Η ΧΡΥΣΩ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΗΝ ΟΠΕΡΑ ΚΑΙ ΖΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Λίγο πριν από τις συναυλίες της στην Κύπρο καταφέραμε να συνομιλήσουμε με την ερμηνεύτρια της κλασικής μουσικής. Ο λόγος της σεμνός και αληθινός...!

Είναι αλήθεια πως η όπερα ή αλλιώς το κλασικό τραγούδι δεν ανήκει στα ακούσματα ή την κουλτούρα του νησιού μας, αν και προσωπικά πιστεύω πως είναι θέμα σωστής εκπαίδευσης και παιδείας, έτσι ώστε οι διάφορες μορφές τέχνης να μπορούν να γίνουν αποδεχτές

Ξέρετε ο χώρος είναι τρομερά δύσκολος και ο ανταγωνισμός πάρα πολύ μεγάλος, οι απαιτήσεις θέλουν τον καλλιτέχνη να είναι σε μια συνεχή αναζήτηση της τελειότητας στη δουλειά του

Η Κύπρος είναι η ψυχή μου, το ταπεραμέντο μου, το χαμόγελό μου, το ηχόχρωμα της φωνής μου. Αγαπώ τρομερά την πατρίδα μου και μου λείπει αφάνταστα

Κάποιοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να βρεθούν στην απέναντι όχθη. Εξαιρετικό παράδειγμα η κλασική ερμηνεύτρια Χρύσω Μακαρίου. Υπηρετεί την όπερα και ζει το όνειρό της στο εξωτερικό αλλά και μέσα στην πατρίδα της. Λίγο πριν από τις συναυλίες της στην Κύπρο καταφέραμε να συνομιλήσουμε μαζί της. Ο λόγος της σεμνός και αληθινός...!

Μια χώρα όπως η Κύπρος δεν έχει τις προοπτικές εκείνες που θα μπορούσαν να εκπληρώσουν όλα τα καλλιτεχνικά σου όνειρα στα γεωγραφικά όρια του νησιού. Η όπερα δεν είναι πάντοτε ό,τι πιο πρόσφορο για μια μικρή κοινωνία. Ποια ήταν η εμπειρία σου με την Κύπρο προτού αποφασίσεις να φύγεις για άλλους επαγγελματικούς προορισμούς;

Είναι αλήθεια πως η όπερα ή αλλιώς το κλασικό τραγούδι δεν ανήκει στα ακούσματα ή την κουλτούρα του νησιού μας, αν και προσωπικά πιστεύω πως είναι θέμα σωστής εκπαίδευσης και παιδείας, έτσι ώστε οι διάφορες μορφές τέχνης να μπορούν να γίνουν αποδεχτές. Στην Κύπρο ήρθα μετά από τις σπουδές μου για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο δίδασκα κυρίως σε ωδεία και στο Μουσικό Λύκειο Λευκωσίας. Ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδος λόγω του ότι δεν μπορούσα να εξασκήσω στην πράξη αυτό το οποίο είχα σπουδάσει αλλά και ούτε έβρισκα την κατάλληλη αναγνώριση του ταλέντου μου και των ικανοτήτων μου.

Έτσι, η απόφαση να φύγω δεν ήταν και τόσο δύσκολη. Ήδη πριν από την Κύπρο είχα κάνει μια ακρόαση στη γνωστή Μεσόφωνο Μαργαρίτα Λίλοβα στη Βιένη, η οποία με παρότρυνε να την ακολουθήσω στη Βιένη όπου διέμενε. Αρχικά, είχα πάει για μία σειρά μαθημάτων αλλά όταν βρέθηκα εκεί ένιωσα ότι πλέον μπορούσα να αναπνεύσω, ότι μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου.

Επιστρέφοντας στην Κύπρο είχα γνωστοποιήσει σε όλους την απόφασή μου και μερικούς μήνες έπειτα έφευγα για Βιένη, στην κυριολεξία με μια βαλίτσα όνειρα. Όλο αυτό όσο παραμυθένιο και αν ακούγεται, οφείλω να ομολογήσω ότι στην πράξη ήταν τρομερά δύσκολο, διότι άφηνα πίσω ανθρώπους που αγαπούσα, πήγαινα σε μια χώρα που ούτε καν τη γλώσσα δεν μιλούσα και δεν είχα την παραμικρή ιδέα αν θα τα καταφέρω και πώς, όλη η διαδικασία ήταν πολύ ψυχοφθόρα και καθόλου εύκολη.

