαλλοντικά και... γενικά, για τη φιλία των εκκλησιών, αλλά μία βόλτα στην Αγία Σοφία και το Μπλου Μοσκ είναι αρκετή, έστω και με τον μουεζίνη να προσεύχεται στο Κοράνι και στα δύο θρησκευτικά κέντρα, να καταστήσει λίαν... «ευλαβικό» τον τουρισμό μας στη «φίλη γείτονα»!!!
Η Συνθήκη της Λωζάννης
Θυμούμαι πριν από μερικά χρόνια, είχε έρθει στο London School of Economics επίσημος προσκεκλημένος για διάλεξη, πήγαμε, πατείς με πατώ σε οι Έλληνες -σόρρυ, και πολλοί «κύπριοι»- μίλησε ώρα πολλή και γενικώς για εκκλησίες, περιβάλλον και Χριστιανισμό (μήτε λέξη με τη... λέξη «Κύπρος»), μου φάνηκε πως δεν την έγραψε ο ίδιος την ομιλία του, τα γραπτά του έχουν μια ιδιαίτερη έφεση και κομψότητα στη γλώσσα -τεσπά- σπρωχνόμασταν ώρα πολλή μέχρι λιποθυμίας να πάμε να τον χαιρετίσουμε -έφτασα κοντά του τελικά ξέπνοη και με σχισμένες κάλτσες- έκαμα χειραψία μαζί του και το μόνο που μου βγήκε ήταν ένα μάλλον άτοπο, παράπονο, «Μην ξεχνάτε την Κύπρο»...
Κι εκείνος αμέσως με καθησύχασε πως όχι, όχι δεν ξεχνά τη «Μεγαλόνησο». Έτσι μας λένε οι άλλοι Έλληνες. Βίρα «Μεγαλόνησο», δεν είναι και λίγο! Ας είναι! Άσχετον ότι μικραίνουμε γεωλογικώς, συνεχώς, αιματηρώς και ΠΟΛΥ δυστυχώς, για τον κυπριακό Ελληνισμό.
Η Συνθήκη της Ζυρίχης
Η Ζυρίχη για τον πατέρα μου ήταν αυτό: Ο κόσμος θα μαζευόταν στη Λευκωσία να υποδεκτεί τον Μακάριο, που ΄φερνε το «Νενικήκαμεν» από τη Ζυρίχη, η μητέρα μάς φόρεσε τα καλά μας, των μικρών, και την ωραία της καρφίτσα στο μαύρο της παλτό, και «έλα», λέει στον πατέρα μου, «δεν θ’ αλλάξεις;». «Όχι», λέει αυτός, «πηγαίνετ' εσείς. Από σήμερα ξεκινά η διχοτόμηση της Κύπρου».
Πρώτη φορά άκουγα τη λέξη κι έμελλε να μη μας αφήσουν να την ξεχάσουμε, 1963, 1974, 2004 συνεχώς, μέχρι σήμερα. Οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου δεν κατέληξαν σε ένα Σύνταγμα στο οποίο οι Κύπριοι είχαν συμβάλει καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Δημοψήφισμα για το Σύνταγμα της Ζυρίχης δεν έγινε για να εγκρίνουν οι Κύπριοι τη λύση. Η Ζυρίχη διαμοίρασε την Κύπρο εθνοτικά, δικοινοτικά, παραλίγο και εδαφικά, όχι όμως διζωνικά.
Η διζωνικότητα, δεν έγινε κατορθωτό με όλα τα «σχέδια» λύσης του Κυπριακού, ούτε και με το Ανάν. Τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου είχαν παρακολουθήσει από κοντά -στο Λονδίνο- ηγέτες των Ελλήνων της Κύπρου και είναι ενδεικτικό ότι ο Δρ Βάσος Λυσσαρίδης και ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχαν ταχθεί ενάντια στην υπογραφή τους. Το ΑΚΕΛ, όπως αναφέρεται, διαφώνησε επίσης, η δε ΕΟΚΑ με τον Στρατηγό Γρίβα, ούτε ν’ ακούσει.
Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος υπέγραψε τη συμφωνία -μαζί με τον Τ/κ Δρα Κουτσιούκ-... διαφωνώντας. Μόνον οι Τούρκοι (Μεντερές και Ζορλού, που... δυσοίωνα τους κρέμασαν μετά από πραξικόπημα στην Τουρκία, το 1962), οι Εγγλέζοι (Μακμίλαν) και οι Καραμανλής-Αβέρωφ ήσαν πολύ ευχαριστημένοι. Ο Καραμανλής, είναι γνωστό, δηλώνει ότι η μέρα της υπογραφής της Συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου ήταν η ευτυχέστερη της ζωής του!
