«Χρόνια πολλά & πρώτα η υγεία»!

Η Yusra Mardini 18 χρονών, στην ομάδα των 10 Μεταναστών, στους Ολυμπιακούς του Ρίο 2016. Έφυγε από την πατρίδα της τη Δαμασκό το 2015 με την αδελφή της Sarah, όταν καταστράφηκε το σπίτι τους, και κολύμπησε επί τρεις ώρες μαζί με την αδελφή της κι άλλους 2 μετανάστες που ήταν οι μόνοι που ήξεραν κολύμπι, σπρώχνοντας το φουσκωτό σκάφος του οποίου η μηχανή σταμάτησε να δουλεύει μισή ώρα από τη στιγμή που ξεκίνησαν από την Τουρκία, μέχρι να φθάσουν στη Μυτιλήνη και τελικά στο Βερολίνο. Η ‘’ειδική’’ Ομάδα Μεταναστών για πρώτη φορά πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς, αποδεικνύοντας πως το ανθρώπινο πνεύμα μπορεί να φθάσει το πραγματικό Ολυμπιακό Αγωνιστικό νόημά του, όταν υπερβαίνει τις ανθρώπινες κακουχίες, ακόμα και τη βία του πολέμου, που οι Ολυμπιακοί Αγώνες κάποτε σταματούσαν.

ΜΙΑ ΔΟΞΑΣΙΑ Κ’ Η ΖΩΗ ΟΛΑΚΑΙΡΗ ΝΟΜΙΖΩ

Ευτύχημα, είπα, που δεν έχουμε κανένα όφελος.
Ευτύχημα να μας σπρώχνει ολοένα ο χρόνος.

Το χρόνο πάντα τον αισθάνομαι στην ωμοπλάτη.
Νίκος Καρούζος. ΠΟΙΗΜΑΤΑ Α’. (Αποσπάσματα). Σελ. 258. Ίκαρος, επανέκδοση, 2013.

Δε γίνεται, λέω, να πνίγεις τους ήδη πνιγμένους μετανάστες, σε αριθμούς.
Νίκη Κατσαούνη.

Πρόσεξα πριν από πολύ καιρό, όταν κατέβηκα από ξένη χώρα, να ζήσω στην Ελλάδα, πόσο η λέξη ‘’υγεία’’ υπήρχε πάντα μέσα στο ελληνικό, καθημερινό Ευχολόγιο. Το πήρα να σημαίνει πως ο Έλληνας είναι υποχόνδριος, σαν μερικούς μέσα στη δική μου οικογένεια, που τρέχουν στους γιατρούς με του ψύλλου πήδημα, και πόσο άλλοι μεγαλώνουμε αντιδραστικά κόντρα στους... γιατρούς και τα φάρμακα, ‘’πτου - πτου αχρείαστοι να 'ναι’’, ίδια βλακεία.

Ο George Michael, που πέθανε ανήμερα Χριστούγεννα, υπήρξε ένα μοναδικό παιδί, χαρισματικό, πονεμένο, που κτίστηκε και γκρεμίστηκε από ένα βλακώδες σύστημα από όπου μόνο να αποδράσει μπορεί το πλάσμα, αποδημώντας εις Κύριον, κι αν τον αγαπούσες ερήμην του, κι αν τον έκλαψες κρυφά, μαζικά, σαν χαζοgroupie του ίδιου συστήματος, η αγάπη δεν σώζει ζωές. Διόλου! ΑΛΛΟ χρειάζεται! ΠΟΛΥ ΑΛΛΟ! Πολλή δουλειά και άχθος!

Το Υγειονομικό Ευχολόγιο!

Το δεύτερο generation gap, το δεύτερο χάος που χωρίζει τις γενεές μας, πιο μεγάλο από εκείνο που χώριζε εμάς από τους γονείς μας, είναι εκείνο της πρόσβασης στην πληροφορία. Το πρώτο είναι η τεχνολογία: οι νέοι, σήμερα, είναι πιο πληροφορημένοι σχετικά με την πρόοδο της τεχνολογίας και της πληροφόρησης και ξέρουν τι κάνει καλό στην υγεία και τι σκοτώνει. Το κενό που υπάρχει είναι τι κάνει ένας πολίτης με λίγες γνώσεις της κβαντομηχανικής (vs της Κλασσικής Φυσικής), αλλά είναι παρήγορο να σου εξηγεί ο γιος σου πως το Πυθαγόρειο Θεώρημα που διδάχτηκε στην Ευκλείδεια Γεωμετρία στο Γυμνάσιο, έχει πρακτική εφαρμογή στα Τρισδιάστατα Κινούμενα Σχέδια (3-D Animation) και τη δημιουργική καλλιτεχνική δουλειά.

