Ο Σωματικός «Λόγος»

«Αυτό θα πει να μπαίνει ένας πολιτισμός όχι στην Ιστορία με πολέμους αλλά στη ζωή με τον ήλιο στην κοιλιά».

Οδυσσέας Ελύτης.
«Τα δημόσια και τα ιδιωτικά»,
σελ. 15. Ίκαρος.

Η Μάχη Δημητριάδου - Lindahl… που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, ως βέρα Ελληνίδα, είναι «πάροικος εν τη Γη», δηλαδή άνθρωπος της Διασποράς, με δυνατή, «δυνάμει» μα και «ενεργεία» Μνήμη της Ιστορίας (της) της Πανανθρώπινης, ΑΡΑ ΚΑΙ με ισχυρή συμμετοχή στον σύγχρονο Κόσμο, με τις δυνατότητες (τεχνολογία) και τα δεινά του (πόλεμοι, προσφυγιά, ξενιτειά). Έχει ζήσει στο Παρίσι, στη Στοκχόλμη και τη Νέα Υόρκη. Από το 2004 ζει στην Κύπρο. Το έχει «ζήσει» είναι απλός… υπαινιγμός, αφού το ρήμα στη δική της περίπτωση εγκιβωτίζει την Πράξη και την Πολλαπλότητα, σε μια συνεχή σχέση του «σπουδάζειν» και «δημιουργείν».

«Ζωή» γι’ αυτήν, τη λεπτή, ψηλή καρυάτιδα (το χρησιμοποιώ, σαν απλή παρομοίωση, με μικρό το κάπα, που σου ΄ρχεται στον νουν βλέποντάς την για πρώτη φορά και όχι σαν δια-κοσμητικό επίθετο), με τους μακρούς βοστρύχους της, σ’ αντιδιαστολή με τις ακίνητες, γαλήνιες αδερφές της - ακόμα και κείνης της, ακούσια εξόριστης, με τη βία, στο Λονδίνο) - είναι μεταρσιωμένη Σωματική Ενέργεια, Κίνηση και Δράση. Μόνο ένα… σύνταγμα οπλιτών θάταν το - αντίθετο - αντίστοιχο της δράσης μιας γυναικός, αφού η φιλοσοφία της Μάχης (Ανδρομάχης) είναι άκρως… φιλειρηνική και γαλήνια… μαχητική.

Η Μάχη και οι «μάχες» της

Η Μάχη Δημητριάδου - Lindahl έχει σπουδάσει και συνεργαστεί με μερικά από τα πιο σπουδαία ονόματα χορού τραγουδιού, Θεάτρου και Αρχαίου Δράματος στον κόσμο (στην Ελλάδα με τη μεγάλη Ζουζού Νικολούδη και τον αγαπημένο Σπύρο Σακκά), έχει λάβει μέρος σαν μέλος σε… αναρίθμητες Διεθνείς Κριτικές Επιτροπές χορού και δράματος, έχει παρουσιάσει δουλειά της από την Κίνα ίσαμε την Καστελλιώτισσα και έχει διακριθεί πολλές φορές και τόσο… διακριτικά!

Σήμερα είναι με την ομάδα της «Ασώματες Δυνάμεις» (που σημαίνει άγγελοι στη Βυζαντινή παράδοση), γράφει η ίδια, «δουλεύουν με βάση τον σύγχρονο χορό, τον αυτοσχεδιασμό και τις ενεργειακές τέχνες. Επέλεξαν το όνομά τους για να υποδηλώσουν την πνευματική δύναμη και το συναισθηματικό και ψυχικό δυναμικό του χορού τους. Χρησιμοποιούν τη χειρονομία, τον λόγο, τη μνήμη του σώματος, δημιουργώντας αφηγήσεις ποιητικές, χορού, μουσικής και πολυμέσων».

