Γιώργος Α. Κωνσταντίνου: Δεν έχω ανάγκη να κονταίνω τους άλλους για να ψηλώσω εγώ

Ένα τρίπτυχο γραπτών κειμένων, ζωγραφικής και τραγουδιών μέσα από τη δουλειά του θα παρουσιαστεί την ερχόμενη βδομάδα

ΑΝΑΓΚΗ μου να με καταλάβει ο μέσος θνητός, ο απλός άνθρωπος όπως είμαι και εγώ…

Ο Γιώργος Α. Κωνσταντίνου είναι ένα από τα πνευματικά παιδιά του Χαμπή του χαράκτη και το πλούσιο έργο του καθοδηγείται από τη Βυζαντινή Τέχνη. Ένα τρίπτυχο γραπτών κειμένων, ζωγραφικής και τραγουδιών μέσα από τη δουλειά του θα παρουσιαστεί την ερχόμενη βδομάδα. Επίσης τον Ιούνιο παρουσιάζεται στο «Σπίτι της Κύπρου» στην Αθήνα το βιβλίο του, «Αγνώστου Χρόνου». Τέλος, τον Αύγουστο, έλαβε πρόσκληση για παρουσίαση στη Γαλλία των «painted songs» όπως έχουν ονομάσει τα έργα του.

Τι είναι εκείνο που σε έσπρωξε στη ζωγραφική και τι επιδιώκεις;

Κατ’ αρχήν να πω ότι έχω πάντα στον νου τη μικρότητά μου ως ζωγράφος (ακόμα και να αυτοαποκαλούμαι έτσι με φοβίζει), αλλά έχω ταυτόχρονα και τη γλυκύτητα ότι κάνω αυτό που μου αρέσει. Άλλωστε εγώ είμαι «ένας ασπούδαστος στη ζωγραφική» που βρέθηκα σ’ αυτό τον δρόμο ακάλεστος και τον πορεύομαι σιωπηλός και μόνος, γεμάτος φόβους και ενοχές. Κάνω ζωγραφική από ανάγκη να βγω έξω από εμένα. Ξέρω πως ποτέ δεν θα πάρω το μπράβο από μεγάλους καλλιτέχνες, ίσως να μην έχω ταυτότητα και ιδιαίτερη σφραγίδα στη δουλειά μου. Ίσως η «Βυζαντινολαϊκή» τέχνη μου να 'ναι από αλλού φερμένη και νεκραναστημένη, μα τούτην έχω και με τούτην αναπαύεται η ψυχή μου. Ανάγκη μου να με καταλάβει ο μέσος θνητός, ο απλός άνθρωπος όπως είμαι και εγώ. Δεν με ενδιαφέρει ούτε έχω την ανάγκη «να κονταίνω τους άλλους για να ψηλώσω εγώ». Ας τραβήξει το μπόι μου ώς εκεί που είναι άξιο.

Ποια η σχέση της ζωγραφικής και της πραγματικής ζωής;

Μέσα από τη ζωγραφική μου μπορώ να ονειρεύομαι χωρίς τα όνειρά μου να συνταγογραφούνται από τα πρέπει ή από τους διάφορους «πολιτικίσκους σωτήρες» μου. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ευτυχής στην πατρίδα μου σήμερα ή, καλύτερα, μ’ αυτούς που την κυβέρνησαν, την κυβερνούν ή θα 'θελαν να την κυβερνήσουν. «Καταφέρανε να 'χω στην πατρίδα μου το αίσθημα του ραγιά». Είτε σε πολιτικό είτε σε οικονομικό επίπεδο. Δεν τους φτάνουν τα χρώματα. Είναι στεγνοί και ωχροί. Το μόνο χρώμα που βλέπουν είναι το χρώμα του κόμματός τους και του χρήματος. Η «μικρή» ζωγραφική μου αποτελεί στα χέρια μου ασπίδα.

Πιστεύεις πως υπάρχει σήμερα κοινό που παρακολουθεί το τι γίνεται στον χώρο της τέχνης;

Δεν ξέρω. Άλλωστε και εγώ δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα τι γίνεται στον χώρο της τέχνης. Στις διάφορες παρουσιάσεις πάντως της δουλειάς μου ο κόσμος ανταποκρίθηκε πολύ θετικά και πραγματικά ευχαριστώ τους γνωστούς και άγνωστους φίλους που με τιμούν με την παρουσία τους. Απo την άλλη όμως δεν θα έλεγα ότι με ενδιαφέρει το επώνυμο κοσμοπολίτικο πλήθος θεατών που περιφέρει τον εαυτό του εδώ και εκεί σε εκθέσεις ή πολιτιστικές εκδηλώσεις, μόνο και μόνο για να τον κολακέψει και να τον φωτογραφίσει με το νέο look για τις ανάγκες κάποιου κοσμικού περιοδικού. Δεν θέλω να ξεθωριάσω την όποια αισθητική μου για να μπω στον ψεύτικα χρωματισμένο χώρο του κοσμοπολιτισμού.