Όσο για την υγεία, καταλαβαίνεις καλά πως κράτη όπου ΔΕΝ υπάρχει καλή (!) κρατική μέριμνα για την υγεία των πολιτών, ο κόσμος την αξιολογεί ως πρώτη ευχή, άρα η Κύπρος υιοθετεί σχετικά πρόσφατα το Υγειονομικό Ευχολόγιο: ‘’Χρόνια Πολλά’’ και ‘’πάνω απ' όλα με Υγεία’’! Στην Κύπρο άρχισε να κυκλοφορεί ευρέως τα 5 τελευταία χρόνια η ΕΥΧΗ ΥΓΕΙΑΣ: δεν ακούς ευχές χωρίς... υγειονομικές νύξεις: ‘’Να 'σαι ΚΑΛΑ’’, ‘’Ο Θεός να σ’ έχει ΚΑΛΑ’’.

Υγιείς Ανάπηροι και Σακατεμένοι Υγιείς, ανάκατοι

Εκείνο που έθεσε σε κίνδυνο τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας με την οικονομική κρίση, που κυριολεκτικά γονάτισε την Κύπρο από το 2013, ενώ σοβούσε πέντε χρόνια πριν και δεν παρέκαμψε τον Τόπο, παρά την ισχνή, πάντοτε αισιόδοξη, ως ‘’κομμουνιστή’’, και ανέμελη κρίση (πνευματική εδώ) του τότε ΠτΔ, δεν ήσαν ΜΟΝΟΝ η εγκατάλειψη όποιου συστήματος Υγείας υπήρξε - που οι παλαιότεροι το είδαμε να λειτουργεί αρκετά, χωρίς λίστες αναμονής και θανάτους από έλλειψη επαρκών υπηρεσιών, αλλά παράλληλα η Υγεία και οι κάκιστες υπηρεσίες που ο κόσμος βιώνει σήμερα, συνταιριάστηκε παράταιρα με την ενδημική Τριμερή (όχι Πενταμερή) σύγκλιση της Απανθρωπιάς, της Ξεδιαντροπιάς και της Αυθάδειας στες επαγγελματικές σχέσεις των ανθρώπων τόσο στον Δημόσιο όσο ΚΑΙ στον Ιδιωτικό Τομέα, τον Καλλιτεχνικό, ιδίως στο Θέατρο και κραυγαλέα εκείνον των ΜΜΕ, που εκφράζεται χτυπητά, με αρρωστημένες συμπεριφορές ανάμεσα σε ομάδες λογιών - λογιών, ενίοτε πολιτικών πρωινάδικων μέχρι τα... μεσάνυχτα, και με επαναλήψεις για να πάθεις εγκεφαλικές διαλείψεις, με μουσικούς διαγωνισμούς στυλ κάτω Λιοσίων να το παίζουν... α λα Παρισίων, και ‘’λογίων λογίων’’ και ‘’ειδημόνων’’ ημιμόρφωτων πολιτικών ιστορικών ανιστορήτων.

Οι σχέσεις αυτές, απότοκο του πολιτικού βίου, δρουν υποσυνείδητα ως κυριαρχούσες, ανεξέλεγκτες πλέον, και αποδεκτές μεταξύ Κράτους και Πολίτη, στο ναδίρ ενός στοιχειώδους κώδικα συμπεριφοράς που άγραφος, όμως, κάποτε ίσχυε.

