«Κάποιοι», πιο «κάποιοι», εντελώς «κάποιοι»!

Κι όμως δεν αυτοκτόνησα.
Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μοναχός του στο πριονιστήριο;
Η θέση μας είναι μέσα δω σ' αυτό το δάσος
με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς
με τις ρίζες σφηνωμένες μες στις πέτρες.
Άρη Αλεξάνδρου, «Μέσα στις πέτρες»

Από τη συλλογή Ευθύτης οδών (1959)

Έχουνε βάλει χέρι παντού οι «κάποιοι»: λένε, οι μεν τους δε, οι «Κάποιοι». «Κάποιοι λένε» αυτό κι αυτό, ή «κάποιοι» κάνουν το ΄να και τ' άλλο. Ένας τέτοιος «κάποιος», αντί να πει «ορολογία», είπεν «ορολόγιο». Το «ορολόγιο του αντιπροέδρου της Τουρκίας» είπε, αναλύοντας, ως… ειδήμων, τη λέξη «gavur», στα Ελληνικά… «γκιαούρ» ότι δεν σημαίνει ακριβώς γκιαούρ, αλλά όπως το εννοεί ο Τούρκος αντιπρόεδρος. Και επιπλέον μάθαμε από έναν «μερικόν» την εξής επείγουσα προειδοποίηση: «τώρα είναι το πλέον χρονικό (sic) σημείο που πρέπει να ΄μαστε προσεκτικοί»! Σε μια δυο μέρες οι «κάποιοι» άρχισαν να πληθαίνουν με γεωμετρική πρόοδο, και από το Ισραήλ ακούσαμε: Nicos Anastasiades @AnastasiadesCY

Διερωτώμαι αν αυτό που πραγματικά επιθυμούν κάποιοι μέσα από τις καθημερινές τους δηλώσεις είναι τον τερματισμό της διαπραγμάτευσης». Αυτό το τουίτ όμως ήρθε έπειτα από πολλά παρόμοια που εκκίνησαν αμέσως μετά το διάστημα που μεσολάβησε μετά το Μον Πελεράν ΙΙ και του γεύματος που αποφάσισε την επανεκκίνηση των συνομιλιών, προσεχώς, στη Γενεύη. Σ’ αυτό το μεταξύ οι ασάφειες έχουν πληθύνει, τη στιγμή αυτή που γράφω κανείς δεν είναι σίγουρος αν είναι πενταμερής ή πολυμερής η διεθνής διάσκεψη που καθορίστηκε χιονίσει-βρέξει για τις 12 Ιανουαρίου 2017, ακόμα και μη λελυμένων μερικών, ή περισσότερων διαφορών.

Εδαφικό, ασφάλεια και εγγυήσεις συνδέονται αναγκαστικά έτσι που βαρύνουν την Κυπριακή Δημοκρατία, η πιθανότητα για εδαφικές διεκδικήσεις (Μόρφου) που θα εξαργυρωθεί με την εκ περιτροπής προεδρία της Ομοσπονδίας. Παζάρεμα αν θα σου δώσει ο κατακτητής, ο κάποτε «εγγυητής» που σε μακέλλεψε - πάντα «εγγυητής» όλης της Κύπρου είπε χτες, όλος άχτι κι απειλή, ο μακελλάρης…

Η πολλή διεκδίκηση βλάπτει !

Σε συνέντευξη στη «Σημερινή» ο γγ του ΑΚΕΛ αναφέρει το εξής νεοφανές, λογικά, επιχείρημα: «εμείς επιμένουμε ότι η διεκδικητική πολιτική, είναι εκείνη η πολιτική η οποία μπορεί να φέρει αποτελέσματα» (sic). Αν είναι δυνατός ένας τέτοιος συλλογισμός! Μα όσο λιγότερες είναι οι διεκδικήσεις, που πάντοτε κατέτειναν προς άρση της τουρκικής κατοχής της Κύπρου, από μέρους της ε/κ πλευράς, τόσο αποτελεσματικότερες θα ήσαν οι επιβεβλημένες προσπάθειες για μια κάποια λύση. Δηλαδή το Κυπριακό, ως πρόβλημα, θα είχε λυθεί αμέσως μετά την εισβολή του Ιούλη-Αυγούστου 1974, όταν ο Ντενκτάς είχε ανακηρύξει, μονομερώς, στις 13 Φεβρουαρίου του 1975 το αποσχιστικό «κυπριακό ομοσπονδιακό κράτος».

Αυτό το γεγονός ποτέ δεν είδε το φως της… μέρας, ποτέ δεν αναφέρεται μήτε από τους Τ/κ μήτε από τους Ε/κ παρά το ότι είναι, κατ' ουσίαν, ομοαίματος πρόγονος της «τουρκικής δημοκρατίας της Β. Κύπρου», aka του παράνομου τ/κ κράτους που ανακήρυξε ο Ντενκτάς πάλι το 1983, αλλά και της τουρκικής έμπνευσης λύσης διζωνικής ομοσπονδίας που δρομολογήθηκε από το 1956 με τον Νιχάτ Ερίμ και τους Βρετανούς και κατέληξε (διττώς) σε Ανάν και ΔΔΟ.