Με αυτό που λες, κάνεις διάκριση στο κοινό. Είναι σωστό αυτό για έναν καλλιτέχνη;

Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, μα απευθύνομαι σε ανθρώπους που ανέχονται την αλήθεια της ζωής και δεν τη φτιασιδώνουν με κάλπικη ευτυχία. Και ζωή είναι ο πόνος και η χαρά, η γέννηση και ο θάνατος, η νεότητα και το γήρας. Η φυγή και η επανένωση, του έρωτα το σμίξιμο, και του έρωτα ο χωρισμός. Φοβόμαστε οτιδήποτε φέρνει θλίψη ή μελαγχολία ξεχνώντας πως ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του μέσα και από αυτά. Καμία εποχή δεν οργάνωνε τόσο πολύ την ευθυμία όσο η δική μας. Γιατί διαγράφουμε την προσδοκία και την ελπίδα;

Η ζωγραφική σου, απ’ ό,τι βλέπω, έχει και μια σχέση με τη μουσική.

Η μουσική έπαιζε ανέκαθεν ένα σημαντικό ρόλο. Για μένα τέχνη είναι το τραγούδι των χρωμάτων. Οι ήχοι είναι η κινητήρια δύναμη για το ταξίδι, το μέσο. Ανασύρουν από μέσα μου τις μνήμες, τα ξεχασμένα, αυτά που έζησα. Νότες και στίχοι έρχονται και μ’ αρπάζουν, σέρνοντάς με στον χορό των χρωμάτων. Καθρέφτισμα τούτου του χορού η εικόνα που βγαίνει. Ό,τι κυλά στα αυλάκια του νου και της καρδιάς μου, οι μουσικές τα παρασέρνουν και τα βγάζω έξω στη ζωγραφική μου. Εδώ όμως πρέπει να πω πως στις παρουσιάσεις της δουλειάς μου στο μουσικό κομμάτι είχα πάντα στο πλευρό μου το αγαπημένο Ζουμπούλι μου. Όπως αναφέρω πάντα, φέρνει άρωμα Κερύνειας τζαι φωνή Ακαθκιώτικη· μιλώ φυσικά για τη λατρεμένη γυναίκα που με υπομένει, τη Θεοδώρα μου, ή Δώρα όπως τη γνωρίζουν οι πιο πολλοί.

Το βιβλίο «Αγνώστου Χρόνου» εντάσσεται σε ένα λογοτεχνικό είδος ή είναι βιβλίο τέχνης;

Όχι δεν ανήκει κάπου, δεν ορίζεται ούτε ταξινομείται. Είναι λόγια από προσωπικές γραφές, σκέψεις γύρω από έργα μου και τη ζωή. Κάποτε πρόχειρα. Κάποτε βιαστικά με γραφικό χαρακτήρα σχεδόν ακαταλαβίστικο. Είναι καθαρά προσωπικό, που κάνω την αποκοτιά να το φέρω στα μάτια του κόσμου… Γι΄ αυτό βέβαια δεν υπάρχει στο εμπόριο (εκτός από ένα-δυο επιλεγμένα βιβλιοπωλεία στη Λευκωσία). Διατίθεται μόνο κατά τη διάρκεια των εκθέσεών μου. Επίσης παρουσιάζονται φωτογραφίες των έργων μου και οι στίχοι των τραγουδιών που έσμιξαν με τις δικές μου εμπειρίες και έφτιαξα τα έργα.

Τι είναι εκείνο που σε οδηγεί να εξηγείς τα έργα σου; Απ’ ό,τι ξέρω η ζωγραφική «μιλά» από μόνη της.

Πάντοτε, κατά τη δική μου άποψη, η ζωγραφική δυσκολεύει πολύ κόσμο, μια και από τη φύση της κάποιες φορές γίνεται δυσνόητη. Ο κόσμος νιώθει μιαν ανασφάλεια στην ανάγνωση των έργων. Χάνει με την ηλικία -μεγαλώνοντας- τούτο το δώρο της ανάγνωσης των χρωμάτων. Και γι’ αυτό φταίνε όλοι αυτοί που του δημιούργησαν τον θαυμασμό στο ακατανόητο. Που φρόντισαν για τις δικές τους φιλοδοξίες να τον απομακρύνουν από το ένστικτό του να του αρέσει κάτι χωρίς «γιατί», απλά και μόνο γιατί ψιθύρισε κάτι στης καρδιάς του τα πράγματα.