Θα ΄θελα να δημοσιεύσω την Εργογραφία της και μόνον, που εκτείνεται από την Κίνα ώς την… Καστελλιώτισσα, με συνεργασίες με τον ΘΟΚ και το Σατιρικό από την Κύπρο, ώς την Κορέα, απλώς για να καταλάβει κάποιος που βλέπει ένα έργο της, από πού εκβάλλει και πού κατατείνει ! Από τον Μάιο του 2013 είναι πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Χορού IDC-ITI.

Οι Διαιώνιες Ικέτιδες

Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν ήδη οι παραστάσεις του έργου «Ικέτιδες» στη Λευκωσία και τη Λεμεσό, μέσα σε μέρες άκρως ταραχώδεις για την Κύπρο, να κυμαίνονται μεταξύ Αρχαίου δράματος και φαρσοκωμωδίας, με κακά σκηνοθετημένους στην υποκριτική «ηθοποιούς».

Το προφίλ και οι καθαρές προθέσεις μιας σοβαρής επαγγελματικής καλλιτεχνικής παράστασης, άρτια σκηνοθετημένης, σαν αυτή εδώ - με Θεωρία και Πράξη Έλλογη - είναι διατυπωμένα έτσι:

«Ασώματες Δυνάμεις / Μάχη Δημητριάδου-Lindahl. ΙΚΕΤΙΔΕΣ: Αφορμή οι Ικέτιδες του Αισχύλου, το αρχαιότερο δράμα που έχει διασωθεί και το πρώτο στην ιστορία της ανθρωπότητας που θέτει το θέμα της βίας κατά των γυναικών, της προσφυγιάς, της αναζήτησης ασύλου, αλλά και των δικαιωμάτων της γυναίκας στην αυτοδιαχείριση. Για να γλυτώσουν από αιμομικτικούς γάμους / βιασμούς από τους Αιγύπτιους ξαδέρφους τους, οι 50 κόρες του Δαναού διασχίζουν τη θάλασσα της Μεσογείου κι έρχονται στην Ελλάδα να ζητήσουν άσυλο και προστασία.

Η ιστορία των Ικέτιδων γίνεται καμβάς, όπου συνυφαίνονται παλιές και νέες ιστορίες ελπίδας και θάρρους, οργής κι απελπισίας. Οι νεαρές γυναίκες είναι δύο φορές εκτεθειμένες - τόσο στις άγριες συνθήκες της προσφυγιάς, στον κίνδυνο της εκμετάλλευσης και της εμπορίας, όσο και στην απάνθρωπη μεταχείριση που εισπράττουν πολλές φορές κι από την ίδια τους την οικογένεια.

Το ανθρώπινο δράμα που ενέπνευσε τον τραγικό ποιητή 2.500 χρόνια πριν, δυστυχώς ακόμα συνεχίζεται. Κείμενα και ιστορίες που μας ενέπνευσαν συμπεριλαμβάνουν τις «Ικέτιδες» του Αισχύλου, την «Πατρίδα» της Ουαρσάν Σαΐρ, το «Μικρό ημερολόγιο συνόρων», του Γκαζμέντ Καπλάνι, «Το λουλούδι της ερήμου», της Γουόρις Ντίρι, αφηγήσεις κοριτσιών που γλύτωσαν από την Μπόκο Χαράμ, νέων γυναικών Γιαζίντι, μαρτυρίες θυμάτων κακοποίησης.

