Έστω και αν ξεφούσκωσε ο «ομοσπονδιακός» ασκός του Αιόλου, οι θύελλες και οι τρικυμίες που έσπειραν οι άνεμοί του στα έντυπα, ηλεκτρονικά και διαδικτυακά ΜΜΕ σηκώνουν ακόμα ψηλά τον κουρνιαχτό από το «καταναλωτικό» αλώνι του θερισμού τους.

Αφήνοντας πίσω μας με την αποστασιοποίηση των εκρηκτικών ημερών την αχρείαστη πολεμική άσφαιρων ως επί το πλείστον πυρών, ασύμφορα δυστυχώς ηχηρών για την άλλη πλευρά, κρατούμε τις επισημάνσεις εύλογων ερωτημάτων, μεμονωμένων νουνεχών απόψεων και πειστικά τεκμηριωμένων επιχειρημάτων: Πόσο τυχαία ή σκόπιμα συμβατή μπορεί να είναι με την άνωθεν μεθοδευμένη λύση η ανακίνηση της αρχικής πρότασης από βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος για διδασκαλία της Ομοσπονδίας όχι απλώς ως ενός πολιτειακού συστήματος, αλλά ως προς τον διζωνικό-δικοινοτικό χαρακτήρα τού αμφιλεγόμενου μορφώματός της;

Ποια συγκυριακή επίσης σχέση συνδέει το τωρινό εγχείρημα στην εκ των υστέρων παραπειστική μεταμφίεσή του με την απροκάλυπτη «διαφώτιση» ή τον εσπευσμένο προσηλυτισμό τον Μάρτιο του 2010 τόσο της μαθητιώσας νεολαίας όσο και του κάθε πολίτη στο δόγμα Χριστόφια - Ταλάτ περί της ομοσπονδιακής διζωνικότητας ως της μόνης λύσης - πανάκειας όλων των πτυχών του Κυπριακού ενάντια στον επαπειλούμενο δήθεν κίνδυνο της διχοτόμησης;

Ασχέτως εάν οι ρατσιστικές - διχοτομικές εκείνες προτάσεις ήταν διαλυτικές της κρατικής μας υπόστασης. Έτσι, το τότε εφαλτήριο της παιδείας με εξαγγελίες επαναπροσεγγιστικών στόχων για διαμόρφωση συμβιωτικής κουλτούρας και σεμινάρια από «ειδικούς» για αλλαγή των σχολικών εγχειριδίων της Ιστορίας, που θα προετοίμαζαν τον προσεταιρισμό της λύσης, όσο και να μη γίνονται οι ανάλογοι συνειρμοί, σκανδαλίζουν, ωστόσο, την καλή πίστη για τα επικείμενα επιμορφωτικά σεμινάρια προς τους διδάσκοντες την Πολιτική Αγωγή από ειδήμονες επί της Ομοσπονδίας.

Και ουδόλως θα αντέλεγε κανείς ότι τα αναθεωρημένα βιβλία του 1997 χρήζουν επειγόντως ουσιαστικής αναθεώρησης όχι μόνο για τους αναχρονιστικούς προσδιορισμούς ως ομοσπονδιακών κρατών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της πρώην Γιουγκοσλαβίας, αλλά και για την επικαιροποίηση άλλων σημαντικών θεμάτων, όπως των υδρογονανθράκων, σύγχρονων περιβαλλοντικών προβλημάτων και του διαδικτύου στις αντίστοιχες ενότητες.