Αντ’ αυτού, η ε/κ πλευρά τον Φεβρουάριο του 1975 προσέφυγε στο Σ.Α. των Ην. Εθνών, που αποφάσισε την επανέναρξη των δικοινοτικών συνομιλιών. Άρα: η διεκδικητική πολιτική είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τα αποτελέσματα που… διεκδικεί. Η Διζωνική χρόνια τώρα δεν τσιαττίζει με τη Γη μας!

Πρόσφυγες, λιγότερο πρόσφυγες και πάντα πρόσφυγες

Εκείνο που επέφερε η τουρκική κατοχή και διχοτόμηση της Κύπρου έκτοτε, σε δύο εθνοτικά κομμάτια, το ένα παράνομο, είναι ο κοινωνικός, ταξικός κατακερματισμός των δύο περιοχών, τη μια ως ελεύθερη Δημοκρατία της Κύπρου την άλλη ως τουρκική περιοχή που κατοικείται από Τ/κ και Τούρκους, έποικους, που τους εγκατέστησαν σε ελληνικά σπίτια και γη (και παράνομους ξένους κατοίκους που αγόρασαν παράνομα ε/κ σπίτια και γη).

Δηλ. προϊόντος του χρόνου, στην Κυπριακή Δημοκρατία οι φτωχοί πρόσφυγες γίναν φτωχότεροι και πιο… πρόσφυγες, ενώ οι πρώην πλούσιοι πρόσφυγες έτυχαν σημαντικών δανείων και γίναν πλουσιότεροι άρα λιγότερο… πρόσφυγες, συν το ότι οι τράπεζες ήταν κάποτε «καλές» και προκομμένες, δεν χάσαν ούτε… γρόσι από τα κεφάλαιά τους, επομένως οι καταθέσεις μείναν άθικτες, όχι σαν το 2013, άλλους κούρεψαν επί τόπου, άλλους φυγάδευσαν μες στη νύχτα, τους πρώτους τους ληστεμένους τους βάφτισαν ότι θυσιάστηκαν για την πατρίδα, μα δεν ήταν έτσι: ο Αυξεντίου ΜΟΝΟΣ του το αποφάσισε να μείνει να καεί για την πατρίδα.

Έτσι οι έχοντες μείναν έχοντες και έτυχαν περαιτέρω οικονομικής στήριξης, για να αναπτυχθεί ο επιχειρηματικός κόσμος, οι «μεσαίοι» πρόσφυγες όμως χάσαν το σπίτι τους και την όποια γη τους, όλη την περιουσία τους δηλαδή, και γίναν πραγματικά πολύ… πρόσφυγες και μη έχοντες πλέον, οι δε ακτήμονες χάσαν τον τόπο τους, τη ζήση και τη ζωή τους, πιο πρόσφυγες απ' όλους, που ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν ούτε καν ως πρόσφυγες!!!

Στην κατεχόμενη Κύπρο και οι ακτήμονες Τ/κ που μετακινήθηκαν με διαταγή του Ντενκτάς, από το ελεύθερο στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου, χάσαν το σπίτι και το χωριό ή την πόλη τους, μα βολεύτηκαν σε καλύτερο σπίτι κάποιου Έλληνα, αφού οι Ε/κ ήταν ανέκαθεν πιο εύποροι και εχούμενοι. Όμως έγινε και κει μια τομή εγκάρσια, οι Τούρκοι έποικοι ήταν οι πιο ευνοημένοι από το καθεστώς Ντενκτάς, που τους εισήγαγε να αυξήσει το τουρκικό στοιχείο και σαν υποστηρικτές και ψηφοφόρους του, και ποτέ, μέχρι σήμερα, δεν συμπάθησαν ιδιαίτερα τους Τούρκους εποίκους που ΄χουν άλλες συνήθειες από τους Τ/κ. «Φίτζια» και «ττόππουζοι» (αγροίκοι) είναι τα κοσμητικά επίθετα που τους κόλλησαν οι ντόπιοι, όπως μου ΄πε ένας Τ/κ.

Άρα η κοινωνία στην Κύπρο ανατράπηκε άρδην εκ των ένδον κι από έξω, και η μετατόπιση ανθρώπων σε άλλες περιοχές από κει που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν υπήρξε δρα-μα-τι-κή, η διαφθορά ήρθε κι αυτή αργότερα κάτω από τη χαλάρωση των νόμων μιας ημικατεχόμενης χώρας. Η πιο μεγάλη διαφθορά είναι η κατοχή: η φτώχια και ο εξανδραποδισμός.

Μερικοί γεννιώνται ήρωες, το ΄χει το χωριό !

