Με φόντο τις ραγδαίες εξελίξεις στο Κυπριακό το ΔΗΚΟ εκλέγει τη νέα ηγεσία του

Η άμεση και εύγλωττη, μέσα στην υπονοούμενη προδηλότητά της, τοποθέτηση του Προέδρου του κόμματος για τις εξελίξεις, ανατοποθέτησε τα διακυβεύματα της σημερινής εκλογής

Η ΝΕΑ ηγεσία, που θα προκύψει από τις σημερινές εκλογές, ενδεχομένως να κληθεί, άμεσα, να λάβει ιστορικές αποφάσεις όχι μόνο για το κόμμα, αλλά και για τον τόπο

Διασταύρωση δύο πολιτικών γραμμών σε μια τεμνόμενη ιστορική συγκυρία...

Το Δημοκρατικό Κόμμα αυτοπροσδιοριζόταν, διαχρονικά, από τις απαρχές της πολιτικής του ύπαρξης, ως θεματοφύλακας μιας εθνικής λύσης στο Κυπριακό, μιας λύσης που δεν θα απεμπολεί, αλλά θα διασφαλίζει, στο βάθος του ιστορικού χρόνου, τα δίκαια και την παρουσία του κυπριακού Ελληνισμού στη γη των πατέρων του.

Ο συγκεκριμένος αυτοπροσδιορισμός, μαζί με το φορτίο της προσίδιας εθναποστολικής αυτοδέσμευσης, σε συνδυασμό με την έτερη κεντρική βιοψυχική αναφορά του, την άλυτη, δηλαδή, εξουσιοθηρική πρόσδεση, αποτέλεσε κατά το παρελθόν τη βάση για τη διαμόρφωση ποικιλώνυμων πολιτικών συμμαχιών, οι οποίες, αν και συχνά ερμαφρόδιτες, αμφιλεγόμενες και ετερόκλητες, κατάφερναν, ανεξαρτήτως ορθότητας ή λάθους, να κρατούν… εκτός θυρών την έλευση μιας ολέθριας λύσης στο εθνικό πρόβλημα - τουλάχιστον με τις δικές του αναγνώσεις, ή παραναγνώσεις, των διαφόρων σχεδίων επίλυσης του Κυπριακού.

Τοσούτω μάλλον, που αυτά αποτέλεσαν επιγενόμενα μιας αρχήθεν αμφίσημης και ετεροβαρούς διαδικασίας διευθέτησης του εθνικού προβλήματος, την οποία το ΔΗΚΟ, αν και ενέβαλε σ’ αυτήν, υπό το βάρος δυσμενέστατων περιστάσεων, την ανεξάλειπτη σφραγίδα του -βλ. συμφωνίες κορυφής, λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας-, επιχειρεί, έκτοτε, ψυχαναγκαστικά, να εξορκίσει.

Ιστορικά οξύμωρα

Πολιτικές συμμαχίες που, σε κυβερνητικό επίπεδο, συχνά εξέβαλλαν σε τραγέλαφους αναξιοπιστίας και ασυνέπειας, με καταστροφικά αποτελέσματα τόσον όσον αφορά τη γενικότερη πολιτική απεύθυνση του κόμματος προς την κοινωνία, αλλά και όσον αφορά την εσωκομματική συνοχή και ενότητα.

Κυρίως η τελευταία δεκαετία βρίθει ουκ ευάριθμων τέτοιων συμμαχιών, με το, ακόμη μία φορά, διαφωνούν συγκυβερνών κόμμα, να παλινδρομεί στον διχασμό μιας οξύμωρης αντιπολιτευόμενης συμπολίτευσης.

Συνθήκη στην οποία εκ νέου το ενέβαλαν οι ραγδαίες εξελίξεις στο Κυπριακό, σε σχέση με τις διεργασίες έκδοσης κοινής διακήρυξης για επανέναρξη των συνομιλιών.

Δεν μπορεί να μη θυμηθεί κανείς την περίφημη ρήση του Μαρξ, ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα. Πόσω μάλλον, όταν συμμετέχει σ’ ένα γκροτέσκο θέατρο αλλεπάλληλων επαναλήψεων, όπου προβάλλεται η δραματουργία ενός ιλαροτραγικού παθήματος, χωρίς κανένα διδακτισμό.

Η ειρωνεία στο θέατρο της γελοιότητας

Αλλά σ’ αυτό το ανοικτίρμον θέατρο της γελοιότητας, η ειρωνεία είναι πάντοτε παρούσα, ιδίως όταν η πολιτική εξελίσσεται ως η παντομίμα ενός σπαραξικάρδιου δράματος.

Και έφερε το Δημοκρατικό Κόμμα ενώπιον μιας μοναδικής ιστορικοπολιτικής περίστασης, όπου καλείται να λάβει αποφάσεις για την παραμονή του ή όχι στην Κυβέρνηση, με γνώμονα την πορεία του εθνικού προβλήματος, καθώς ολοκληρώνονται, με τη σημερινή δεύτερη φάση των εσωκομματικών εκλογών, οι διεργασίες της πολιτικής του ανασυγκρότησης.

