Πόλεμος, Εθνοκάθαρση, Γενοκτονία και τώρα η Αστυκτονία από την Τουρκία

«…ο μόνος μας πλούτος είναι να βλέπουμε’»…

«…Εγώ δεν είμαι ποιητής: βλέπω. Αν αυτά που γράφω έχουν αξία, δεν είμαι εγώ που την έχω: η αξία είναι εκεί, στους στίχους μου»…

Φερνάντο Πεσσόα. «Τα Ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο». Σελ. 44 και σελ.121 αντίστοιχα. Gutenberg, Aθήνα 2014

Η πιο αληθινή εικόνα -όχι απλώς πραγματική- αυτές τις μέρες, που βλέπεις δηλαδή, είναι κείνη του Αλέππο. Όπου εκατοντάδες σκοτώνονται στα σπίτια τους - χωρίς να ΄χουν κάνει τίποτ’ άλλο από το να ΄ναι απλώς κει που είναι: σπίτι τους. Μια γυναίκα που ήταν ακόμα ζωντανή είπε: «η μητέρα μου πέθανε από την πείνα. Για βδομάδες είχαμε μόνο λίγο ψωμί και λίγο νερό». Φεύγουν κατά χιλιάδες για Τουρκία! Σταθμός, εκεί, χωρίς άδεια εργασίας για πρόσφυγες. Πάει η Μέρκελ και βγάζουν φωτογραφίες με προσφυγοπούλες, ντυμένες και βαμμένες σαν Μπάρμπις.

Παραέξω εκμετάλλευση, σεξουαλική και οικονομική, ανηλίκων αγοριών και κοριτσιών, που έχουν πέραση όσο πιο μικρά. Μερικοί (εκατοντάδες) μπαίνουν στις βάρκες να φύγουν, απ’ εκεί προς την Ευρώπη που τους απωθεί. Με μαθηματική ακρίβεια ξέρουν ότι ένας στους τόσους τους σίγουρα θα πνιγεί, μπορεί το μωρό σου. Και μπαίνεις. Ανακαλώ. Μια αγνοούμενη, η κυρία Χρυστάλλα, δεν μπορούσε να φύγει από το χωριό της. Δεν μπορούσε να περπατήσει. Έμεινε. Τη βρήκαν σε μαζικό τάφο με κάμποσους άντρες συγχωριανούς.

Διάβασα. Ο Εσκιμώος γιος παίρνει την ηλικιωμένη μάνα του, τον χειμώνα όταν τα τρόφιμα σπανίζουν, κάπου μακριά, με το έλκηθρό του, και την αφήνει. Εκείνη, εγώ δηλαδή, κατεβαίνω ήρεμη και λυπημένη, γιατί σε λίγο δεν θα μπορώ πια να τον βλέπω, να βλέπω. Τίποτε. Ήρεμη, όμως, αφού έτσι πάει αυτό το πράμα. Με τη σειρά. Η οικονομία της Φύσης.

Ταμ-ταμ του πολέμου ταμάμ !

Στον πόλεμο, όμως, στο Αλέππο, στη Μεσαορία, στη Μόρφου, δεν ήταν η σειρά ΕΤΣΙ. Ο Πεσσόα λέει πως τον λένε «υλιστή ποιητή», αποποιείται τη φιλοσοφία, μα γράφει σαν Ίωνας προσωκρατικός υλοζωιστής και σκέφτεται βλέποντας. Το λέω «Μάτι του θεού». Το μάτι που σκέφτεται. Κάποτε το λέω και «πεπαιδευμένο μάτι», το βλέμμα που δεν έχει Λόγο να το μεταγλωττίσει. Ο Πεσσόα φιλοσοφεί εκνευριστικά, άλλ’ όχι λιγότερο. Γράφει αυτό το ποίημα: (κι ελπίζω να μην τα ξαναφτύσει ο πι-σί μου και χρειαστεί να ξαναντιγράψω τόσους στίχους των σελ. 157-158 του βιβλίου του).

«Ο πόλεμος που βασανίζει με τα στρατεύματά του τον κόσμο,/ είναι το τέλειο παράδειγμα του λάθους της φιλοσοφίας/.

Ο πόλεμος, όπως και κάθε ανθρώπινο, θέλει να μεταβάλλει/. Αλλά ο πόλεμος, πάνω απ’ όλα, θέλει να μεταβάλλει και να μεταβάλλει πολύ/ και να μεταβάλλει πολύ γρήγορα.