Εκθέσεις από την Κύπρο μέχρι τη Γαλλία

Θα ήθελα να μου πεις για τις επόμενες παρουσιάσεις της δουλειάς σου.

ΕΝΑ τρίπτυχο γραπτών κειμένων, ζωγραφικής και τραγουδιών μέσα από τη δουλειά μου θα παρουσιαστεί το Σάββατο, 3 του Μάη η ώρα 20.00, στον πολυχώρο «Αποθήκες», δίπλα από την εκκλησία Αγ. Λαζάρου στη Λάρνακα. Τα κείμενα του βιβλίου «Αγνώστου Χρόνου» παρουσιάζονται σε θεατρικό αναλόγιο και τα τραγούδια ζωντανά από τους αγαπημένους φίλους από την Κρήτη, Μ. Σταυρακάκη, Ζ. Σπυριδάκη, και από την Κύπρο Τ. Πρωτοπαπά και Θεοδώρα Κωνσταντίνου. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη. Η έκθεση θα είναι ανοικτή μόνο για δύο μέρες και φιλοξενείται από την πολιτιστική ομάδα «ΠΝΟΗ» Λάρνακας. Επόμενος σταθμός η Αθήνα. Συγκεκριμένα στις 18 Ιουνίου θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου στο Σπίτι της Κύπρου. Επίσης έλαβα πρόσκληση για τον Αύγουστο για παρουσίαση στη Γαλλία των «painted songs», όπως μου τα έχουν ονομάσει. Θα είναι τρεις συναυλίες που θα συνοδεύουν την έκθεση των έργων ζωγραφικής μου.

Γιώργος Α. Κωνσταντίνου

«ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ το 1969 με καταγωγή από το Ακάκι, το γένος Κωστή Στασή και από Μόρφου, το γένος Γεωργίου Καραπούτσιου. Τότε, το 1974, κόπηκαν οι μνήμες. Στα πέντε μου χρόνια. Λογιέμαι πρόσφυγας γιατί ποτέ μου δεν ρίζωσα στην απ’ εδώ πλευρά του νησιού μας. Σπουδές, παραλίγο νομικός, γλίτωσα την τελευταία στιγμή, τελικά δάσκαλος.

Με τη ζωγραφική συναντηθήκαμε νωρίς, μα η μεγάλη αγάπη αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1991 όταν άρχισα να βλέπω μέσα από το φως της Βυζαντινής Τέχνης. Άγιο Όρος, εκκλησιές, Θεσσαλονίκη, ταξίδια γεμάτα γνώση και εμπειρίες… Ποτέ μου δεν έμαθα να φτιάχνω εικόνες… Ένα πέρασμα από το Λονδίνο και αργότερα και πάλι από τη Θεσσαλονίκη μου, απελευθέρωσε τη ζωγραφική από βιοποριστικές δεσμεύσεις.

Παντρεμένος με το ζουμπούλι (Θεοδώρα). Μαρία, Σταυρινή και Αναστάσης τα τρία κορυφαία ζωντανά έργα μου. Η γνωριμία μου με τον αγαπημένο φίλο και πνευματικό μου πατέρα στον χώρο της τέχνης, χαράκτη Χαμπή, ήταν καθοριστική για τα μετέπειτα ταξίδια μου στον χώρο της ζωγραφικής».
1995 - 2006: Συμμετοχή σε ομαδικές εκθέσεις.
Αύγουστος 2007: Α΄ ατομική έκθεση «Το άννοιμαν»
Οκτώβριος 2007: Β΄ ατομική έκθεση «Το άννοιμαν στην Χώρα»
Φεβρουάριος 2008: παρουσίαση του βιβλίου «Όταν βγει το κόκκινο φεγγάρι», αυτοέκδοση, Λευκωσία 2007.
Σεπτέμβριος 2011: Γ΄ ατομική έκθεση «Αγνώστου Χρόνου. Εντός της Πύλης».
Ιούνιος 2012: Δ΄ ατομική έκθεση «Αγνώστου χρόνου. Χρώμα, λόγος, μέλος*».
Ιούνιος 2012: παρουσίαση του βιβλίου «Αγνώστου Χρόνου», αυτοέκδοση.