Θυμηθήκαμε και πάλι πριν από λίγες ημέρες την Ημέρα του Παιδιού με πανηγυρικές ομιλίες και εορταστικές εκδηλώσεις. Σάμπως οι άλλες ημέρες του χρόνου να μην είναι στην έγνοια και την αγρύπνια μας, τις εναγώνιες προσδοκίες και τις κατ’ ευχήν καλοτάξιδες ελπίδες μας. Λες και προέχουν οι βαρύγδουπες εθιμοτυπικές ομιλίες και όχι οι συνομιλίες μέσα από τις ζεστές διαλογικές συζητήσεις στη γλώσσα της αλήθειας και της ανεπιτήδευτης ειλικρίνειας, ολόιδιας με εκείνης των παιδιών.
Σάμπως τα όσα κάνουμε καθημερινά και τα όσα παραλείπουμε να πράξουμε, να μην αφορούν άμεσα και να μην αποβλέπουν μακροπρόθεσμα στην πρόοδο και την προκοπή των παιδιών μας, τη μοναδική σίγουρη επένδυση στην τράπεζα των πραγματικών αξιών του μέλλοντος. Γιατί τα νεαρά μας βλαστάρια πρέπει ν’ ανθίσουν και να καρποφορήσουν στο δέντρο της αυλής μας και όχι σε γυάλινους πύργους, τεχνητά θερμοκήπια και δάση ζούγκλας με άγρια ανθρωποκτόνα θηρία. Κι ας ερίζουν οι πολιτικοί μας για το ποιο νομοσχέδιο ποιου κόμματος θα έχει την πρωτιά ενάντια στην παιδεραστία και την εκμετάλλευση ανηλίκων.
Όπου κι αν βρίσκεται, σ’ όποια θαλπερή γωνιά και σ’ όποια ξεχασμένη κώχη, σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη του πλανήτη μας κτυπά η τρυφερή καρδιά στους παλμούς των πιο εύηχων μηνυμάτων. Τα κύματα των κραδασμών τους, πλημυρίδα πολύγλωσσων φωνών και επιτακτικών κελευσμάτων, ολοένα και εντείνονται σε χιλιάδες ντεσιμπέλ, που κατακλύζουν τα μύχια των ψυχών και των συνειδήσεων του κόσμου.
Πώς μπορούν πια να στρέφονται προς άλλες ηχηρές σειρήνες οι πλανεμένοι της αλλοτριωτικής απάθειας και της ασύγγνωστης ολιγωρίας και πώς αφήνονται ακόμη οι πλανεροί παιδοκτόνοι να συνεχίζουν το αποτρόπαιο έργο της υποχθόνιας δολιότητάς τους εις βάρος της άδολης παιδικής αθωότητας;
Αν είναι δυνατόν μπροστά στα ανυποψίαστα έντρομα ματάκια μα και τα τόσο διαισθητικά και δεκτικά πρωτόγνωρων παραστάσεων να εκτυλίσσονται συγκεκαλυμμένες ή απροκάλυπτες σκηνές εγκληματικής συμπεριφοράς: είτε αυτή ακούει στο όνομα της οικογενειακής καταπίεσης και του σχολικού εκφοβισμού, είτε κρύβεται πίσω από το κακεντρεχές προσωπείο της κοινωνικής περιθωριοποίησης, της σωματικής, ψυχικής και λεκτικής βίας, της παιδικής πορνογραφίας και της σεξουαλικής κακοποίησης.
Δεν λέμε κάτι καινούργιο για τα χιλιοειπωμένα, μήτε και ανακαλύπτουμε την terra incognita κοινών τόπων για τους αυτουργούς τέτοιων αδιανόητων δράσεων και τους συνυπεύθυνους των ενοχικών ανοχών τους. Όλοι ευθυνόμαστε από λίγο έως πολύ κι ας μην επαναπαυόμαστε στα άλλοθι μιας μοιρολατρικής μεμψιμοιρίας και μιας γενικόλογης αοριστολογίας: φταίει το κράτος και η κοινωνία, το σχολείο, η Εκκλησία και οι ανεφάρμοστοι θεσμοί, οι αρμόδιοι φορείς, τα Μ.Μ.Ε. και τα ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πού είναι σε τελευταία ανάλυση η ευθύνη της οικογένειας και αυτών που επέλεξαν τον δύσκολο ρόλο του γονιού, τον δυσκολότερο, καθώς με αποφθεγματική ευστοχία το επεσήμανε ο Freud. Για τούτο, ίσως, και να μην υπάρχουν κακοί και ασυνείδητοι γονείς, αλλά από άγνοια ή ημιμάθεια να ασχημονούν και να μελανουργούν απέναντι στα παιδιά τους.