Σύλληψη / χορογραφία / σκηνοθεσία: Μάχη Δημητριάδου-Lindahl
Επεξεργασία κειμένων / υποκριτική καθοδήγηση: Αννίτα Σαντοριναίου
Μουσική: Γιώργος Κολιάς
Σκηνικά / κοστούμια: Έλενα Κατσούρη
Σχεδιασμός φωτισμού: Παναγιώτης Μανούσης
Φωτογραφίες: Παύλος Βρυωνίδης
Σχεδιασμός προγράμματος: Ernst Lindahl
Videotrailer: Χριστόφορος Λάρκος
Συνδημιουργούν / ερμηνεύουν: Anna Julia Brendle, Πωλίνα Ιωάννου, Βίκυ Κάλλα, Χριστιάνα Λάρκου (Ερμηνεία Κειμένων), Αλεξία Νικολάου, Φούλη Στυλιανίδου, Λοΐζος Κωνσταντίνου.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Το Σύνολο. Η Μάχη Δημητριάδου-Lindahl δουλεύει με τρόπο… αντι-ανταγωνιστικό, με τη φυσική συλλογικότητα του συνόλου, μιλά με το «εμείς», όχι σαν τον Πληθυντικό της Εξουσίας που χρησιμοποιούν στην Κύπρο (άξεστοι) πολιτικοί, μα η κουβέντα μαζί της δεν είναι ποτέ πολύ ιδιωτική, «μπάζει από… παντού» ένα σωρό κόσμο, συνεργάτες της, «μαζί δημιουργούμε, οι χορεύτριες, τις είδες, ξεχωρίζουν η μια από την άλλη, εκείνες κάνουν τον αυτοσχεδιασμό (πόση δουλειά πίσω από τον αυτοσχεδιασμό), εγώ συνθέτω…» κάπως έτσι τα εξηγεί, εγώ είδα ένα αόρατο νήμα σαν τον Μίτο της Αριάδνης (ξέχασα, Μάχη, να σου πω πόσο θα ΄θελα να δω την Αριάδνη, από σένα) που συνέχει τις ερμηνεύτριες-χορεύτριες (οι πιο πολλές είναι γυναίκες, όχι από… φεμινιστικό φανατισμό, μα γιατί δεν βρίσκει άνδρες χορευτές στην Κύπρο!!!).

Τις Γυναίκες τις συνδέει μεταξύ τους πότε με Νείκος και πότε με Φιλότητα, οι χορογραφίες αλλάζουν συνεχώς, σαν το φως μιας ημέρας, και «αφηγούνται» άφωνα, με κάθε ίνα του χεριού, του κορμιού τους, κάθε ίνα-νότα, σε μια χθόνια πάρτα, τον Μύθο τους. Οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι βιασμένες σε πολέμους έχουν φύλο κι έχουν φυλή, μα η μοίρα τους η κοινή τις χωρίζει και τις αδελφοποιεί, σαν Πόλεις και σαν Εποχές…

Η Μάχη δουλεύει σαν γλύπτης σε μάρμαρο σκάβοντας βαθιά την Ύλη για να αναδυθεί η Ψυχή Της. Η δουλειά της είναι αντιστικτική, φωτισμένη από μέσα με ένα υλοζωικό Πυρ, το βλέπεις να ανάβει, κείνη τη στιγμή μπροστά σου, σαν να μην ξανάγινε. Η Μουσική! Το άλλο Μισό της χορογραφίας. Του εξαίρετου Γιώργου Κολιά. Αισθησιακή, αισθαντική, σωματική σαν την αναπνοή σου. Οι Χορεύτριες. Δεν τις ξεχωρίζει. Μα ξεχωρίζουν… ισότιμα. Η Αλεξία Νικολάου σε ταράζει, η Αnna Julia Brendle μένει στο μυαλό σου, μετείκασμα.

Η αόρατη συμβολή της μεγάλης ηθοποιού Αννίτας Σαντοριναίου στη σκηνοθεσία της Χριστιάνας Λάρκου στον Λόγο… εμφανής. Ο Λοΐζος Κωνσταντίνου… αδύνατον να σκεφθείς άλλον στο ρόλο του. Αδικώ κατάφωρα όποιαν, όποιον δεν ονοματίζω. Ισότιμες είναι οι Λέξεις σ’ ένα Ποίημα. Μα η Ποιήτρια, Μία. Τα πολιτικά συμφραζόμενα εδώ, ευκρινή, οικουμενικά, με το Ήθος και τις Αξίες που συντάσσουν πάντα τον Λόγο της Καλής Τέχνης… Σ’ αντιδιαστολή με κείνον της «επαγγελματικής πολιτικής»! ΕΙΕΝ! ΝΚ