Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 2 Νοεμβρίου 1911 και πέθανε από ανακοπή καρδιάς στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου 1996 σε ηλικία 85 ετών.

Το πραγματικό του επίθετο ήταν Αλεπουδέλλης. Ένας από τους σημαντικότερους και σπουδαιότερους Έλληνες εθνικούς ποιητές, ο οποίος το 1978 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ενώ το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το σκεπτικό της απόφασης της Σουηδικής Ακαδημίας ήταν: «για την ποίησή του, η οποία με φόντο την ελληνική παράδοση, ζωντανεύει με δύναμη και πνευματική καθαρότητα βλέμματος τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργικότητα».

Καταξιωμένα έργα του είναι, μεταξύ άλλων, το «Άξιον Εστί» και «Ήλιος ο πρώτος», «Το Μονόγραμμα», «Τα ρω του Έρωτα». Η οικογένειά του αποτελείτο από έξι παιδιά και ήταν πιστή στις Βενιζελικές ιδέες. Ο ίδιος ο Βενιζέλος διατηρούσε στενές σχέσεις με την οικογένεια. Ο ποιητής γνώρισε τον Βενιζέλο στη Λωζάννη μετά την πτώση του.

Το 1937 υπηρέτησε την στρατιωτική θητεία του στην Κέρκυρα στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών. Με την έναρξη του πολέμου ο Ελύτης κατατάχθηκε ως ανθυπολοχαγός και πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο. Στην κατοχή υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Κύκλου Παλαμά». Το 1948 ταξίδεψε στην Ελβετία, Ισπανία και Γαλλία, όπου θα γνωρίσει στο Παρίσι τους σπουδαιότερους ζωγράφους της εποχής Ματίς, Σαγκάλ και Πικάσο. Για τον τελευταίο μάλιστα θα γράψει και το ποίημα «Ωδή στον Πικάσο».

Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1952. Το 1960 θα χάσει τη μητέρα του και τον αδελφό του, τον Κωνσταντίνο. Το 1964 ξεκίνησε η ηχογράφηση του μελοποιημένου «Άξιον Εστί» από τον Μίκη Θεοδωράκη. Το 1965 του απονεμήθηκε το παράσημο του Ταξίαρχου του Φοίνικα από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο. Ακολούθησαν πολλά άλλα βραβεία και τιμές, μεταξύ άλλων και η απονομή του αργυρού μεταλλίου Benson από τη Βασιλική Φιλολογική Εταιρεία του Λονδίνου.

Για περισσότερες πληροφορίες αποτεθείτε στο www.artaeri.com.
Μακαρίου 71, Λ/σία