Με την ολοκλήρωση των σπουδών σου στη Σόφια, μια σειρά από ευκαιρίες βρέθηκαν στο δρόμο σου. Ευρωπαϊκοί διαγωνισμοί, φεστιβάλ, συμμετοχές. Ταξίδεψέ μας στο αρχικό σου ετούτο ταξίδι…

Ήδη πριν από το τέλος των σπουδών μου στη Σόφια είχα αρκετές συμμετοχές στη Βουλγαρία τόσο σε συναυλίες όσο και σε παραγωγές Όπερας. Είχα λάβει μέρος επίσης σε δύο διεθνείς διαγωνισμούς αρχικά στο Σπολέτο Ιταλίας και έπειτα στο διαγωνισμό Μπορίς Χρήστωφ στην Εθνική Όπερα Σόφιας, εξασφαλίζοντας πολύ καλές διακρίσεις αλλά και γνωριμίες. Οι πιο σημαντικές μου, όμως, συμμετοχές ξεκίνησαν να πραγματοποιούνται, αφού εγκαταστάθηκα στη Βιένη. Αρχικά χρειάστηκε να δουλέψω πολύ σκληρά, αλλάζοντας και τελειοποιώντας την τεχνική μου, πριν ξεκινήσω τις ακροάσεις και τις εμφανίσεις μου.

Ξέρετε ο χώρος είναι τρομερά δύσκολος και ο ανταγωνισμός πάρα πολύ μεγάλος, οι απαιτήσεις θέλουν τον καλλιτέχνη να είναι σε μια συνεχή αναζήτηση της τελειότητας στη δουλειά του. Έτσι, ενώ εγκαταστάθηκα στη Βιένη το 2006, οι εμφανίσεις μου ουσιαστικά ξεκινούν από το 2008 με 2009, πρώτα με μικρές συμμετοχές και έπειτα με μεγάλα βήματα, όπου η κάθε εμφάνιση άνοιγε και ανοίγει την πόρτα της επόμενης.

Είσαι περήφανη για την κυπριακή σου καταγωγή; Τι σημαίνει η Κύπρος για σένα;

Είμαι πάρα πολύ περήφανη για την κυπριακή μου καταγωγή, τη γλώσσα μου και την όλη ελληνική μου παράδοση και ιστορία. Το τι σημαίνει η Κύπρος για μένα... τα πάντα! Η Κύπρος είναι η ψυχή μου, το ταπεραμέντο μου, το χαμόγελό μου, το ηχόχρωμα της φωνής μου. Αγαπώ τρομερά την πατρίδα μου και μου λείπει αφάνταστα. Και παρόλο που ο τόπος μου δεν αγαπά τα παιδιά του και αυτό οφείλω να το ομολογήσω, παρόλο που ως καλλιτέχνης δεν εισπράττω αυτή την αγάπη από τον τόπο μου αλλά ούτε και την ανάλογη στήριξη και βοήθεια, εγώ είμαι πάντοτε παρούσα και θα συνεχίσω να είμαι.

Γονείς και δάσκαλοι. Τεράστιο το στήριγμα; Είναι ο μοναδικός λόγος της συνέχισης του ονείρου σου ή υπάρχουν κι άλλοι λόγοι;

Πολύ μεγάλο στήριγμα όντως! Ένα ταλέντο από μόνο του δυστυχώς δεν μπορεί να κάνει πολλά, χρειάζεται το ανάλογο περιβάλλον. Στους γονείς μου οφείλω πάρα πολλά, αν δεν υπήρχε η δική τους συναισθηματική και οικονομική βοήθεια στον αγώνα μου, τίποτα από όλα αυτά που έχω καταφέρει δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Τώρα το κεφάλαιο της επιλογής του κατάλληλου δάσκαλου είναι το επόμενο βήμα, μετά την οικογένεια, για τη σωστή εξέλιξη και επιτυχία ενός κλασικού τραγουδιστή.

