Το όραμά τους αναλύουν στη «Σημερινή» οι διεκδικητές της ηγεσίας του ΔΗΚΟ

Τα δεκαπέντε στελέχη που αξιώνουν μια θέση στα υψηλά δώματα της πυραμίδας του κόμματος, απαντούν στις ίδιες ερωτήσεις, για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του ΔΗΚΟ

Η ΑΛΛΑΓΗ φρουράς έρχεται σε μία περίοδο που το κόμμα πορεύεται με μεταβατικό βηματισμό

Σε πλήρη διάταξη μάχης βρίσκεται το Δημοκρατικό Κόμμα, ενόψει της δεύτερης φάσης των εκλογικών διαδικασιών του για τις ανώτατες οργανικές θέσεις και τις θέσεις των συλλογικών οργάνων, που θα διεξαχθεί την ερχόμενη Κυριακή. Η πληθώρα υποψηφιοτήτων συνθέτει μια πολύμορφη και περίπλοκη πολιτική ανθρωπογεωγραφία, η οποία προσδίδει και το κυρίαρχο στίγμα στις επικείμενες εσωκομματικές εκλογές.
Δεκαπέντε υποψηφιότητες για τις τέσσερις στρατηγικές θέσεις -ήτοι θέση Αναπληρωτή Προέδρου, Αντιπροέδρου, Γενικού Γραμματέα, Γενικού Οργανωτικού Γραμματέα- είναι αρκετές για να διαμορφώσουν ένα ρευστό εκλογικό σκηνικό, που καθιστά, τουλάχιστον για τις περισσότερες εξ αυτών, δυσχερή οιαδήποτε πρόβλεψη ή εκτίμηση για το προς ποιαν κατεύθυνση θα κινηθούν οι εκλογείς του Δημοκρατικού Κόμματος. Ιδιαίτερα δε, σε μια κρίσιμη μεταβατική περίοδο για το κόμμα, που χαρακτηρίζεται από την αλλαγή ηγεσίας και τις διαδικασίες εσωτερικής ανασυγκρότησης.

Πλουραλισμός, αλλά και απουσία πολιτικού θεμελίου

Η πληθώρα υποψηφίων, αφενός, μεν, συνιστά έναν, αριθμητικώς εννοούμενο, επιθυμητό πλουραλισμό, αφετέρου, δε, δείχνει να εκφράζει την απουσία ισχυρού θεμελίου ουσιαστικής πολιτικής απεύθυνσης, αφού ελλείπουν οι εκ βάθρων επεξεργασμένοι πυρήνες πολιτικής. Ωστόσο, δεν παύει από το να δημιουργεί την εικόνα μιας αθρόας συνέγερσης του κόμματος προς μια νέα πορεία ανανέωσης, μετά την αλλαγή ηγεσίας, η οποία, παρ’ όλα αυτά, δεν δείχνει να εγκαταλείπει πλήρως την πρόσδεση στα… αειθαλή σχήματα του εδραίου κομματικού συντηρητισμού, που παραμένουν, κατά το μάλλον ή ήττον, ανέπαφα. Στοιχείο που, ενδεχομένως, μπορεί να ιδωθεί σε συνάρτηση με το ηγετικό προφίλ που επιχειρεί να οικοδομήσει ο νέος Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, εμφανίζοντας ως επαρκή συνθήκη ανανέωσης τη δική του παρουσία στην κομματική ηγεσία.

«Παραταξιακοί» και προσωπικοί ψήφοι

Την ίδια ώρα, η πληθύς των υποψηφίων κατατείνει, παρά τους όποιους πρωθύστερους υπολογισμούς και συνδυασμούς, στη συναγωγή της εκτίμησης ότι, το τελικό αποτέλεσμα, θα κριθεί, πρωτίστως από τους προσωπικούς ψήφους του καθενός υποψηφίου και όχι ενδοπαραταξιακά. Ή, αν όχι σε τέτοιο αποφασιστικό βαθμό, ο παράγοντας της προσωπικής ψήφου, φαίνεται να αναδεικνύεται σε ισότιμο και ισοβαρή τελεστή της εκλογικής αναμέτρηση με την ενδοπαραταξιακή ένταξη του κάθε υποψηφίου, αφού οι πολλές υποψηφιότητες μοιραία θα οδηγήσουν σε μεγάλη διασπορά ψήφων.

