Με τη χωρίς αναστολές και ανασχέσεις σαρωτική εφόρμηση να κάμει τις σκέψεις και τις προθέσεις του πράξη, επιδεικνύοντας με τoν ex officio θεαματικότερο τρόπο την αποφασιστικότητα της παντοδυναμίας του, δεν θα ανέμενε κανείς να περάσουν οι εκατόν εναρκτήριες μέρες, ως είθισται, για μια πρώτη αποτίμηση της θητείας του. Για τον 45ον πλανητάρχη σημασία, προφανώς, έχει η αμ' έπος αμ' έργον και η εδώ και τώρα μάχη των καθηλωτικών εντυπώσεων στην ωραιοποιημένη μορφή ενός δημαγωγικού λαϊκισμού.

Αυτήν που σε προέκταση της προεκλογικής καμπάνιας των παχυλών του υποσχέσεων επενδύει στην υπερτόνωση του λαϊκού αισθήματος με εθνικιστικές κορώνες και ατάκες πατριωτικών εξάρσεων. Δεν υπογράμμισε μόνο πως «θα κάνει τη δουλειά» και το προσφιλές του σύνθημα «πρώτα απ' όλα η Αμερική», κελεύοντας «αγοράζετε αμερικανικά προϊόντα» και «προσλαμβάνετε Αμερικανούς», αλλά και επαναλαμβάνοντας κατά κόρον τις λέξεις «Αμερική» και «Αμερικανοί».

Ωστόσο, η χειρονομία της υψωμένης πυγμής δεν ήταν το σημειολογικό παραλήρημα μιας στιγμής, αν απαριθμήσουμε τα εντός δύο εβδομάδων από την ορκωμοσία του διατάγματα, που άρχισε ήδη να υλοποιεί, προκαλώντας πανικό-θρίλερ ανά το παγκόσμιο: την απαγόρευση εισόδου στη χώρα του σε μουσουλμάνους κυρίως μετανάστες από επτά ασιατικές και αφρικανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων και Σύρων προσφύγων, την απέλαση παράνομων μεταναστών και την αποκοπή επιδομάτων σε πόλεις, που τους παραχωρούν άσυλο, την ανέγερση τείχους με το Μεξικό και την αύξηση των διασυνοριακών περιπολιών, απόσυρση από τη μυστική εμπορική και εταιρική συμφωνία ΤPP, την κατεδάφιση του Obamacare, ήτοι την πολιτική υγειονομικής κάλυψης εκατομμυρίων ανασφάλιστων Αμερικανών, την επίσπευση περιβαλλοντικών αναθεωρήσεων, παρακάμπτοντας τη συμφωνία για τα ποσοστά των ρύπων, την αποκλειστική χρησιμοποίηση αμερικανικού χάλυβα για τους υπό κατασκευή δύο πετρελαιαγωγούς και ένα σωρό άλλες εξαγγελίες, που ενσπείρουν τον τρόμο ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού.

Συμπεριφορές εν έτει 2017 αυταρχικής μισαλλαδοξίας, σοβινιστικού απομονωτισμού και άκρατου ηγεμονισμού στη χώρα της διακήρυξης δημοκρατικών ελευθεριών, που κατά σχήμα οξύμωρο θεμελιώθηκε πάνω σε αποικισμούς και μεταναστεύσεις και επέβαλε στις συνειδήσεις των λαών την πολυπολιτισμικότητα της παγκοσμιοποίησης.

Οι άνευ όρων και ορίων μεγαλεπήβολοι αυτοί σχεδιασμοί, που ο κ. Τrump «επινοεί» με το «ατού» της έπαρσής του- επί μεταφραστικής ακριβολογίας του ονόματός του- δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν παρωχημένες προσεγγίσεις παρά αντιφατικοί ετεροχρονισμοί σε σχέση με τις ιστορικές καταβολές των αμερικανικών προοδευτικών μεταρρυθμίσεων.

Ενδεικτική η παραπομπή στον Φραγκλίνο Ρούζβελτ, τον μόνο Αμερικανό πρόεδρο που εξελέγη τρεις φορές (1933-1945) και που κατά τον διαπρεπή δημοσιογράφο Γουόλτερ Λίπμαν κατήρτισε με επιτυχία «το πληρέστερο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που εφαρμόστηκε ποτέ στις ΗΠΑ», για να παραμείνει στα χρονικά ο πατέρας του «Νιου Ντιλ». Ηχηρή, προφανώς, παρωδία ο παρεμφερής τίτλος της ημι-αυτοβιογραφίας του Τραμπ «The Art of the Deal» από τον βιογράφο του Tony Schwartz, που το ήμισυ άλλο μέρος του συνιστά συμβουλευτικό οδηγό επιχειρήσεων και όχι εμπνευσμένων πολιτειακών δομών και ηγετικών οδηγιών.