Χωρίς την κατάλληλη τεχνική εκπαίδευση δυστυχώς ένας τραγουδιστής, όσο προικισμένος και να είναι, όσο όμορφος και να είναι, όσο ωραίο και να είναι το ηχόχρωμα της φωνής του δεν θα καταφέρει ποτέ να επιβιώσει καλλιτεχνικά. Αναφέρομαι φυσικά, αυστηρά στο πλαίσιο της τέχνης της όπερας και των Ρεσιτάλ Κλασικού Τραγουδιού. Τώρα, αν όλα αυτά είναι ο μοναδικός λόγος συνέχισης της πορείας μου, θα απαντήσω με ένα απλό «Όχι Βέβαια»! Το τραγούδι δεν ήταν για μένα ποτέ επιλογή, ήταν ανάγκη συναισθηματική, ψυχική και υπαρξιακή. Χωρίς το τραγούδι στη ζωή δεν μπορώ να υπάρξω, τόσο απλά...

Τη χρονιά που μόλις πέρασε, είχες μια λαμπρή συμμετοχή στα Beethoven Awards 2016. Πώς προέκυψε αυτή η συμμετοχή;

Ανάμεσα στις πληροφορίες που ανταλλάζω καθημερινά με συναδέλφους, προέκυψαν και τα Beethoven Awards 2016. Αφού είχα ενημερωθεί και είχα όλα τα απαιτούμενα προσόντα, έστειλα στον διαγωνισμό κάποιες ηχογραφήσεις μου με συνολικό πρόγραμμα γύρω στα 30 λεπτά. Αυτή ήταν η πρώτη φάση του διαγωνισμού, μετά την πάροδο δύο μηνών περίπου είχα ειδοποιηθεί ότι είχα περάσει στον τελικό.

Το τελικό στάδιο του διαγωνισμού περιελάμβανε την προετοιμασία δύο οπερατικών ρόλων και συγκεκριμένα τον ρόλο της Κοντέσσας από την όπερα «Οι Γάμοι του Φίγκαρο» του Μότσαρτ και τον ρόλο της Φιορντιλίτζι από την όπερα «Έτσι Κάνουν Όλες», επίσης του Μότσαρτ. Μέσα Ιουλίου έπρεπε όλοι οι φιναλίστ να είμαστε στη Τσεχία για τις μουσικές πρόβες με τη «North Czech Philarmonic» και μέσα Αυγούστου είχαμε τρεις συνεχόμενες παραστάσεις σε Τέπλιτσε, Γιάπλονετς και Πράγα. Η συμμετοχή αυτή μου έχει δημιουργήσει πολύ όμορφες συνεργασίες, αφού από τότε συνεργάζομαι με τον διεθνούς φήμης Αυστριακό Μαέστρο Βόλφγκαγκ Σάιντ, ενώ προέκυψαν και εμφανίσεις μέσα στην επόμενη σεζόν στην Εθνική Όπερα Πίλζεν της Τσεχίας.

Τι συμβουλή θα έδινες σε έναν νέο Κύπριο ή μια νέα Κύπρια που ονειρεύεται μια καριέρα σαν τη δική σου;

Η κυριότερη συμβουλή είναι να πιστεύουν στον εαυτό τους, να ονειρεύονται και να έχουν όραμα. Χωρίς πίστη και επιμονή στα όνειρά μας τίποτα δεν μπορεί να επιτευχθεί. Έπειτα να γυρεύουν μόνο τους καταλληλότερους ανθρώπους για να συναναστρέφονται και να μη σπαταλιούνται σε ανούσιες και ανώφελες σχέσεις. Να παρακολουθούν και να ακούν τα μουσικά δρώμενα, να έχουν άποψη, προσωπικότητα και να αλληλοστηρίζονται. Κυρίως, όμως, να μην παραιτούνται και να μην εφησυχάζουν.