Αλλά ο πόλεμος επιβάλλει το θάνατο/. Και ο θάνατος είναι η περιφρόνησή μας του σύμπαντος/. Έχοντας ως συνέπεια το θάνατο, ο πόλεμος δείχνει πως είναι ψεύτικος/. Όντας ψεύτικος, αποδεικνύει πως είναι ψεύτικο όλο το θέλω να μεταβάλλω.

Ας αφήσουμε το εξωτερικό σύμπαν και τους άλλους ανθρώπους όπου τους έβαλε η Φύση.

Όλα είναι έπαρση και ασυνειδησία/. Όλα είναι θέλω να κουνηθώ, να κάνω πράγματα, ν’ αφήσω το ίχνος μου/.
(…)

…Αφήστε να υπάρχει ο εξωτερικός κόσμος και η φυσική ανθρωπότητα/! Ειρήνη σε όλα τα προ-ανθρώπινα πράγματα, ακόμη και στον άνθρωπο. Ειρήνη στην εντελώς εξωτερική ειρήνη του Σύμπαντος!
Ταμ - ταμ του πολέμου, ταμάμ !

Μέρες Νείκους Vs Φιλότητας

Ένας πόλεμος είναι μια φορτσαρισμένη επηρμένη επίδειξη δυνάμεως δηλ. εξουσίας επάνω στον «πιο κάτω», που είναι όμως ψευδής. Φενακισμένη και κίβδηλη επίδειξη, ακριβώς γιατί εκ-βιάζει τη φύση (των πραγμάτων). Ο πόλεμος δεν είναι πάντοτε ευκρινής, αλλά εξάπαντος πολεμοχαρής. Υπάρχει μια πολεμική ιαχή και σαδιστική ευχαρίστηση στις αχ τόσο χαζές παρομοιώσεις του Ερντογάν (γιατί καταφεύγουν σε παροιμίες και λαϊκιστικές παρομοιώσεις οι άξεστοι;) που ωστόσο, όσο πιο ψευδείς φιλοσοφικά, τόσο πιο πραγματικές.

Ανατρέποντας εδώ και χρόνια μιαν εμπόλεμη «ειρήνη», την Τουρκική Κατοχή, είδαμε με τα μάτια μας το Νείκος να διαχέεται σε χώρους όπου κατοικοέδρευε, παραδοσιακά, η φιλότητα: σε χωριά μεικτά (τι πα να πει «μεικτά»; Πότε ο κόσμος υπήρξε… αρειανά «αμιγής»;). Ακόμα και μέσα στο μαύρο πίσσα καλοκαίρι του ’74, όταν ακόμα δεν καταλάβαιναν πολλοί το Μεγάλο Κακό που μας βρήκε, άλλοι βίαζαν… αυθόρμητα κόσμο (γυναίκες, γέρους και μωρά) κι άλλοι κρύβαν ενσυνείδητα με κίνδυνο αλλόθρησκους, που ξέμειναν «απ' εδώ», μην τους βρούν οι «άλλοι».

Μη γελιόμαστε. Xρειάστηκε η υπεροχή ενός στρατού για να γίνουμε ΟΛΟΙ, «άλλοι» μεταξύ μας. Το νείκος νίκησε κάθε φιλότητα των υποδουλωμένων. Ο «νικητής» απέσπασε θιασώτες ανάμεσα στους σκλάβους. «Όσα κερδίζει με πόλεμο δεν τα δίνει ποτέ στο τραπέζι των συνομιλιών ο Τούρκος». Τότε; «Οι Τ/κ είναι αδέρφια μας». Κάπως έτσι το λέει ο Πεσσόα (σελ. 137). «Γιατί πρέπει να πω αδέρφι μου το νερό, αν δεν είν' αδέρφι μου; Το νερό είναι νερό, γι’ αυτό είναι ωραίο»… Δεν μπορώ να τον δεχτώ αλλιώς, έτσι όπως είναι; «Μια μέρα με βροχή είναι ωραία όσο και μια μέρα με ήλιο/. Κι οι δυο υπάρχουν, η καθεμιά όπως είναι», σελ. 129. Κάτω η ομογενο-ποίηση, in toto!

Πόλεις της Φιλότητας που δεν είναι πια!

