Άλλη μια επίδειξη δυνάμεως και κυνικής απαξίωσης ήλθε πρόσφατα στο φως, με τη μετακίνηση των «αμετακίνητων» γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο της βέβηλης μετοίκησής τους. Τι κι αν το ελληνικό κράτος ενώνει τη φωνή του με τους εκάστοτε υπερασπιστές των νομίμων δικαιωμάτων του για επιστροφή των Μαρμάρων. Δεν υπάρχει, δυστυχώς, ο Μεγαλέξαντρος να στείλει πίσω στην Αθήνα από τα Σούσα το ορειχάλκινο σύμπλεγμα του Αρμόδιου και Αριστογείτονα, που είχε αρπάξει ο Ξέρξης, ο παλαιότερος καταγεγραμμένος αρχαιοκλέφτης.

Αυτήν τη φορά τον ακέφαλο ποτάμιο θεό τον πήρε το ποτάμι, όχι του Ιλισού, αλλά των ελιγμών της αγγλικής διπλωματίας προς τη Ρωσία, μαζί με τη στρεψοδικία τού οιονεί οικουμενικού πνεύματος να διακηρύσσει σε τόνους παραληρηματικής μεγαλαυχίας, διά στόματος Βοris Johnson, την ανωτερότητα «της πολιτισμικής, καλλιτεχνικής και διανοητικής ελευθερίας» τής «αντιτυραννικής» κουλτούρας των Βρετανών, εξ αφορμής του δανεισμού στο Ερμιτάζ «ενός από τους σημαντικότερους εθνικούς θησαυρούς» τους.

Η κτητική αντωνυμία, σκανδαλωδώς, προκαλεί και θυμηδία και θυμό, καθώς το αριστοτεχνικό άγαλμα, ένα από τα αμέτρητα κλοπιμαία του Έλγιν, «είναι από τα πιο εκπληκτικά δείγματα γλυπτικής της Αθήνας του 5ου αι. π.Χ.», σύμφωνα και με την αποτίμηση του Δημάρχου του Λονδίνου.

Και το επιμύθιο των τραγελαφικών του δηλώσεων στην «Τelegraph»: «…η γλαύκα της Παλλάδας θα εξακολουθήσει να στοιχειώνει τις πλατείες του Bloomsbury… γιατί τα Ελγίνεια Μάρμαρα ανήκουν και θα παραμείνουν στο Λονδίνο». Πώς δεν στοιχειώνει και τον ίδιο ο θρήνος της Παλλάδας, που της κούρσεψαν το σμιλεμένο σώμα του Ιλισού της κάποιοι αχρείοι πρόγονοί του;

Ιδού ο κλασικοθρεμμένος του Ήτον και της Οξφόρδης, λάτρης των Αρχαίων Ελληνικών Λονδρέζος άρχοντας! Η Καβαφική «υπεροψία και μέθη του Δαρείου» με τις παρωπίδες τής επηρμένης αγγλικής δοκησισοφίας διαιωνίζεται τόσο στο πρόσωπό του όσο και στο πρόσωπο της Αμερικανοαγγλίδας «διάσημης» αρχαιολόγου Dorothy King, που λόγω των ανασκαφών της Αμφίπολης βρίσκεται διαρκώς στην επικαιρότητα: να υποστηρίζει πρώτα ότι το ταφικό μνημείο είναι του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ύστερα με άλλη μαντική της εκδοχή να ανακρούει πρύμναν για τον Ηφαιστίωνα.

Η Κing μέσα από το βιβλίο της «Τhe Elgin Marbles» όχι μόνο υπερασπίζεται τον Λόρδο Έλγιν, αφηρωίζοντάς τον ως διασώστη των μνημείων της ελληνικής αρχαιότητας, γιατί παραμένοντας στην Ελλάδα θα είχαν καταστραφεί οπωσδήποτε, αλλά και με φλεγματικούς αριθμητικούς υπολογισμούς τάσσεται εναντίον τού επαναπατρισμού τους: «Τα γλυπτά του Παρθενώνα, που έφερε ο Έλγιν, φυλάσσονται στο Βρετανικό Μουσείο περισσότερα χρόνια απ’ όσα υπάρχει το ελληνικό κράτος».

Και καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί το Μουσείο της Ακρόπολης το 2006, έτος κυκλοφορίας του βιβλίου της, προσυπέγραφε τον έκπαλαι βρετανικό ισχυρισμό περί δημιουργίας κατάλληλου χώρου για επιστροφή των Μαρμάρων.

Σε περσινή, ωστόσο, διάλεξή της στο Μουσείο του Λονδίνου Wallace Collection και μη αναθεωρώντας κατά βάθος την άποψή της, είχε εκ του πονηρού διατυπώσει μιαν άλλη φαεινή της ιδέα, της δανειστικής ανταλλαγής, δίκην εμπορικής συμφωνίας, πιο προχωρημένη, προφανώς, από την τωρινή πρόταση του Διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου Neil Macgregor, περί δανεισμού σε μουσεία του εξωτερικού.

Συγκεκριμένα, είχε προτείνει να δανείσουν τα Μάρμαρα στην Ελλάδα και ως αντάλλαγμα η Ελλάδα να διοργανώνει ετήσιες εκθέσεις στο Βρετανικό Μουσείο με θησαυρούς άλλων αρχαιολογικών της χώρων. Φαίνεται να μην άκουσε ποτέ της για κανένα Μακρυγιάννη: «Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε».

Εξάλλου, δεν είναι η ίδια αρχαιολόγος, που με φαιδρή υπουλότητα είχε λοιδορήσει τη Μελίνα Μερκούρη;: «Φαίνεται πολύ συμπαθητική και αστεία. Λίγο δραματική και υπερβολική.», υποσκάπτοντας τους αγώνες της για επιστροφή των Μαρμάρων.

Ευτυχώς, που η μεγάλη Ελληνίδα δεν πρόλαβε να δει τον ψευδεπίγραφο τίτλο του βιβλίου της, καθώς απαγόρευε να λέγονται «Ελγίνεια» τα Μάρμαρα, μη ανήκοντας στον περιβεβλημένο με τίτλο «ευγενείας» Έλγιν. Καίρια κατηγορηματική η έκκλησή της στις βρετανικές Αρχές: «…πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα για μας. Είναι το καμάρι μας. Είναι οι θυσίες μας. Είναι το υπέρτατο σύμβολο ευγένειας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι η φιλοδοξία και το όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας…».

Ώς πότε οι Βρετανοί να μην ακούν αυτή τη φωνή, όπως κι εκείνη του Σεφέρη;: «Τα μάρμαρα το ξέρουν που κοιτάζουν… ξένα».