Αυτό το σκοτεινό «μονοπάτι πίστης» θ’ άνοιγαν με το πυρ των ανθρωποκτόνων όπλων και αυτόν τον «δρόμο προς την πηγή ύδατος» τούς έδειχνε ο ιερός νόμος της Σαρία του δικού τους Τζιχάντ; Μα με ποιο νερό θα ξεδιψούσαν οι αιμοδιψείς εν ψυχρώ εκτελεστές των δεκαεφτά θυμάτων στο Παρίσι και πώς αιμοσταγείς θα έμπαιναν στον «παράδεισο», ζητώντας ανταλλάγματα «ηρωισμού» για την εκδίκηση του προφήτη τους; Αν τα κατάφεραν οι αδίσταχτοι τζιχαντιστές να γίνουν «μάρτυρές» του, εκπληρώνοντας τον θανάσιμό τους πόθο, δεν το ξέρουμε.

Το μόνο, ωστόσο, που ξέρουμε όλοι εμείς ανά την υφήλιο είναι πως γίναμε άλλη μια φορά οι τηλεοπτικοί ή διαδικτυακοί άναυδοι μάρτυρες μιας πολύνεκρης κτηνώδους επίθεσης και μιας στυγνής μαζικής δολοφονίας, καθώς και των όπου γης αθρόων συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, με αποκορύφωμα τα εκατομμύρια χέρια, που ενώθηκαν την περασμένη Κυριακή κατά της τρομοκρατίας.

Και ακόμα γίναμε μάρτυρες των μαρτύρων κορυφαίων σκιτσογράφων της «Charlie Hebdo» και της συνέχισης του αγώνα τους για ελεύθερη δημιουργική έκφραση και αδιαπραγμάτευτη δημοκρατία του Τύπου. Παρά τις όποιες αιρετικές ή «προσβλητικές» ακρότητες, που μας θύμισαν τον Βολταίρο.

Τα υψωμένα μολύβια και οι εμβληματικές τρεις λέξεις «je suis Charlie» το επιβεβαίωσαν. Και εννοήσαμε, επιπλέον, ότι η αμφισημία τους δεν ήταν, όπως πολλοί έσπευσαν κακόπιστα να ερμηνεύσουν, έκρηξη ομαδικής προς το θεαθήναι παρόρμησης ή εκ του ασφαλούς ανέξοδη υποκριτική συνθηματολογία.

Ποια υποκρισία, στ’ αλήθεια, ή επιπολαιότητα μπορεί να σταθεί κάτω από τον ωμό πέλεκυ του θανάτου ή της ανά πάσα στιγμή απρόβλεπτης επισφάλειας της ζωής; Απεναντίας, μετά το σιοκ και δέος της τυφλής βίας, η αφοβία της ατρόμητης ψυχής συνειδητοποιεί την ανάγκη της παγκόσμιας συστράτευσης και της σθεναρής ανυποχώρητης αντίστασης όχι των εν αναμονή βαρβάρων, αλλά της επί θύραις απροκάλυπτης προκλητικής βαρβαρότητας.

Δεν «είμαι» μόνο αλληλέγγυος συμπαραστάτης στο πένθος για τα αιματηρά επεισόδια στα γραφεία της σατιρικής εφημερίδας και στο εβραϊκό παντοπωλείο, αλλά και επιβάλλεται έμπρακτα να «ακολουθώ» ως προς την εννοιολογική συνδήλωση του ρήματος τις ιδέες και τις αρχές της πόλης των Φώτων κατά του πιο σκοταδιστικού μεσαίωνα των ημερών μας. Γιατί το ηχηρό κέλευσμα των πενοφόρων διαδηλωτών, «η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος», αφυπνίζει δυναμικά το πνεύμα του Διαφωτισμού μέσω της ανατρεπτικής προφητικής φωνής του Diderot:

«Δεν υπάρχει παρά ένα βήμα που χωρίζει τον φανατισμό από τη βαρβαρότητα». Και τάσσομαι, ακριβώς, όχι υπέρ της ισλαμοφοβίας, αλλά ενάντια στη λερναία ύδρα του ισλαμοφασισμού, που πολλαπλασιάζει τα τερατώδη ανεγκέφαλα κεφάλια της με ορμητήριο το ISIS από το Ιράκ και την Εγγύς Ανατολή έως την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική.

Για τούτο και ανάμεσα στα αμέτρητα πανό τα γράμματα μιας άλλης πένθιμης επιγραφής χαράσσονται με το ίδιο αίμα: «Ας μην ξεχνάμε τα θύματα της Boko Haram», των 2000 νεκρών στην πόλη Βaga, συνέχεια των συστηματικών εθνοκαθάρσεων από τους άγριους τζιχαντιστές της Νιγηρίας.

Εντούτοις, μη εξισώνοντας με ιδεοληπτικές παρωπίδες το φανατικό Ισλάμ των σφαγιασμών και «ιερών» πολέμων κατά της ανθρωπότητας με τον ισλαμικό κόσμο, αραβικοί λαοί του οποίου κατασπαράσσονται από τα αιμοβόρα δόντια του θηρίου, το δόγμα του Huntington περί σύγκρουσης των πολιτισμών επισύρει τον σκεπτικισμό μιας τέτοιας ισοπέδωσης.

Μήτε μπορούμε να κρίνουμε με μέτρο τους υστερόβουλους αλεπουδισμούς της Τουρκίας διά στόματος Νταβούτογλου, που θα ήθελε το ισχυρό μήνυμα κατά της τρομοκρατίας να ισχύσει και σε περιπτώσεις επιθέσεων «κατά τζαμιών» ή φαινομένων ισλαμοφοβίας. Κωφεύει ο υπέρμαχος των τζιχαντιστών στην εκκωφαντική βαρβαρότητα του «Μπαρμπαρός» του ή μήπως τυφλώττει μπροστά στη σύληση εκκλησιών και μνημείων στην κατεχόμενη γη μας από τους Αττίλες του;

Έτσι, γελοιοποιούνται τέτοιες πομπώδεις δηλώσεις, όπως κι εκείνες του Ερντογάν, που ανερυθρίαστα κατηγόρησε για υποκρισία τις χώρες της Δύσης. Τι γύρευε στο Παρίσι ο Τούρκος πρωθυπουργός, όταν στην πατρίδα του παραβιάζεται ασύστολα το δικαίωμα της ελευθεροτυπίας; Ενώ, όταν δολοφονούνται οι ιδέες στο Ιράν, ξορκίζοντας από χρόνια τους «Σατανικούς Στίχους» του Rushdie, πώς θα πιστέψουμε τον υπερσυντηρητικό αγιατολάχ ότι «το Ισλάμ δεν επιτρέπει τις δολοφονίες αθώων»;

Ζούμε σήμερα σε μιαν κοινωνία του ψεύδους, καθώς το είχε επισημάνει και ο Camus, από το οποίο, προφανώς, δεν απαλλάσσεται ούτε η Δύση. Το διακύβευμα όμως επείγει: η έγκαιρη καταπολέμηση της ασύμμετρης τρομοκρατίας, που απειλεί να την εξοντώσει.