Το ίδιο ευτυχής ήταν και ο Γεώργιος Παπανδρέου(*), όχι όμως και ο Ηλιού και ο ελληνικός λαός, που ακόμη και με τη διγλωσσία (όρος του Γιάννου Κρανιδιώτη) των ελληνικών κυβερνήσεων, ακόμη και κατά την καραμανλική περίοδο, ξεχυνόταν στους δρόμους σε διαδηλώσεις υπέρ της Ενώσεως με τη Μεγαλόνησο.
Η Αριστερά στην Ελλάδα με ποιητές σαν τον Γιάννη Ρίτσο υμνεί τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, τον Αυξεντίου με τον «Αποχαιρετισμό» του, και την Ένωση με την Ελλάδα ως δείγμα υψηλού πατριωτικού φρονήματος και αγώνα για την ελευθερία των λαών από τους δυνάστες και τους αποικιοκράτες. Τον ίδιο καιρό που ο μεγάλος κομμουνιστής αγωνιστής ποιητής Ναζίμ Χικμέτ γράφει πύρινους λόγους για το δικαίωμα της Ελληνικής Κύπρου να ενωθεί με την Ελλάδα!
Δημοψήφισμα Νο.1
Το πρώτο Δημοψήφισμα στην Κύπρο, εκείνο του 1950 -δεν χρειαζόταν το... ΕΛΑΜ να σας το θυμίσει- ήταν υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα και «ένωσε» (εκείνη ήταν μία «Πρώτη Φορά») την Αριστερά στην Κύπρο, με την Εθναρχία και τον Μητροπολίτη, τότε ακόμα, Μακάριο. Γιατί το καταψήφισε προχθές στη Βουλή το ΑΚΕΛ;
Η προώθηση του Δημοψηφίσματος αυτού, στην υπερβολική του ετυμηγορία, αντιμετωπίστηκε με μεγάλο σκεπτικισμό από τον πολιτικό κόσμο στην Ελλάδα, που χαριεντιζόταν στους κόλπους των δυτικών συμμάχων της ακόμα και με πολιτικούς όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου: «Η Ελλάς αναπνέει σήμερον με δύο πνεύμονας, τον μεν αγγλικόν, τον δε αμερικανικόν. Δεν ημπορεί, λόγω του Κυπριακού, να διακινδυνεύσει από ασφυξίαν»!
Μισό αιώνα μετά και βάλε, το Δημοψήφισμα Αρ. 2 του 2004 για το Σχέδιο Ανάν έκαμε πολύ κόσμο να αντιμετωπίσει το νέο «Σύνταγμα» όπως εκείνο της Ζυρίχης! Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, αλλά και η αριστερά, ο γιατρός Βάσος Λυσσαρίδης και το Κόμμα του η ΕΔΕΚ, αλλά και πολλοί εθνικόφρονες και αριστεροί, κόσμος που θυμόντανε ακόμα την Ιστορία της αποικιοκρατίας, του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα για ελευθερία, που θυμόνταν την Τουρκανταρσία του ΄64, το Πραξικόπημα της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ και την Τουρκική Εισβολή, τάχθηκαν ενάντια, απαράλλαχτα, όπως τότε στη Ζυρίχη, σε ένα ποσοστό 76% των Ελλήνων της Κύπρου. Το ερχόμενο Δημοψήφισμα Αρ. 3 φαντάζει ακόμα πιο... ανατρεπτικό, πιο απορριπτικό!
Οι «συνθήκες» της Γενεύης !
Η Γενεύη δεν είναι ένα καπρίτσιο του Ακιντζί να μεταφερθούν οι Διαβουλεύσεις του Κυπριακού για λόγους «διαρροών», ή τοπικών αντιδράσεων στα κατεχόμενα. Η Γενεύη είναι η επόμενη φάση της Ζυρίχης, μισό αιώνα μετά: με την αναβάθμιση του παράνομου κράτους της Τουρκίας στην Κύπρο σε ΚΡΑΤΟΣ«ευρωπαϊκό»: Η Γενεύη είναι η συμβολική απόσβεση της ανεξαρτησίας της Κύπρου και της υποβάθμισης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μία κοινότητα, στην οποία αρνήθηκαν οι σύμμαχοί της και οι Εγγυήτριες Δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ εκπροσώπησή της, ως Πλειοψηφίας.