Οι οποίες, ipso facto, προσκτώνται ένα χαρακτήρα που δεν είχαν προηγουμένως: τον χαρακτήρα δημοψηφίσματος για παραμονή ή αποχώρηση από τον τριμερή κυβερνητικό συνασπισμό, ασχέτως του γεγονότος ότι η ακαριαιότητα των εξελίξεων δεν επέτρεψε στους υποψηφίους να προσαρμόσουν τη ρητορική τους στο κρίσιμο διακύβευμα που διαμορφώνει η περίσταση.

Ανατοποθέτηση διακυβευμάτων

Την ανατοποθέτηση, ωστόσο, των διακυβευμάτων καθόρισε η άμεση και εύγλωττη, μέσα στην υπονοούμενη προδηλότητά της, τοποθέτηση της ηγεσίας του κόμματος, η οποία απέρριψε, συλλήβδην, ως απαράδεκτο το κείμενο της «συμφωνίας υψηλού επιπέδου» ανάμεσα στους ηγέτες των δύο κοινοτήτων, καλώντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να σεβαστεί την προγραμματική συμφωνία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ, με την οποία εξελέγη.

Είναι χαρακτηριστική η επισήμανση σημαίνοντος στελέχους του Δημοκρατικού Κόμματος στην εφημερίδα μας, ότι οι ραγδαίες εξελίξεις στο Κυπριακό επαναπροσδιορίζουν, εκ των πραγμάτων, το πλαίσιο και το φόντο των εσωκομματικών εκλογών, αφού η νέα ηγεσία που θα προκύψει ενδεχομένως να κληθεί, άμεσα, να λάβει ιστορικές αποφάσεις όχι μόνο για το κόμμα, αλλά και για τον τόπο. Συνακόλουθα, με αυτό το σκεπτικό θα προσέλθουν, εν πολλοίς, και οι ψηφοφόροι του ΔΗΚΟ στις κάλπες, για να εκλέξουν τη νέα ηγεσία.

Η οποία θα έχει ενώπιόν της να αντιμετωπίσει μεγάλα και ιστορικά διλήμματα, που δεν επιδέχονται μικρόνοια και μικροπολιτικούς χειρισμούς.

Ο βηματισμός προς την επόμενη ημέρα

Το ερώτημα, ωστόσο, που εγείρεται για το Δημοκρατικό Κόμμα είναι αυτό που ήταν πάντοτε: Πόσο συντεταγμένη και αρραγής θα είναι η όδευσή του προς τη λήψη των ιστορικών αυτών αποφάσεων; Η ιστορία κατέδειξε πως αυτή ήταν, στο παρελθόν, κατά κανόνα ασύντακτη, ευμετάβολη και με έντονες φυγόκεντρες διαπλεύσεις, σ’ έναν δύσθυμο «συμψηφισμό» απωλειών και φθοράς, που άφηνε το κόμμα περιχαρακωμένο σε μια σαρκοβόρο εσωστρέφεια, να επιμετρά «νεκρούς» στο πεδίο της εμφύλιας διαμάχης. Ήδη, τις φωνές της ηγεσίας για τη διαφαινόμενη αποδέσμευση του Προέδρου Αναστασιάδη από τις συμπεφωνημένες δεσμεύσεις του και τη δραματική της έκκληση, αυτές οι τελευταίες να μην αναιρεθούν ενόψει των χειρισμών για το Κυπριακό, που προλειαίνουν το έδαφος για το άλμα της εξόδου, επιχειρούν να αντικρούσουν φωνές που συνιστούν ψυχραιμία και σωφροσύνη, επικαλούμενες την ανάγκη συναίνεσης και συνέργειας προς αντιμετώπιση των επερχόμενων κινδύνων.

Επανεπενδύοντας, έτσι, το θρυμματισμένο πεδίο της εσωκομματικής αντιπαράθεσης, με μια εκρηκτική εκκένωση του αρχετυπικού βιοψυχικού φορτίου του, ως πολιτικού οργανισμού: της καθοσιωτικής προσήλωσης στον εθνοαποστολικό ρόλο και την ανεκρίζωτη πρόσδεση στην εξουσιαστική αναφορά. Ιστορικά, αυτές οι δύο «ορμές» άλλοτε συνήργησαν, ως μία ενιαία δύναμη, και άλλοτε συγκρούστηκαν, διασπώντας το σώμα της κομματικής κοινότητας. Οι μέρες, βεβαίως, θα δείξουν πώς θα λειτουργήσει το ΔΗΚΟ, με την ιδιότυπη «ψυχική οικονομία» του. Παραφράζοντας, ωστόσο, άλλη μια σπουδαία ρήση του Μαρξ, θα λέγαμε πως «καλύτερα ένα άθλιο τέλος, παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος».