ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ: ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΥΣ

«Για να πορευτείς σαν νέος, πρέπει να ξέρεις πού πατάς και πού πηγαίνεις»!

Στην ηλικία των τριάντα ετών, με δύο δίσκους στο ενεργητικό του, καταθέτει ό,τι πιο αξιόλογο και αξιοπρεπές στη χώρα όπου ζει και δημιουργεί…

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει υπερπροσφορά στίχων, αλλά άμα ο άλλος το έχει μέσα του τι να κάνει; Καλά κάνει και τα γράφει. Τώρα αν αξίζουν ή όχι, είναι άλλο θέμα.

Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά παιδιά που γράφουν εξαιρετικά, απλώς δεν είναι πάντα εύκολο το έργο τους να βγει στην επιφάνεια

Εμείς οι δημιουργοί, πάνω-κάτω, τα ίδια θέλουμε. Θέλουμε να συνεργαζόμαστε με νέους ανθρώπους, με τους οποίους είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος, που μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες αλλά και με φτασμένους, μεγάλους ερμηνευτές που ακούγαμε από παιδιά

Ένα αισιόδοξο φως στη δισκογραφία ο συνθέτης Γρηγόρης Πολύζος! Στην ηλικία των τριάντα ετών, με δύο δίσκους στο ενεργητικό του, καταθέτει ό,τι πιο αξιόλογο και αξιοπρεπές στη χώρα όπου ζει και δημιουργεί. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα, που δείχνει τον δρόμο και μας υπενθυμίζει ότι οι χαρισματικοί παλαιότεροι συνθέτες ακολουθούνται από νέους, σημερινούς και ταλαντούχους!

Οι μουσικές σου σπουδές τι ρόλο έπαιξαν στην ολοκλήρωση της συνθετικής σου ικανότητας; Υπάρχουν τραγουδοποιοί με μια λαμπρή πορεία, οι οποίοι δεν είχαν την τύχη να σπουδάσουν σύνθεση, πολλοί από αυτούς ούτε καν με μουσική παιδεία. Πώς το μεταφράζεις;

Στη δική μου τη σχέση με τη μουσική παίζει μεγάλο ρόλο όλη αυτή η κλασική μουσική παιδεία που έχω λάβει στο ωδείο. Αντιλαμβάνομαι αλλιώς τη μουσική απ' ό,τι αν δεν την είχα σπουδάσει. Ξεκίνησα επτά χρονών το ωδείο, έπειτα από παρότρυνση του πατέρα μου, και φέτος στα τριάντα μου χρόνια τον Οκτώβριο μπήκα μεταπτυχιακός φοιτητής της σύνθεσης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Οι μουσικές σπουδές είναι μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ. Το αμάλγαμα των γνώσεων που έχω αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη μουσική που γράφω. Σίγουρα βγάζω το καπέλο στους αυτοδίδακτους. Τους θαυμάζω και συχνά τους ζηλεύω γιατί με το ταλέντο τους μπορούν και ξεπερνάνε τις όποιες αδυναμίες μπορεί να έχουν. Όμως δεν θα αντάλλαζα με τίποτα, ούτε και με παραπάνω ταλέντο, όλες αυτές τις ώρες διαβάσματος.

Πριν από μερικά χρόνια σε χαρήκαμε με μια πρώτη σου δισκογραφική παρουσία με τίτλο «Σε τόπους που δεν ξέρω». Πώς ήταν αυτή η πρώτη προσπάθεια; Ποιοι ήταν οι συντελεστές και τι απεκόμισες καλλιτεχνικά από την όλη εμπειρία;

Την πρώτη μου δισκογραφική δουλειά τη χάρηκα πάρα πολύ κι εγώ. Είχε αυτήν την αθωότητα, την αφέλεια θα έλεγα, αλλά με την καλή έννοια, της πρώτης φοράς που όμοιά της δεν υπάρχει, εκ των πραγμάτων. Εκδόθηκε το 2012 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Ήταν βιβλίο-cd και, όπως αναφέρω και στον πρόλογό του, «Ούτε είμαι ούτε επιθυμώ να γίνω συγγραφέας...». Παραγωγός ήταν ο Νίκος Ζούδιαρης. Αν δεν ήταν ο Νίκος, ο δίσκος αυτός δεν θα υπήρχε ή θα ήταν κάτι εντελώς άλλο.