Σ’ αυτούς, λοιπόν, που ανέθεσαν στους εαυτούς τους τον πρωταγωνιστικό ρόλο της παιδαγωγικής ανατροφής και της ανθρωποκεντρικής διαχείρισης τέκνων, όχι για να καταφέρουν να μεγαλουργήσουν ως γονείς ή κηδεμόνες, αλλά για να τον διαδραματίσουν όσο το δυνατόν καλύτερα ανάμεσα στις συμπληγάδες αντίξοων δρώμενων και απρόοπτων επεισοδίων, εναπόκειται η πρώτιστη απαρέγκλιτη ευθύνη. Για να μπορούν τα ίδια τα παιδιά τους να τους ευγνωμονούν, που δεν υπήρξαν θύματα ατυχών εκτρώσεων ή ανεπιθύμητων γεννήσεων και μεταμελημένων υιοθεσιών. Για να έχουν συνειδητοποιήσει ότι μεγάλωσαν όχι μέσα στο έλλειμμα αλλά στο περίσσευμα της αγάπης και τη θαλπωρή της απέραντης φροντίδας τους, χωρίς ωστόσο τον υπερπροστατευτισμό εγωιστικών συμπλεγμάτων και τα φοβικά σύνδρομα της ανασφάλειας και της ανεπάρκειάς τους.
Για να αντικατοπτρίζουν στους δικούς τους καθρέφτες την αυτάρκεια και την αυτοτέλειά τους, την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό προς όλους και σε όλα: στον εαυτό τους και τον συνάνθρωπο, τον φίλο και τον συμμαθητή, τον μεγαλύτερο και τον μικρότερο της ετερότητας και της διαφορετικότητας. Για να σέβονται τη φύση και το περιβάλλον και να βιώνουν το θαύμα της ζωής, ευχαριστώντας με θρησκευτικό δέος τον Ύψιστο Δημιουργό της. Αλλά και να μάθουν πώς θα γνωρίσουν καλύτερα τον κόσμο μέσα από τα βιβλία και τις βιωματικές τους εμπειρίες, για να αποφεύγουν τις κακοτοπιές και να επιλέγουν τα φωτεινά μονοπάτια του.
Ζώντας μέσα σε μια ευτυχισμένη οικογένεια με τέτοια εχέγγυα δημιουργικών προσλήψεων και σωστών κατευθυντήριων γραμμών πλεύσης, θα μπορούν από μικροί ναυτίλοι να φτάσουν καπετάνιοι, για να διασχίζουν τα πελάγη με νηνεμίες και φουρτούνες, αλλά και με ούριους ανέμους και ευοίωνους καιρούς. Για να είναι σε θέση να αποκρυπτογραφούν μέσα τους και να μεταπλάθουν σε πράξη αγωνιστική τα νοήματα των στίχων του Ελύτη στον δικό του «Μικρό Ναυτίλο»: «Ο αέρας σηκώνεται. Το θείο θριαμβεύει. […]
Μέσ’ από τους κοινωνικούς αγώνες, τη λαχτάρα για το δίκιο και για ελευθερία, το αναπαλλοτρίωτο του ατόμου: μια ευωδία!». Με αυτήν την ευωδία του «μυρίσαι το άριστον» της μετακένωσης του Ρωμανού του Μελωδού στην Ελυτική ποίηση είναι που θα νιώθουν στους δικούς τους απογόνους αύριο τους σφύζοντες παλμούς της δικής τους παιδικής καρδιάς, συντονισμένους με τους κτύπους στο ρολόι ενός καινούργιου κόσμου.