Εντούτοις, η αναθεώρηση και ο καλώς νοούμενος εμπλουτισμός τους σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αφεθεί υπόπτως να καταστεί προπαγανδιστική συνθηματολογία πλύσης νεανικών εγκεφάλων. Εφόσον από όλους τους κήνσορες των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων και των εκσυγχρονιστικών παιδαγωγικών προσεγγίσεων προβάλλεται η αναγκαιότητα του εξορθολογισμού, η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης και η αυτονομία της ελεύθερης βούλησης των νέων μας, οι οποιεσδήποτε χειραγωγικές παρεμβάσεις ή πειθαναγκαστικές στοχεύσεις αντίκεινται προς το γράμμα και το πνεύμα μιας ανθρωποκεντρικής παιδείας, που υποτίθεται θα ανοικοδομήσει τα θεμέλια του νυν αποτυχημένου εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Ως εκ τούτου, καλούνται πρωτίστως οι πολιτικοί μας, που φαίνεται ότι όχι μόνο δεν έχουν αποσαφηνισμένες απόψεις, αλλά και διχογνωμούν σε διελκυστίνδες θέσεων επί πολιτειακών νευραλγικών θεμάτων, όπως στο ζήτημα της Ομοσπονδίας, μη πυροδοτούν με βεβιασμένες επιπτωσιακές εισηγήσεις τους το εύφλεκτο τοπίο της παιδείας.

Και αν δεν ανακρουστεί πάλιν η πρύμνα λόγω του κινδυνώδους εγχειρήματος, σύμφωνα με τις υστερόβουλες δηλώσεις βουλευτή του ΔΗΣΥ, πέστε ότι οι σεμιναριούχοι καθηγητές καταρτίζονται ενδελεχώς πάνω στα υφιστάμενα μόνο ομοσπονδιακά συστήματα, πλην της δικής μας, μοναδικής στο είδος της, κυπρογενούς ομοσπονδίας· τι και πώς απαντούν σε καυτές απορίες, έστω, ενός - δύο ενημερωμένων μαθητών: πώς θα μπορούσε να συνυπάρξει η «Μία Κυριαρχία» του κοινού ομόσπονδου κράτους με τα δύο ισοσθενώς συγκυρίαρχα συνιστώντα κράτη, ύστερα από τις γνωστές εις βάρος μας συμφωνίες;

Κάτω από τους ύπουλους σχεδιασμούς και τις συνεχείς προκλήσεις της Τουρκίας πόσο βιώσιμη θα είναι η λύση μιας τέτοιας ομοσπονδίας με συνομοσπονδιακά προφανώς γνωρίσματα, που αντιστρατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις αρχές και τις αξίες της Ε.Ε.; Και όντας Κύπριος και ισότιμος Ευρωπαίος πολίτης, γιατί να μην έχω το δικαίωμα της ελεύθερης εγκατάστασης και της διεκδίκησης της περιουσιακής μου κληρονομιάς στη γη των παππούδων μου;

Αντί απαντήσεων στα συγκεκριμένα και σε άλλα συναφή ερωτήματα, οι καθηγητές της Πολιτικής Αγωγής με την ουδέν κακόν αμιγές καλού ανάδειξη του μαθήματος σε μείζονος σημασίας παιδαγωγία για την πολιτικοποίηση των μαθητών μας καλούνται να δώσουν έμφαση στις θεμελιώδεις ελευθερίες και τα δημοκρατικά ιδεώδη μέσα από την «Οικουμενική διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου», καθώς και στο κεφάλαιο του βιβλίου τους «Τουρκική εισβολή και ανθρώπινα δικαιώματα στην Κύπρο».

Κι ας φωτίσουν ακόμα με τη σωστή διδασκαλία τους το παρακάτω κείμενο του Παντελή Πρεβελάκη, που αρχίζει έτσι: «Τι είναι η πολιτεία δεν είχεν έρθει ακόμα ο καιρός να το βάλουμε στον νου μας. Την πολιτεία τη στοχάζεται εκείνος που ’χει ή που ’καμε πατρίδα λεύτερη από ξένο δυνάστη. Κι όχι μονάχα λεύτερη παρά και κατοικημένη. Αν δεν είχαμε δυνηθεί να διώξουμε από την Κρήτη τον Σουλτάνο ή αν αυτός είχε καταφέρει να μας ξεκληρίσει, δε θα ’χαμε σήμερα να κουβεντιάζουμε για πολιτεία. Λεύτερη πατρίδα, ψυχές απάνω της, το τρίτο είναι η Εξουσία που θα πλάσουμε».