Οι Αμμοχωστιανοί είναι σαν το ψάρι έξ απ’ το νερό σε πόλεις δίχως θάλασσα, οι Καρπασίτες οι πιο δύσκολοι να ζήσουν χωρίς τα Καρπάσια. Μεγάλη Ιστορία οι Καρπασίτες, να την πούμε μιαν άλλη φορά. Οι Μεσαορίτες ήταν κλειστή κοινωνία με νόμους διαφορετικούς, ο γαμπρός έκτιζε το σπίτι για τη νύφη του, ήταν πλάσματα καμωμένα από ήλιο και χώμα, δεν μεταφυτεύονται αλλού, αλλά κουβαλούν τα σουσούμια τους, την καθαριότητα των σπιτιών και των δρόμων τους, όπου πας σε προσφυγικούς καταυλισμούς σε χωριά με πρόσφυγες Λυσιώτες, σου δείχνουν οι άλλοι πρόσφυγες τις γειτονιές τις πιο καθαρές και συγυρισμένες, λαμπίκος οι αυλές τους, εδώ σου λεν είναι οι Λυσιώτες…

Κλειστοί άνθρωποι, σοβαροί, με τις μουσικές και τα τσιαττιστά τους διαφορετικά από την πιο νότια Μεσαορία. Έχουν όλον αγωνιστές τους πιο ένδοξους, ένας εξ αυτών τον Αυξεντίου, δεν μου φαίνεται περίεργο, είχαμε στην οικογένεια ένα Λυσιώτη από γάμο, φίλο των Μάτσηδων και συγχωριανό και γνωστό με τον Αυξεντίου και όταν έγινε η εισβολή, σαράντα χρονών παντρεμένος με παιδί στη Λευκωσία, άτε πάω, είπε της γυναίκας του, πήρε το κυνηγετικό του όπλο και το σακκίδιό του, φόρεσε το πουκάμισο που φορούσε για τους λα(γ)ούς και τους πέρτικους, άτε πάω, σαν να πήγαινε κυνήγι, αλλά δεν πήρε μαζί του μπούκωμα, να σου κάνω ένα σάντουιτς του κάνει η γυναίκα του, αυτός δήθεν ανέμελος, αμίλητος, όταν θάρτω τρώω, της κάνει, έφυγε, αυτή έτρεχε κάτω στις σκάλες να του βάλει λίγα μπισκότα Petit Beurre για τη μάχη, έφυγε αυτός και γύρισε σε λίγες μέρες… ήρωας με κομμένο πόδι από τουρκικό καταραμένο όλμο, στον Τράχωνα πολεμούσαν λίγα πλάσματα εγκαταλελειμμένα.

Τους τηλεφωνούσαμε να μας στείλουν πυρομαχικά, τίποτε αυτοί, μας α(φ)ήκαν στη μοίρα μας, ένας γέρος λέει ήταν μαζί του εξηντάρης, το ΄74 στα εξήντα ήταν γέρος κάποιος, και δυο αδερφάκια λέει, ο γέρος λέει σκοτώθηκε μπροστά του, το ένα παιδί, καμιά δωδεκαριά χρονών, δεν ήξερε τι απόγινε, απόγινε αγνοούμενο, να τι απόγινε, μάθαμε πριν από μερικά χρόνια ότι βρέθηκαν τα οστά του, δώδεκα χρονών σκοτώθηκε για Κάτι όμως, πολεμώντας στη γειτονιά του τον Τράχωνα, δεν είχε πού να πάει… Πού μείναμε;

Ο γαμπρός μου γύρισε πολύ ήρωας, δηλ. πολύ βαριά τραυματισμένος, τους στείλαν στην Ελλάδα σε νοσοκομείο, σε διάδρομους, του κόψαν το πόδι, τον στείλαν πίσω, έπαθε γάγγραινα, πήγε Αγγλία, έκαμε εφτά εγχειρήσεις, γύρισε πίσω κι έμεινε καμιά δεκαπενταριά χρόνια ακρωτηριασμένος κατάκοιτος, να τον κουντούνε σε χειρουργεία να του κόβουν πιο πάνω, πιο πάνω το ένα πόδι κι ύστερα τ' άλλο… Του αγόρασε ο Σύνδεσμος Αγωνιστών μιαν αναπηρική. Από τη Λύση είπαμε, έβγαλε πολλούς ήρωες ο τόπος, το ΄χουνε στην παράδοσή τους να μην παραδίδουν τη Γη τους… Το Γινάτιν του Χωρκάτη !

ΧΡΗΣΜΟΣ: Ζόφος… τι θα γίνει σε κάνα μήνα… Βλέπω καθαρά, όμως, ότι οι «κάποιοι» θα μείνουμε εφεξής εντελώς πια «κάποιοι» μεταξύ μας, πιο «κάποιοι» παρά ποτέ οι πρόσφυγες, με «κάποιους» Τ/κ να δικαιολογούν με την ύπαρξή τους, θέλοντας και μη, τον εναγκαλισμό και τον στραγγαλισμό της αφυπνισθείσας, από τον καιρό της Λωζάννης, ξανά, Οθωμανικής Μητρι(α)κής Μουσουλμανικής Κηδεμονίας, Μάνητας και Αγριότητας. Αυτό δεν θα γίνει άλλο ανεκτό. Αυτό προβλέπω καθαρά και φρονώ! ΝΚ