Είχα μια φίλη από το Αλέππο. Τη Σάλμα. Τη γνώρισα στο Παρίσι. 1973. Αντιπρόσωπος της Συρίας, στη Μόνιμη Αντιπροσωπία της, εκεί τη γνώρισα, εγώ είχα πάρει μέρος σε δυο Γεν. Συνελεύσεις, ως Γραμματέας της Κυπριακής Επιτροπής Ουνέσκο και σε μια Συμβουλευτική Σύσκεψη όλων των Εθνικών Επιτροπών ΟΥΝΕΣΚΟ, όπου εκλέγηκα αντιπρόεδρος μαζί με τον Αυστραλό συνάδελφο, και με Πρόεδρο τον Υπουργό Ανωτάτης Παιδείας της Αιγύπτου, τον Δρ Mustafa Tolba (Αργότερα Γενικό Διευθυντή του Οργανισμού Περιβάλλοντος των Ην. Εθνών, με έδρα την Κένυα).

Η Σάλμα ήταν από χρόνια φίλη του Δρος Tolba, ήξερε τον Αραβικό και τον Δυτικό Πολιτισμό, τον Georges Rouault και ήταν ειδική στα βιτρώ του, που τα επισκεπτόταν συχνά στον πύργο του κληρονόμου του. Μου μιλούσε όμως τότε (1973 είπαμε) πιο πολύ και με καλούσε να πάω να δω την ομορφιά του Αλέππο (της), με τα ελληνικά ψηφιδωτά που θα ξετρελαινόμουν, με προειδοποιούσε. Δεν τα είδα ποτέ, ούτε αυτή ήρθε στην Αμμόχωστο που την προσκάλεσα πριν από το ’74, να τρελαθεί με την Έγκωμη και τη Σαλαμίνα (μου). Ούτε η Αμμόχωστος (μου) ούτε το Αλέππο της Σάλμα υπάρχουν πια σαν πόλεις μετά από βομβαρδισμούς, εκκενώσεις κατοίκων και νεκρών… Ό,τι είδαμε για τελευταία φορά μαζί ήταν, λόγω τιμής, «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι»! Που δεν μου άρεσε.

Ένα νέο έγκλημα πολέμου: Η Αστυκτονία

Η δημοσιογράφος Eva Bartlett δημοσίευσε μια έρευνα από πρόσφατη επίσκεψή της στη Συρία (Νοε., 2016) και έτσι είδα ένα «άλλο» Αλέππο με φωτογραφίες και συνομιλία με έναν βουλευτή Σύρο, τον Shehabi, που μιλά όχι μόνο για τους νεκρούς άμαχους, όχι μόνο για τα Μαιευτικά Νοσοκομεία που βομβαρδίζονται και τη μάνα που κλαίει αντί να χαρεί, «τι ήθελα να το γεννήσω σ’ αυτόν τον κόσμο;». Μα ο Shehabi μιλά για Αστυκτονία, την εσκεμμένη καταστροφή της υποδομής της βιομηχανίας του Αλέππο, κατ’ εξοχήν παραγωγικής «πρωτεύουσας» της Συρίας: ο ίδιος καταθέτει ότι με βάση το πλιάτσικο και την εξαγωγή βαριών μηχανημάτων από διάφορες ένοπλες ομάδες, τα μηχανήματα εξάγονται «λαθραία» κάτω από τα τη μύτη των Τούρκων εισβολέων και εισάγονται στην Τουρκία χωρίς καμιά διαδικασία.

Ο Shehabi είπε ότι κατέθεσαν οι Σύροι επιχειρηματίες αγωγή κατά του προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν, που (περιέργως!) καθυστερεί… Έτσι η καταστροφή σε ανθρώπινες ζωές, στην πολιτιστική κληρονομιά με τον βομβαρδισμό του σπουδαίου Μουσείου του Αλέππο, όπου μείναν μετά από εκκενώσεις πολλά μοναδικά ευρήματα (εκεί υπήρχε και οικισμός 8500 π.Χ.), μετά τη γενοκτονία, αφού τα παιδιά ενός λαού δεν έχουν πια καμιά προστασία, κι οι γέροι πεθαίνουν από την πείνα για να σώσουν τους άλλους, η Αστυκτονία έρχεται να συμπληρώσει με τον φόνο των πόλεων το μέλλον ενός λαού.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ. Σκόπευα να γράψω σήμερα για τους νέους λογαριασμούς της ΑΗΚ που θα μας φορέσει, μετά από έγκριση της ΡΑΕΚ, σαν νέο φέσι, όχι όλους πάλι, μα τους αγρότες που τους παραμύθιασαν για θερμοσυσσωρευτές (σαν τα αξιόγραφα), κι εμάς τους βλάκες… μονογονεϊκούς, που καθόμαστε κυκλωμένοι από δέκα γάτους για θερμάστρα. Άσ' το, λέω, θερμο-συσσωρεύεται το Νείκος μέχρι να εκραγεί κι αυτό, σαν το Μαρί! Άσ' το ! ΝΚ