Ημέρα ευφρόσυνης αγαλλίασης η σημερινή για τα σπίτια, που γιορτάζουν με Αντρέηδες και Αντρούλες, κι είναι τα περισσότερα σε κάθε γωνιά του τόπου μας. Γιορτινές όλες οι κυριακάτικες εκκλησιές απ’ άκρη σ’ άκρη της Κύπρου έως τα πέρατα του Ελληνισμού και όχι μόνο οι πάμπολλες φερώνυμες του μεγάλου Αγίου της Χριστιανοσύνης και Πρωτόκλητου Μαθητή, Αποστόλου Αντρέα. Μέσα σε μιαν τέτοια πανηγυρική ατμόσφαιρα, που αναδίνει «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής» μύρα αισιόδοξης παραμυθίας κι ελπιδοφόρας θαλπωρής, οι χαλεποί καιροί και οι αντίξοες ώρες, που διανύουμε, παύουν να βαραίνουν τις καρδιές, λες κι αναδύεται από μέσα τους πρωτόγνωρο το θαύμα.

Προμήνυμα μιας δυνατότερης επερχόμενης πίστης η μυσταγωγική μέθεξη της θείας ακολουθίας και μ’ αλλιώτικα αισθήματα συγκίνησης κι ευδοκίας αναπαλμούς για τη λυτρωτική έλευση του αύριο το χαράς κατά Ιωάννην ευαγγέλιο: «Ην Ανδρέας ο αδελφός Σίμωνος Πέτρου εις εκ των δύο των ακουσάντων παρά Ιωάννου και ακολουθησάντων αυτώ». Καθώς και τα χείλη ευφραινόμενα συμψάλλουν με ευχαριστιακές προσευχές και ικετήριες επικλήσεις κατανυκτικού δέους το απολυτίκιό του: «Ως των Αποστόλων Πρωτόκλητος και του Κορυφαίου αυτάδελφος τω Δεσπότη των όλων Ανδρέα ικέτευε ειρήνην τη οικουμένη δωρήσασθαι και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος».

Ανήμερα, ωστόσο, της γιορτής του πολιούχου προστάτη μας Αγίου, τα σήμαντρα που θα ’χουν δονήσει τον αέρα στις ελεύθερες περιοχές μας, δεν θα σμίξουν τον ήχο τους με την πνιγμένη φωνή των χαλασμένων και βουβών καμπαναριών στα χωριά και στις πόλεις της σκλαβωμένης γης.

Πώς, όμως, μια μέρα σαν κι αυτή μπορεί να μείνει αλειτούργητος κι απροσκύνητος ο εγκλωβισμένος μας Πρωταπόστολος στο ιστορικό του μοναστήρι, που με τη Χάρη του άρχισε επιτέλους ν’ αναστηλώνεται από τα ερείπια της εγκατάλειψης και τα ρήμαγμα του χρόνου; Για τούτο και φέτος δεν θα ’ναι λιγότερο το πλήθος των προσκυνητών απ’ όλα τα μέρη της πατρίδας μας, που θ’ αξιωθούν ν’ ανταμώσουν με πιστούς ξενιτεμένους στον περιώνυμο ναό. Σαν να ’ταν χτες και ας έχουν περάσει 40 ολάκερα χρόνια κατοχής κάτω από την αρβύλα του Αττίλα.

Κι ας θα ’χουν διαβεί τα οδοφράγματα της τουρκοκρατούμενης διέλευσης, παίρνοντας τους δρόμους, που ορίζει ξεδιάντροπα ο κατακτητής μέχρις εκεί στην εσχατιά της ηρωικής Καρπασίας, που επιμένει να κρατά στα σπλάχνα της τους λιγοστούς αξερίζωτους ακρίτες της καρτερίας και της απαντοχής της. Η λαχτάρα του πηγαιμού στα πανάρχαια χώματα των Αχαιών και των Αγίων και η δύναμη της πίστης με τα τάματα της ψυχής θα σταθεί και φέτος πιο πάνω από την άρνηση του συμβιβασμού, την οργή και την πίκρα στ’ αντίκρισμα των μιαρών κακουργημάτων του αντίχριστου.

Σύμβολο των πόθων και σημαία των διεκδικήσεών μας μαζί με την Κυκκώτισσα της καταφυγής και της σκέπης μας μέσα στους τρικυμισμένους αιώνες και τους άγριους καιρούς είναι ο δικός μας λαοφιλής Πρωτόκλητος. O Άγιος Αντρικκάς για τους συγχωριανούς του Καρπασίτες. Γιατί πέρα και πάνω από άλλους λαούς, αλλόφυλους και αλλόθρησκους, που τον τιμούν ανά τα πέρατα της οικουμένης, αντλούμε δύναμη από τον σταυρό του μαρτυρίου του κι επικαλούμαστε τη γενναιότητα της ανδρείας από την ετυμολογία του ονόματός του.

Πυξίδα κι οδηγός της απροσμέτρητης αγάπης και της θεοσεβούς μας ευλάβειας η επιτέλεση των αλλεπάλληλων θαυμάτων στον τόπο μας. Από την πολυθρύλητη εκείνη ιερή παράδοση της προσάραξης του σκάφους στο επονομαζόμενο ακρωτήριό του σ’ ένα από τα ποντοπόρα ταξίδια της ευαγγελικής του αποστολής μέχρι την ανεύρεση του Παντελή δερβίση με τη μητέρα του στη Λάρνακα κι έως τις απειράριθμες άλλες θαυματουργικές του επεμβάσεις, σύμφωνα με αδιάψευστες μαρτυρίες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Από τα οράματα και τα ενύπνια κι από τη στεριά μέχρι τη θάλασσα ως άγιος, επιπλέον, των ναυτικών και των ναυαγισμένων ο Απόστολος Αντρέας ήταν και είναι πανταχού παρών ως ο κατ’ εξοχήν θαυματουργός θαυμαστός μας Άγιος. Και δεν είναι παράδοξο, που το φιλόξενό του μοναστήρι αποτέλεσε ανέκαθεν πόλο έλξης όχι μόνο δικών μας προσκυνητών, αλλά και μιας πλειάδας ξένων περιηγητών, που το περιγράφουν με τις γραφικότερες των αναμνήσεών τους.

Μας καλεί και μας προστάζει, ιδιαίτερα, σήμερα ο Θεοφιλής και λαοφιλής μας Πρωτόκλητος. Ας εκζητήσουμε τη θαυματουργία του, προσφέροντάς του τα δώρα της ευσεβούς μας ευγνωμοσύνης, για να μας τα ανταποδώσει στο πολλαπλάσιο. Γένοιτο!