«Συντήρηση» και «ανανέωση»

Σε μια δεύτερη, συνεκτεινόμενη προς τα ανωτέρω, ανάγνωση, διαπιστώνεται ότι αρκετά από τα παραδοσιακά κάστρα του κόμματος, ανεξαρτήτως εκφοράς πολιτικού λόγου ή προσώπων, παραμένουν ανέγγιχτα, ωσάν να βλέπουμε ενώπιόν μας την ολοσχερή «αναγεννητική» παλινόρθωση του πλήρους ΔΗΚΟ, με όλα τα επίπεδα, τις επιφάνειες, τις γωνίες, τους χρόνους και τους όγκους του. Υπό τα ως άνω δεδομένα, διαμορφώνεται το σκηνικό μιας, μέχρις εσχάτων, πολιτικής μάχης, με το ενδοπαραταξιακό, ιδεολογικοπολιτικό και το προσωπικό στοιχείο, να συμπλέκονται σε μια σχεδόν… γόρδια συνύφανση.

Το Δημοκρατικό Κόμμα, πορεύεται, λοιπόν, προς μια δύσκολη, εκ των πραγμάτων, εκλογική αναμέτρηση, με συντεταγμένα τόσο τα κατεστημένα κομματικά του υποστυλώματα όσο και τις ανακινούμενες ανανεωτικές του δυνάμεις, επιχειρώντας να διαφυλάξει ένα συνενωτικό και ενοποιητικό σχήμα για την επόμενη ημέρα, που θα αποτρέψει το ενδεχόμενο ανάληψης ενός ρηξιγενούς, πέρα από τα απυρόβλητα κομματικά πλαίσια, πολιτικού βηματισμού. Η πρόκληση των επικείμενων ευρωεκλογών, φαίνεται να μεταφράζεται σε «φόβο συνοχής», καθιστάμενη, εν τέλει, αντί εργαλείο πολιτικής αναδημιουργίας, τελεστής χαλιναγώγησης και ανάσχεσης.

Κοινές συνισταμένες

Σ’ αυτό το πλαίσιο προσωπικών πολιτικών εκτιμήσεων, η «Σημερινή» κάλεσε τους δεκαπέντε υποψηφίους για τις τέσσερις οργανικές θέσεις να εκφράσουν το όραμά τους για το Δημοκρατικό Κόμμα και την επόμενη ημέρα του, σε συνάρτηση με τους λόγους για τους οποίους αποφάσισαν να διεκδικήσουν ένα από τα ανώτατα κομματικά αξιώματα, αλλά και σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνονται τις ευθύνες του ΔΗΚΟ, ως ζωντανού πολιτικού οργανισμού, που καλείται να αντιπροσωπεύσει τις ανάγκες, τις διεκδικήσεις και τις προσδοκίες των πολιτών που το εμπιστεύονται, μέσα στην εξαιρετικά δυσχερή συγκυρία που διέρχεται ο τόπος. Μέσα από αυτόν τον ανοικτό «δημόσιο διάλογο» υποδεικνύουν, έργοις, ότι το ΔΗΚΟ πρέπει να πορευθεί προς την «κορυφαία πολιτική του πράξη», δηλαδή τις εκλογικές του διαδικασίες, με βάση τον πολιτικό λόγο και αντίλογο και όχι προσωποπαγείς τοποθετήσεις και αντιπαραθέσεις.

Και είναι, ίσως, ιδιαιτέρως ενθαρρυντικό για την επόμενη ημέρα του κόμματος το γεγονός ότι, παρά και πέρα από τον διαφορισμό των αποβλέψεων και των προσεγγίσεων, αναδεικνύονται κάποιες κοινές συνισταμένες, που μπορούν να αποτελέσουν το υπόβαθρο για το «παρόν που γεννιέται και το μέλλον που έρχεται». Με την ελπίδα -η κοινή διαπίστωση για την ανάγκη ρήξης με συμπεριφορές και νοοτροπίες του παρελθόντος, για επαναφορά, στο επίκεντρο της καθημερινής κομματικής ζωής, της ουσίας της πολιτικής, για την ανάληψη του συλλογικού εγχειρήματος για έναν ριζοσπαστικό εκσυγχρονισμό του κόμματος, αλλά και τον επαναπροσδιορισμό του καλώς εννοούμενου ρυθμιστικού ρόλου του- να μην είναι ένας κενός ευκαιριακός λόγος.