Μίλησε μας για τη Βιένη και τον μύθο της. Είναι όλα τόσο ονειρεμένα σε τούτη την πόλη;

Η Βιένη είναι μια πανέμορφη κοσμοπολίτικη πόλη και το κέντρο μιας παλιάς αυτοκρατορίας, της οποίας βλέπει κανείς τα σημάδια παντού. Η Βιένη με κέρδισε αμέσως, τα επιβλητικά κτήρια, τα παραμυθένια σοκάκια, η ευγένεια των Βιενέζων, η αναπτυγμένη μουσική παιδεία και ο σεβασμός που ένιωσα προς το ταλέντο μου με κέρδισαν αμέσως. Τώρα σίγουρα στην καθημερινότητα δεν είναι όλα ονειρεμένα και παραμυθένια. Με τους Αυστριακούς έχουμε τεράστιες διαφορές νοοτροπίας και ταπεραμέντου. Στα καλλιτεχνικά δρώμενα οι καλλιτέχνες άλλων εθνικοτήτων αντιμετωπίζουν αρκετές δυσκολίες στο να γίνουν αποδεκτοί, από την άλλη όμως, όταν το ταλέντο και οι ικανότητες είναι εμφανή, οι ευκαιρίες υπάρχουν και δημιουργούνται.

Πολύ σύντομα αναμένουμε εκδηλώσεις στην Κύπρο, όπου θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το ταλέντο σου. Δώσε μας όλες τις λεπτομέρειες για αυτές τις παραστάσεις.

Έρχομαι στην Κύπρο για τρεις μοναδικές συναυλίες με τη Χορωδία Φλάουτων Λεμεσού «Flautissimo» υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια και διεύθυνση του εξαίρετου μουσικού και φλαουτίστα, Θεόδωρου Κρασίδη. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στα 261α γενέθλια του μεγαλουργού Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, με δικά του εκλεκτά αριστουργήματα και διάφορους συνδυασμούς φλάουτου, βιολοντσέλου, άρπας και φωνής. Πέραν από εμένα, μαζί με το Flautissimo εμφανίζονται επίσης η διακεκριμένη αρπίστρια από τη Σόφια, Άντζελα Ματζάροβα, η γνωστή τσελίστρια Ευγενία Καραπατάκη και ως σολίστ στο φλάουτο ο διακεκριμένος Θεόδωρος Κρασίδης και ο ανερχόμενος μουσικός Νικόλας Λαμπριανίδης.

Ονειρικοί συνδυασμοί ήχων και πολύ γνωστές μελωδίες που θα ταξιδέψουν τους ακροατές σε άλλες εποχές και θα μαγέψουν μικρούς και μεγάλους. Η συναυλία συνδιοργανώνεται από την A.G. Productions και τελεί υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Αυστρίας.

Οι ημερομηνίες και χώρος των συναυλιών είναι 27 Ιανουαρίου στην Πύλη Αμμοχώστου Λευκωσίας, 28 Ιανουαρίου στο Παττίχειο Θέατρο Λεμεσού και 29 Ιανουαρίου στην Καθολική Εκκλησία της Παναγίας των Χαρίτων (Terra Santa) στη Λάρνακα. Όλες οι συναυλίες ξεκινούν στις 20:30, για περισσότερες πληροφορίες το κοινό μπορεί να αποταθεί τηλεφωνικώς στο 99634319.

Πού θα ήθελες να βρεθείς καλλιτεχνικά σε δέκα χρόνια από σήμερα;

Πού θα ήθελα να βρίσκομαι καλλιτεχνικά σε δέκα χρόνια από σήμερα... θέτω πολύ συχνά στον εαυτό μου αυτό το ερώτημα και πάντοτε δυσκολεύομαι να το απαντήσω.... Ξέρετε για μένα μετρά κατά κύριο λόγο η δική μου εξέλιξη ως μουσικού και υψίφωνου και έπειτα έρχονται όλα τα άλλα. Σίγουρα φαντάζομαι πολύ συχνά τον εαυτό μου να τραγουδά στις μεγαλύτερες Όπερες και Σκηνές του διεθνούς στερεώματος, όπως και αρκετοί γνωστοί ηθοποιοί φαντάζονται τον εαυτό τους να κερδίζουν ένα Όσκαρ στο Χόλυγουντ, αυτό όμως δεν είναι ο αυτοσκοπός μου.

Ανήκω στη μικρή μερίδα εκείνων των ρομαντικών που κάνουν Τέχνη όχι χάριν της αναγνώρισης ή της καριέρας, αλλά καθαρά γιατί συνειδητά επιλέγουν να υπηρετούν την Τέχνη τους. Επίσης, πιστεύω ακράδαντα ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να δημιουργεί πάντοτε, έχοντας κάτι να πει, κάτι να προσφέρει και όχι να είναι κλεισμένος σε γυάλινους πύργους, σκεπτόμενος εγωιστικά μόνο τον εαυτό του και εξυπηρετώντας μόνο τα δικά του συμφέροντα.