Η Ομογενοποίηση Ανομοίων & το Μαζικό του Ατομικού

Μια από τις πιο ορατές ομάδες πολιτών είναι εκείνη των ΑμεΑ που σωστά επιμένει ο Πρόεδρός τους Δημήτρης Λαμπριανίδης πρέπει να λέγονται απερίφραστα έτσι, δηλ. ως Άτομα με Ειδικές Ανάγκες και όχι με το χαριτωμένο Άτομα με Ειδικές Ικανότητες, ακριβώς γιατί πρέπει να αντιμετωπίζονται κατάφατσα πρώτα από το κράτος. Το άκρως ελάχιστο ως δείγμα...αναγνώρισης της ύπαρξης των ατόμων αυτών, με διάφορες αναπηρίες που τους καθηλώνουν, άλλοτε από ασθένεια κι άλλοτε από δυστυχήματα, είναι τα μέτρα που κυμαίνονται από τη συνηθισμένη ιατροφαρμακευτική στήριξη, τη φυσιοθεραπεία, τον ανάλογο εξοπλισμό στο σπίτι, την ψυχολογική στήριξη που ΣΗΜΕΡΑ, πάω στοίχημα, θα την χρειάζονται εξάπαντος, με την καχεκτική αντιμετώπιση την οποία τυγχάνουν από το ίδιο το Κράτος και άλλους ανάλγητους κόπανους, εμάς, το άξεστο λεφούσι!

Ύστερα έχουμε την προσβασιμότητα στο εκπαιδευτικό τους ίδρυμα, στον κλάδο τον οποίο επιλέγουν ή στην εργασία τους σε όλους τους... ορόφους και τις βαθμίδες, και σε κοινωνικούς χώρους, με ράμπες για τροχοκαθίσματα, σε μαγαζιά, θέατρα και στάδια, πάρκα, παραλίες και εστιατόρια, χώρους σταθμεύσεως και μέσα συγκοινωνίας δημόσια (λεωφορεία, μετρό, ταξί) και ιδιωτικά (οχήματα ειδικά).

Ένας διόλου ειδικός θα καταλαβαίνει ότι τα άτομα αυτά ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ειδικές πρόνοιες ΚΡΑΤΙΚΕΣ και όχι φιλανθρωπικές που εξευτελίζουν, αλλά σχεδιασμένες δομικά ΜΕΣΑ στο σχέδιο της πόλης και της κοινότητας και πληρωμένες από μας όλους υποχρεωτικά. Αντ’ αυτού, τα άτομα με ειδικές ανάγκες πολεμούν για τα ελάχιστα, που έχουν μετατραπεί σαν ένα κοινό ΕΕΕ, ένεκα οικονομικής κρίσεως, ενώ ο Δ. Λαμπριανίδης με πληροφορεί ότι έχουν υποβάλει ως Οργανισμός προτάσεις για δημιουργία μιας Κεντρικής Υπηρεσίας Φροντιστών, εκπαιδευμένων, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και από άλλες ομάδες, μονογονιούς λ.χ, ηλικιωμένα άτομα κλπ. Να το δούμε!

Ζήτω η ανεργία φίλη των... ΑμεΑ !

Φροντίδα για καρκινοπαθείς με εκπαιδευμένους φροντιστές, όπως η ‘’Ελεούσα’’, είδα αυτή τη βδομάδα από την ΕΡΤ, να λειτουργεί θαυματουργά και στην Αθήνα (δε ξέρω τι γίνεται στα χωριά). Στην Κύπρο είδα στην τηλεόραση τη δημοσιοποίηση για φροντιστές ενός προγράμματος για ανέργους, με πολύ καλή προετοιμαστική κατάρτιση και με μισθό 852 ευρώ (καθαρά), όταν η συνεχής απασχόληση υπερβεί τους 6 μήνες και με μικρό επίδομα κατά την κατάρτιση ενός Προγράμματος των Υπουργείων Εργασίας, Πρόνοιας και Κοιν. Ασφαλίσεων και της Αρχής Ανάπτυξης Ανθρωπίνου Δυναμικού. Το σχέδιο χρηματοδοτείται και από την ΕΕ.

Η κατάρτιση φαίνεται σοβαρή, αλλ’ όχι προσαρμοσμένη ειδικά για την Κύπρο, η τακτή προθεσμία μαθαίνω παρατάθηκε ευτυχώς ως τις 3 Φεβρουαρίου 2017. Η αμοιβή μού φαίνεται δυσανάλογα μικρή για μια δουλειά που απαιτεί κατάρτιση, πολύ κόπο και ευθύνη. Μέχρι την ημέρα που είδα το ολιγόλεπτο πρόγραμμα την τηλεόραση, για τις 100 θέσεις είχαν, αν δεν κάνω λάθος, υποβληθεί 10 αιτήσεις!