O Νίκος βρήκε τους συντελεστές, το στούντιο, τους μουσικούς, τον Γαβριηλίδη. Δηλαδή ήταν παραγωγός όνομα και πράγμα. Δεν έχασε ούτε μια ώρα στούντιο! Ο δίσκος περιείχε 9 τραγούδια, όλα σε μουσική δική μου και σε στίχους των Κωνσταντίνου Σύρμου, Γιώργου Σταυλιώτη, Αυγής Βυθούλκα και Νίκου Πολύζου (οι τρείς πρώτοι πρωτοεμφανιζόμενοι, όπως κι εγώ), τα οποία ερμήνευαν οι: Φωτεινή Δάρρα, Λάκης Χαλκιάς, Απόστολος Ρίζος, Μαρία Κρασοπούλου και Νίκος Ζούδιαρης.

Νίκος Ζούδιαρης. Ένας φίλος και συνεργάτης σου, ο οποίος σε πήρε παραπέρα. Τι είναι για σένα αυτός ο δημιουργός; Υπάρχου πολλοί γενναιόδωροι καλλιτέχνες όπως ο Νίκος Ζούδιαρης;

Ξεκινώντας αντίστροφα, σου απαντάω πως όχι, δεν υπάρχουν. Από τη δική μου εμπειρία τουλάχιστον, έτσι το έχω βιώσει. Γενικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό άνθρωπο. Αλλά κάθε φορά που το λέω αυτό, θυμάμαι την ιστορία με τον Ζούδιαρη και μαζεύομαι. Αν δεν ήταν τύχη αυτό, τότε τι είναι; Δεν το λέω ταπεινόφρονα, αλλά ο άνθρωπος πάνω στον πανικό του δίσκου που ετοίμαζε καθόταν και συνομιλούσε στο myspace με έναν 25άρη που του έστελνε τα τραγούδια του και τον ρώταγε τη γνώμη του...

Ε, μετά γίναμε φίλοι, ναι. Ειδικά την περίοδο των ηχογραφήσεων βρισκόμασταν σχεδόν κάθε μέρα και κάνα δυο βράδια μέσα στη βδομάδα στο γνωστό του στέκι στο Ίλιον. Μου έμαθε πάρα πολλά. Σαν δημιουργό πάντα τον ξεχώριζα. Εγώ τους δημιουργούς δεν τους μετράω από τα σουξέ που έχουν κάνει. Τα σουξέ σε όλους λίγο πολύ αρέσουν.

Για να πω έναν δημιουργό αγαπημένο μου, κρίνω από τα άλλα τραγούδια, τα πιο εσωτερικά. Εκεί λοιπόν με κερδίζει ο Νίκος. Όχι ότι δεν λατρεύω τις «Χίλιες σιωπές», την «Αγορά του Αλ Χαλίλι», το «Μέτρησα» κτλ, αλίμονο. Το αγαπημένο μου τραγούδι του όμως είναι το «Τι να θυμηθώ», που τραγουδάει ο Απόστολος. Το θεωρώ τεράστιο τραγούδι!

Δύο νέοι μόνιμοι συνεργάτες σου ακούνε στο όνομα Μαρία Κρασοπούλου και Αυγή Βυθούλκα. Η μια ερμηνεύτρια, η άλλη στιχουργός. Αισιόδοξες επιλογές. Η ενασχόλησή σου με νέα παιδιά, σαν νέος συνθέτης, μας βεβαιώνει για μια σιγουριά στα καλλιτεχνικά σου σχέδια. Τι θες να μας πεις γι' αυτές τις επιλογές σου;

Οι επιλογές μας είμαστε εμείς. Και οι δύο τους μαζί αλλά και καθεμιά ξεχωριστά αποτελούν ένα ξεχωριστό και πολύ σημαντικό κεφάλαιο για εμένα.
Αυγή Βυθούλκα. Στιχουργός. Συμμετείχε με ένα τραγούδι στον πρώτο δίσκο («Κουτσό στρατιωτάκι» σε ερμηνεία Απόστολου Ρίζου) και αποτελεί την βασική στιχουργό της νέας μου δουλειάς. Με την Αυγή η γνωριμία μας πάει πολλά χρόνια πίσω. Σχεδόν 15ετία. Πάνω στους στίχους της έμαθα να μελοποιώ!