Για ένα είμαι σίγουρη, ότι σε δέκα χρόνια θα έχω καταφέρει πολλά, πάρα πολλά και ο λόγος είναι απλός, είμαι πεισματάρα, αισιόδοξη και δεν παραιτούμαι ποτέ από κάτι, αντίθετα όσο με δυσκολεύουν, άλλο τόσο πεισμώνω!

Πιστεύεις στην Κύπρο ως έναν ιδανικό χώρο, ο οποίος θα μπορούσε να φιλοξενεί πιο συχνά πολιτιστικές εκδηλώσεις απ’ όλο τον κόσμο;

Η Κύπρος αποτελεί ένα σταυροδρόμι πολιτισμών κυρίως λόγω της γεωγραφικής της θέσης, αλλά και λόγω της ιστορίας της. Αυτό το γεγονός θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αρκετά σε πολιτιστικό επίπεδο. Βεβαίως και θα μπορούσε η Κύπρος να φιλοξενεί πιο συχνά πολιτιστικές εκδηλώσεις από όλο τον κόσμο, θα μπορούσε μάλιστα ακριβώς εξαιτίας του ιστορικού και πολιτιστικού της χαρακτήρα να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί σε κέντρο πολιτισμού, που να παντρεύει τα διαφορετικά είδη τεχνών και να τα εξελίσσει.

Δυστυχώς, όμως, στερούμε πάρα πολύ σε αυτό τον τομέα. Παρατηρώ μετά λύπης μου δύο τάσεις, η μία τάση είναι η ξενομανία. Αναγνωρίζεται καλλιτεχνικά οτιδήποτε το ξένο, και ας μην είναι το άριστο, ενώ σνομπάρεται το ντόπιο. Υπάρχουν πλέον Κύπριοι καλλιτέχνες, οι οποίοι μπορούν να συναγωνιστούν τα μεγάλα ονόματα του εξωτερικού, αντιμετωπίζονται όμως ωσάν να είναι κάτι το δευτερεύον. Η άλλη τάση που με προβληματίζει κιόλας αφάνταστα είναι το γεγονός ότι η κάθε γειτονιά της Κύπρου έχει και τη δική της μουσική σχολή, σε τέτοιο βαθμό έχει εξαπλωθεί η μουσική εκπαίδευση.

Όταν πάει κανείς, όμως, μια βόλτα στα διάφορα κονσέρτα και ρεσιτάλ που γίνονται αρκετά συχνά πλέον, οι αίθουσες είναι σχεδόν άδειες. Ούτε οι μαθητές εμφανίζονται, αλλά και ούτε οι καθηγητές. Υστερούμε πάρα μα πάρα πολύ στα θέματα παιδείας και τέχνης. Δεν αναφέρομαι μόνο στην όπερα, έχω στο μυαλό μου κάθε μορφή Τέχνης και Μουσικής, καλής Μουσικής. Η Κύπρος είναι ένας πολύ μικρός τόπος σε μια ιδιόμορφη γειτονιά, η παιδεία και ο πολιτισμός θα πρέπει να αποτελούν τον φάρο στην όλη μας πορεία.

Τι θα ήθελες να πεις σαν τελευταία λέξη στο αναγνωστικό κοινό της «Σημερινής» προτού ολοκληρώσουμε αυτή τη συζήτηση;

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, σε σένα αγαπητέ Πόλυ, στην εφημερίδα «Σημερινή» που φιλοξενεί αυτή τη συνέντευξη αλλά και στο αναγνωστικό κοινό για τον χρόνο που αφιέρωσε για να διαβάσει αυτή μας την κουβέντα. Έπειτα το άλλο που επιθυμώ να πω είναι ότι σας αναμένω σε μία από τις τρεις συναυλίες μας σε Λευκωσία, Λεμεσό και Λάρνακα, στις οποίες συμμετέχω τώρα στην Κύπρο με το «Φλαουτίσσιμο» Λεμεσού. Θα χαρούμε ιδιαίτερα να μας τιμήσετε με την παρουσία σας.