Καθότι, για τον πολυεκατομμυριούχο μεγιστάνα ή τον σημερινό βασιλιά Μίδα το αιτούμενο είναι η κατασκευή ενός αποτελεσματικού επιχειρηματία, που με αλχημιστικές μεθόδους ξέρει να μετατρέπει τον μόλυβδο σε χρυσό, όπως εξίσου κατέχει την τέχνη της τηλεθέασης να σκηνοθετεί δραματουργικά τους φόβους και τις προσδοκίες του κοινού μαζί με τις μεσσιανιακές του υποσχέσεις, συνυφασμένες με ό,τι αποκαλούμε μακιαβελισμό της υλικής δύναμης και της πολιτικής εξουσίας.

Και όντως, ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της υπερδύναμης, σύμφωνα με τον «προεδρολόγο» Ιστορικό Tevi Troy, έχει διαβάσει μεταξύ πολλών βιβλίων θεωρίας και πρακτικής της ηγεσίας τον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι, όπως αποκαλύπτουν οι προεκλογικές και μετεκλογικές του δηλώσεις· η μαθητεία του, ωστόσο, στον Ιταλό πολιτικό στοχαστή του 16ου αιώνος κρίνεται από τα φαινόμενα όχι τόσο ικανοποιητική, μολονότι οι λόγοι του, που δεν απέχουν από τα έργα του και τις λιγοστές, έστω, ημέρες της θητείας του στρέφονται γύρω από τη δύναμη, τη στρατιωτική γνώση, τους συμβούλους και τις τεχνικές μιας δυναμικής διακυβέρνησης.

Η αιχμή, βεβαίως, του δόρατός του είναι η δύναμη στην αποθέωσή της, καθώς δεν αποκάλεσε μόνο τον Ρώσο Πρόεδρο έναν «ισχυρό ηγέτη», αλλά επιπλέον εξέφρασε πρόσφατα τον θαυμασμό του για τον Βορειοκορεάτη αμερικανοθρεμμένο πρόεδρο Kim Jong Un.

Ο «Ηγεμόνας» είναι γνωστό ότι προκάλεσε ποικίλες αμφιλεγόμενες θεωρίες και αντικρουόμενες παρερμηνείες. Ο Φλωρεντινός συγγραφέας του είχε εντυπωσιαστεί από τον διαβόητο Καίσαρα Βοργία, που πολλοί τον θεωρούσαν ανενδοίαστο εγκληματία, ενώ ο ίδιος, παρ' όλη τη σκληρότητα που ομολογεί ότι τον διέκρινε, εντούτοις τον αναφέρει ως υπόδειγμα ηγεμόνα, που αποδείχτηκε «πιο φιλάνθρωπος από πολλούς», οι οποίοι για «ανθρωπιστικούς λόγους» άφησαν να υποκύψει σχεδόν ολόκληρη η Ιταλία στις ξένες λόγχες.

Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι στην πολιτική και ειδικότερα στο δημοκρατικό αίσθημα του λαού ο Μακιαβελικός ηγεμονισμός κομίζει αρνητικούς συνειρμούς με την πρόσθετη υπόμνηση ότι τον είχαν πρότυπο ο Ερρίκος ο Η', ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ. Όσον αφορά στον Τραμπ, παρά τα πρώτα «μακιαβελικά» δείγματα γραφής του, ευχόμαστε να δει τον «Ηγεμόνα» και από ένα άλλο ερμηνευτικό κλειδί, τη «virtutem»-αρετήν.

Ας αφουγκραστούν τόσο οι μεγάλοι όσο και οι μικροί ηγέτες κάποια από τα διαχρονικά του μηνύματα: «Ο νέος Ηγέτης, στην περίπτωση που δεν έχει τον λαό με το μέρος του, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα». «Πιο δύσκολο και πιο επικίνδυνο πράγμα δεν υπάρχει από το να αλλάξεις τους θεσμούς της εξουσίας, που μόλις απέκτησες».