Πάντα μου άρεσε ο τρόπος που γράφει, αλλά νομίζω σε τραγούδια όπως οι «Νέοι κανόνες» ή το «Αριστερόστροφα-Δεξιόστροφα» ξεπερνάει και τον εαυτό της. Μου αρέσει γιατί μιλάει για πολύ σοβαρά θέματα, αλλά με μια γερή δόση χιούμορ και (αυτο)σαρκασμού! Μαρία Κρασοπούλου. Η ερμηνεύτριά μου! Λέγοντάς το αυτό, «ψηλώνω» λίγο! Με τη Μαρία γνωριστήκαμε το 2011, όταν ψάχναμε με τον Νίκο μια φρέσκια καινούρια τραγουδίστρια για τον δίσκο. Με το που κάτσαμε στο πιάνο με τη Μαρία να δοκιμάσουμε την «Αγάπη», έμεινα κόκκαλο! Το δέσιμο της φωνής της με τη μουσική μου ήταν από εκείνες τις στιγμές που δεν νομίζω να ξαναζήσω.

Συμμετείχε στο «Σε τόπους που δεν ξέρω» με τρία τραγούδια και στις «Αποστάσεις» θα είναι η βασική ερμηνεύτρια. Και αν κανείς ακούσει προσεκτικά τον δίσκο, θα δει πως από τραγούδι σε τραγούδι γίνεται μια άλλη, χωρίς φυσικά να χάνει την προσωπικότητά της και το προσωπικό της στίγμα. Η Μαρία θεωρείται μια από τις κορυφαίες ερμηνεύτριες της γενιάς της.

«Αποστάσεις» είναι το όνομα του νέου σου δίσκου, που αναμένουμε να κυκλοφορήσει. Μέσα στη δυσκολία της εποχής συνεχίζεις ακόμα. Επιμένεις να δίνεις το «παρών» σου, παρά τις αντιξοότητες. Πες μας ό,τι θες για τη νέα σου δουλειά!

Είναι μια δουλειά στην οποία δουλεύω εδώ και δυόμισι χρόνια σχεδόν. Δυσκολεύτηκα πολύ μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου να κάνω το επόμενο βήμα, για δύο λόγους. Κατ' αρχάς στο πρώτο είχα δίπλα μου τον Νίκο και ήταν όλα πιο εύκολα και κατά δεύτερον είχα να διαχειριστώ τη συνέχεια ενός καλού πρώτου δίσκου. Το υλικό των «Αποστάσεων» το είχα όλο από το 2012, με εξαίρεση το «Ό,τι αγάπησες δεν είναι πια εκεί».

Μάζεψα 10 τραγούδια που αγαπάω πολύ. Δέκα τραγούδια, με έντονο το γυναικείο στοιχείο, τον έρωτα και τον πολιτικό προβληματισμό μέσα σε ένα σύγχρονο αστικό περιβάλλον. Επτά σε στίχους την Αυγής, δύο σε στίχους την Μαρίας και ένα με τον Πόλυ Κυριάκου. Συμμετέχει ο Κώστας Μακεδόνας και ένα τραγούδι-πρόζα το οποίο λέω εγώ. Για τον Κώστα τι να πω; Δεν είναι τυχαίο που σε όποιον λέω ότι συνεργάζομαι μαζί του μου λένε ότι είναι και ψυχούλα εκτός από φωνάρα.

Έγραψα στο στούντιο odeon με τον Ηλία Λάκκα, έναν από τους καλύτερους ηχολήπτες. Στον δίσκο παίζουν σπουδαίοι μουσικοί-σολίστες όπως οι Άκης Τουρκογιώργης, Άρης Χατζησταύρου, Πάνος Τόλιος, Γιώργος Κοντραφούρης, Μανώλης Καραντίνης, Πάρις Περισυνάκης, Ηρακλής Βαβάτσικας και πολλοί άλλοι. Ενορχηστρωτικά χρησιμοποίησα κλασική ορχήστρα (κουαρτέτο εγχόρδων, όμποε, κλαρινέτο, κόρνο, τρομπέτα, τρομπόνι) αλλά και παραδοσιακά όργανα όπως η κρητική λύρα και η γκάιντα, μα και πιο ηλεκτρικά όργανα όπως η ηλεκτρική κιθάρα και το hammond. Ο δίσκος αναμένεται να κυκλοφορήσει τις πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη από τον «Μικρό Ήρωα» του Άγγελου Σφακιανάκη.