Η ΕΕ, όπως μου εξήγησε ο Πρόεδρος του ΟΠΑΚ, κατατάσσει αυτό το πρόγραμμα μέσα στην αντιμετώπιση της ανεργίας. Κρίμα!

1. Αν κάποιος άνεργος κάμει αίτηση από απελπισία, δεν νομίζω ότι τέτοιας σημασίας δουλειά με τόσο σωματικό και ψυχικό άχθος θα μπορεί να κρατήσει ένα άτομο.

2. Η εισήγηση του κ. Λαμπριανίδη για κατάρτιση μιας Μονάδας Φροντιστών θα πρέπει να διευρυνθεί, για να περιλαμβάνει, νομίζω, ασθενείς με μακροχρόνιες ασθένειες που δεν έχουν κανένα στην Κύπρο να τους δώσει ένα ποτήρι νερό.

Οι συνταξιούχοι ας μην ζουν τόσο, αμάν πια!

Ο πατέρας μου που ήρθε στην Κύπρο 80 χρονών μου είπε πως στην Κύπρο θα 'πρεπε να απαγορεύεται να είσαι παραπάνω από 50 χρονών και εξαιρετικά πλούσιος, αλλιώς να μην σου δίνουν άδεια παραμονής. Δεν υπάρχουν λεωφορεία να πάει εκεί που ήθελε, ούτε μπακάλικο κοντά, ούτε τρόπος να πάει στον γιατρό. ΤΙΠΟΤΕ. Ο πατέρας μου χτυπήθηκε από αυτοκίνητο από νεαρή κοπέλα με ακριβότατο (τουλάχιστον) αμάξι μέρα μεσημέρι, διασταυρώνοντας τον δρόμο και πέθανε μετά από λίγο καιρό. Η έλλειψη, πρώτα, επαγγελματικής δεοντολογίας και ήθους συμφέρει το Σύστημα που δίνει χυδαία υψηλές απολαβές στους ‘’επίλεκτούς’’ του και επιτρέπει στους συνδικαλιστές να ζητούν, να φαίνονται (και να είναι συχνά) ενάντια στο Κοινό Καλό. Γνωρίζω άτομο σε κλίμακα Α15 στο Δημόσιο που δεν είχε τα προσόντα για φροντιστής που ζητούνται εδώ !

Όλα τα Άτομα έχουν Αναπηρίες !

Αντί το άτομο να γίνεται σεβαστό ως άνθρωπος, πάντα με ειδικές ανάγκες ο καθένας, που αξιοποιείται αναλόγως των επιθυμιών και των δυνατοτήτων του, έχει καταντήσει κοπρίτης, τεμπέλης και αναποτελεσματικός, κοινωνικά ανάπηρος, δηλαδή, που προωθείται, είτε ομαδικά είτε συλλογικά, ως οπαδός στο Σύστημα. Όλες οι ομάδες χρειάζονται ειδική κοινωνική πρόνοια, κι όχι εισαγόμενους σκούρους σκλάβους, που μισούν το αφεντικό για τον γλίσχρο μισθό, ούτε νέα ζευγάρια που εκμεταλλεύονται τους συνταξιούχους γονείς αμισθί, ούτε συνταξιούχους που ταπεινώνονται από τα παιδιά που δεν έχουν καιρό να τους κουβαλούν στους γιατρούς... Όσο για τα άτομα που ζούνε μόνα, με ειδικές ανάγκες, να πάνε να πνιγούν.

ΕΥΧΕΣ. Καλή Χρονιά και Καλή Υγεία!...Θα μπορούσε να 'σασταν Σύριοι σε ένα φουσκωτό σκάφος που μπάζει από παντού. Αντ’ αυτού είστε σε ένα φουσκωτό Κράτος που μπάζει από παντού! ‘’Στο εξωτερικό νιώθω λιγότερο ανάπηρος’’, είπε ο Δημήτρης Λαμπριανίδης. Κι εγώ το ίδιο, κι ας νομίζω, σαν τόσους, σ’ έναν σακατεμένο τόπο, ότι είμαι (δήθεν) ‘’αρτιμελής’’ ! Χρόνια Πολλά με Υγεία...YessY ! NK