Η Γενεύη είναι ένα νέο, μουλλωχτό και αναίμακτο Πραξικόπημα ενάντια στην αυτοθέσμιση, την ανεξαρτησία, και την κυριαρχία ενός κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας και η ντε γιούρε κατάργησή της. Η Γενεύη είναι η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ των συστατικών της «πραγματικότητας» της κατοχής, της διαίρεσης, της διχοτόμησης της Κύπρου με τη Διζωνική και Δικοινοτική Ομοσπονδία, εισήγηση της Τουρκίας από τη Ζυρίχη με τον Νιχάτ Ερίμ και εντεύθεν. Οι «Εγγυήσεις», όπως τις γνωρίζουμε, μπορεί να τροποποιηθούν, αλλά είναι φανερό ότι η Τουρκία σκοπεύει να μείνει με εκπεφρασμένη την επιθυμία, προς τούτο, της τ/κ μειονότητας και άλλων συμμαχικών δυνάμεων, ΜΕΣΑ κι έξ’ απ’ εδώ !
ΔΡ ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
Κριτικός Πολιτισμού και Πολιτικής
Πραξικόπημα Νο.2
ΕΝΑ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΗΔΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, όπως το βλέπαμε να εξυφαίνεται μπροστά στα μάτια μας από το 1967-74, όταν η χούντα εκθεμελίωσε την Ελλάδα: Το υπό εκκόλαψη «σύνταγμα» της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) στην Κύπρο, μετά το απορριφθέν από τους Έλληνες της Κύπρου Σχέδιο Ανάν, το νέο-ανάν aka ΔΔΟ, οι «συγκλίσεις» και η «πρόοδος» στη Γενεύη απειλούν σοβαρά την ακεραιότητα του Κράτους της Κύπρου άπαξ και διά παντός, διότι η κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας απαλείφει την ιστορική από χιλιετιών ελληνική πλειοψηφία: Δεν υπάρχει ιθαγένεια χωρίς έδαφος.
Εδαφικός περιορισμός της ελληνικής πλειοψηφίας της Κύπρου σημαίνει εθνοκάθαρση και ραγδαία φυλετική απόσβεση του ελληνικού στοιχείου της Κύπρου. Τα πιο πολλά κυπριακά κόμματα (4-5) τάσσονται ΕΝΑΝΤΙΟΝ της ΔΔΟ και όχι εναντίον της επίλυσης του κυπριακού ζητήματος, που είναι πρόβλημα ανεξαρτησίας ενός λαού στη μετα-αποικιοκρατική περίοδο, με μια εισβολή και κατοχή από ξένη και μάλιστα «εγγυήτρια» χώρα, και την ταραγμένη περίοδο που ξεκίνησε με την Αραβική Άνοιξη και τον μεταναστευτικό χειμώνα που ενέσκηψε: Τα Ην. Έθνη και η ΕΕ με το βρετανικό Brexit και το απειλούμενο Grexit, η επίσκεψη του ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στην Τουρκία και η «τυχαία» καθυστέρηση στις συναντήσεις του με τον πρωθυπουργό Γιλντιρίμ και τον Πρόεδρο Ερντογάν, η προσπάθεια να μείνει η Ρωσία, η Γαλλία και η Κίνα εκτός μιας Διεθνούς για την Κύπρο στη Γενεύη, και ο δήθεν αμερόληπτος Νορβηγός διαμεσολαβητής, (για) το βέτο της χώρας του στην πώληση όπλων στην Κύπρο.
Η απορρόφηση, στο εσωτερικό της Κύπρου όλων των εστιών πιθανής αντίστασης, της ελευθερίας, λ.χ. της «άλλης» και όχι της Κυβερνητικής Γνώμης, της Τέχνης ενάντια στην κυριαρχούσα πολιτική ΜΟΔΑ της πολυπολιτισμικότητας, και της θυματοποίησης της τ/κ κοινότητας ως μειονότητας με πλάτες μιαν ολόκληρη Τουρκία, της πλήρους διάβρωσης της Ελληνικότητας στην Κύπρο ως Εθνικιστικής και... εκ γενετής ακροδεξιάς (!) φυλετικά... Εθνότητας, η συμπόρευση των δασκάλων και των ΜΜΕ, κατατείνουν σε έναν ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ, στον οποίο έχουν προσχωρήσει όλοι όσοι θέλουν να είναι διοριστέοι, άριστοι και αρεστοί. Αυτό, μου εξήγησε ο πατέρας μου, είναι ο φασισμός! ΝΚ