Πώς διαχωρίζεις τη μουσική; Συμφωνείς με τις ορολογίες «ποιοτική» και «ευτελής» μουσική; Σαν ένας άνθρωπος που έταξες τη ζωή σου στη μουσική της ποιότητας και μιας υψηλής αισθητικής, πώς αντιδράς με το τοπίο του μη ποιοτικού τραγουδιού που κυριαρχεί στις μέρες μας;

Αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Η διαφορά είναι κυρίως αισθητική και ειδικά στον στίχο και στην ερμηνεία και όχι τόσο στη μουσική. Δηλαδή υπάρχουν «έντεχνα» τραγούδια, τα οποία δεν λένε τίποτα, ούτε στιχουργικά ούτε μουσικά, αλλά η αισθητική τους δεν είναι ευτελής. Και το αντίθετο, όμως, υπάρχουν τραγούδια που κατατάσσονται στο λεγόμενο εμπορικό ρεπερτόριο, τα οποία μουσικά και πιο σπάνια και στιχουργικά είναι πολύ καλά, αλλά η αισθητική τους, δηλαδή κυρίως η ενορχήστρωση και ο τρόπος ερμηνείας, τα κάνουν ευτελή. Οπότε δεν είναι εύκολος ο διαχωρισμός. Πάρε για παράδειγμα τα «Kλειδιά» του Θ. Κοτονιά ή την «Πριγκιπέσσα» του Μάλαμα. Είναι άλλο τραγούδι όταν το λένε οι ίδιοι οι δημιουργοί και άλλο στις επανεκτελέσεις από τους Μενιδιάτη ή Καρρά. Σε κάθε περίπτωση και στις δύο όχθες υπάρχουν καλά και κακά τραγούδια.

Θα ήθελες να κάνεις συνεργασία με έναν πολύ μεγάλο και σημαντικό ερμηνευτή ή ερμηνεύτρια; Πιστεύεις ότι αυτοί οι καλλιτέχνες αναζητούν έναν νέο και χαρισματικό συνθέτη;

Νομίζω ότι όλοι εμείς οι δημιουργοί πάνω-κάτω τα ίδια θέλουμε. Θέλουμε να συνεργαζόμαστε με νέους ανθρώπους, με τους οποίους είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος, που μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες αλλά και με φτασμένους, μεγάλους ερμηνευτές που ακούγαμε από παιδιά. Προφανώς και θέλω αλλά νομίζω για τη μέχρι τώρα πορεία μου το έχω πετύχει σε μεγάλο βαθμό. Θαλασσινός, Μακεδόνας, Χαλκιάς, Δάρρα είναι όλοι τους μεγάλοι και σημαντικοί ερμηνευτές. Έχω μάθει πολλά δίπλα τους και είμαι πολύ χαρούμενος που συνεργαστήκαμε.

Αν με ρωτάς για ποιον έχω το όνειρο να γράψω ένα τραγούδι, θα σου έλεγα Β. Παπακωνσταντίνου, Χρ. Θηβαίος. Γ. Νταλάρας, Τ. Τσανακλίδου, όχι με αυτήν τη σειρά. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες αυτού του επιπέδου, παρά τις όποιες ανασφάλειες μπορεί να έχουν, γιατί η επιτυχία φέρνει συχνά ανασφάλεια, πάντα ψάχνουν για νέους δημιουργούς και το αποδεικνύουν και στην πράξη, για παράδειγμα σήμερα μόλις είδα μια φωτογραφία του Νταλάρα με τον συνθέτη Χρυσόστομο Καραντωνίου από το στούντιο που ετοιμάζουν ένα τραγούδι.

Ζεις-επιβιώνεις από την ενασχόλησή σου με τη μουσική; Πώς είναι η καθημερινότητα ενός μουσικού-συνθέτη στην Αθήνα;

Ζω αποκλειστικά από τη μουσική. Μιλώντας με συναδέλφους, έχω καταλάβει ότι αυτό είναι σπάνιο. Δυστυχώς. Πολλοί αναγκάζονται να κάνουν κάτι άλλο για να επιβιώσουν, και καλά κάνουν. Όταν λέω ότι ζω αποκλειστικά από τη μουσική, δεν εννοώ από τα τραγούδια. Ο δίσκος δεν σου αποδίδει σχεδόν καθόλου χρήματα. Από τα 18 μου χρόνια διδάσκω μουσική σε ωδείο και κατ’ οίκον. Ευτυχώς πλέον μπορώ και βιοπορίζομαι μόνο από τη μουσική.

Ποίηση και στίχος. Ένα μεγάλο «θέμα» για ένα συνθέτη. Η μισή Έλλάδα γράφει στίχους. Στα δικά σου μάτια υπάρχει άμεσο και χαρισματικό υλικό να ασχοληθείς και να δημιουργήσεις;

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει υπερπροσφορά στίχων, αλλά άμα ο άλλος το έχει μέσα του, τι να κάνει; Καλά κάνει και τα γράφει. Τώρα αν αξίζουν ή όχι, είναι άλλο θέμα. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά παιδιά που γράφουν εξαιρετικά, απλώς δεν είναι πάντα εύκολο το έργο τους να βγει στην επιφάνεια. Πολλά από τα στιχουργήματα που πέφτουν στα χέρια μου έχουν κάτι να πουν. Εγώ προσωπικά για να μελοποιήσω έναν στίχο υπάρχει μόνο μία απλή προϋπόθεση: να μου αρέσει αισθητικά.

Έτσι απλά! Να μου κάνει κάτι με την πρώτη, άντε με τη δεύτερη ανάγνωση. Μετά, με πηγαίνει από μόνο του στο πιάνο και το παλεύω. Άλλοτε βγαίνει με το που βάζω τα χέρια μου στο πιάνο και άλλοτε δεν βγαίνει ποτέ. Σε βάθος χρόνου θα μου έρθει στο μυαλό και ένα δεύτερο επίπεδο, ένα πιο βαθύ νόημα, μπορεί εκεί που οδηγώ π.χ. να σκεφτώ: «Ρε, κοίτα τι εννοεί και δεν το είχα ανακαλύψει τόσο καιρό». Αυτή είναι όμως η μαγεία του στίχου αλλά και της τέχνης γενικότερα.

Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σου πέρα από την κυκλοφορία της νέας σου δισκογραφικής δουλειάς;

Επαγγελματικά τα άμεσα σχέδια είναι να κάνουμε με τη Μαρία κάποια live, ώστε να υποστηρίξουμε τον δίσκο. Επίσης ετοιμάζω διάφορα τραγούδια σε στίχους στιχουργών που θαυμάζω, όπως ο Ο. Ιωάννου, η Λ. Δημοπούλου, ο Ν. Μωραΐτης και ο Π. Κυριάκου, αλλά και μιας νεότερης στιχουργού, της Αθηνάς Σπανού, η οποία είναι εξαιρετική. Παράλληλα γράφω ένα έργο κλασικής μουσικής, το οποίο όταν ολοκληρωθεί, θα προσπαθήσω να παρουσιαστεί κάπου.

Σαν ένας από τους νέους της Ελλάδας που ζει σε μια εποχή όπου η ελπίδα είναι σπάνια και δυσεύρετη, πες μας με ποια όπλα στοχεύεις στο αύριο ώστε να βγεις νικητής και αισιόδοξος;

Όντως η εποχή μας είναι πολύ δύσκολη. Και όντως είναι ακόμα χειρότερα αν είσαι νέος, γιατί οι λίγο μεγαλύτεροι από εμένα πρόλαβαν, έστησαν μια δουλειά, βάλανε κάποια λεφτά στην άκρη. Η δική μου η γενιά ήταν ακριβώς στο όριο. Οι νεότεροι, ακόμα χειρότερα, με το που τελείωσαν τις σπουδές τους, μπαμ σκάει η κρίση. Εμείς τουλάχιστον προλάβαμε και ονειρευτήκαμε. Τώρα όλα τα παιδιά, όσα έχουν τη δυνατότητα, πάνε στο εξωτερικό.

Εμένα δυο φίλοι μου είναι στην Αγγλία. Νομίζω ότι το όχημα για να πορευτείς και να μη σε πάρει από κάτω, είναι να είσαι προσγειωμένος, να ξέρεις πού πατάς και πού πηγαίνεις δηλαδή και να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που αγαπάς και σε αγαπάνε. Είτε είναι οικογένεια είτε φίλοι, σύντροφοι κτλ. Εγώ ευτυχώς έχω απ' όλα. Πέντε καλούς φίλους, την οικογένειά μου κοντά μου, ένα γιο ενάμιση χρόνου και ένα κοριτσάκι που περιμένουμε να έρθει!