Ο Γιαννάκης Ομήρου επιρρίπτει ευθύνες στο πολιτικό σύστημα
Οικονομική, πολιτική και έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πολιτειακό και θεσμικό σύστημα

Μιλώντας σε πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις για την κοπή της πίτας στις κοινότητες Καλλέπειας και Λετύμπου στην Πάφο χθες, ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Γιαννάκης Ομήρου τόνισε ότι η οικονομική κρίση που έπληξε την Κύπρο επιτείνει και την κρίση της πολιτικής και τη συνακόλουθη έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πολιτειακό και θεσμικό σύστημα.

«Δεν ωφελεί η άρνηση ανάληψης ευθυνών ή η απόπειρα μετακύλισής τους. Αυτή η στάση μόνο ως ευθυνόφοβος εκλαμβάνεται από τους πολίτες. Είναι αναγκαίο το πολιτικό σύστημα να υποβληθεί στην αναγκαία αυτοκριτική. Για τα φαινόμενα που αφέθηκαν να εκκολαφθούν τις τελευταίες δεκαετίες μέσα από μια διαδικασία προϊούσας φθοράς και παρακμής του πολιτικού και κοινωνικού ιστού.
»Χωρίς καμιά διάθεση ηθικολογίας οφείλουμε να προβούμε σε κάποιες πικρές παραδοχές.

»Τα φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς, το κυνήγι του εύκολου κέρδους, της απληστίας, της επιδειξιομανίας, του μιμητισμού, του νεοπλουτισμού, της υπερκατανάλωσης, της ασυλλόγιστης ψηφοθηρικής διόγκωσης του δημόσιου τομέα, της σπεκουλαδόρικης συμπεριφοράς μικρομεγαλισμού των κυπριακών τραπεζών, της αποσάθρωσης των δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης, είναι τα άνθη του κακού, αλλά και το εύφορο έδαφος στο οποίο εύκολα φύτρωσε κα ευδοκίμησε η οικονομική κρίση. Που βρήκε την κυπριακή κοινωνία ανοχύρωτη, απογυμνωμένη από τον παραδοσιακό της χαρακτήρα που της επέτρεψε να αντιμετωπίσει την εθνική καταστροφή του 1974 και να επιτύχει την εθνική, οικονομική και κοινωνική αναγέννηση. Μακριά από τη λογική του σπάταλου κράτους και του ασυλλόγιστου δανεισμού, χωρίς αντιστοιχία με τη παραγωγή».

Ο κ. Ομήρου επισήμανε ότι «το κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που υιοθετήθηκε αργότερα, οδήγησε σε κακοήθεις μεταλλάξεις σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου. Στην πολιτική, την οικονομία, την παιδεία, τους αξιακούς κώδικες της κοινωνίας.

Σε καμιά περίπτωση η ευθύνη για την απαξίωση της πολιτικής, ως χρήσιμης διαδικασίας προορισμένης να επιδιώκει το ''κοινό καλό'', δεν πρέπει να επιρρίπτεται στους πολίτες.
»Οι ευθύνες πρέπει να αναζητούνται στις αδυναμίες του πολιτικού συστήματος. Στην αναποτελεσματικότητα της πολιτικής διαδικασίας, στην έλλειψη ηθικών και αξιακών προτύπων, στις λειτουργίες κυβερνήσεων, πολιτικών φορέων, σε φαινόμενα υπερβολών στις θεμιτές κατά τα άλλα στη δημοκρατία πολιτικές αντιπαραθέσεις, στην κραιπάλη των πελατειακών σχέσεων, στα φαινόμενα διαφθοράς και ατιμωρησίας.
»Η αντιμετώπιση της οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής κρίσης δεν είναι αρκετό να επιδιώκεται με τα όποια μέτρα οικονομικού χαρακτήρα».

Χρειάζονται τομές
Ο Γιαννάκης Ομήρου επισήμανε ότι:
«Οι αλλαγές είναι τώρα αναγκαίες όσο ποτέ άλλοτε. Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία και γίνεται όλο και περισσότερο ανταγωνιστικός, η Κύπρος χρειάζεται τομές που θα εξουδετερώσουν τις αγκυλώσεις στη λειτουργία του κράτους και των θεσμών. Χρειάζεται να δώσουμε πειστικές απαντήσεις για την ανάκτηση της αυτοδυναμίας του πολιτικού συστήματος, για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που θα ρυθμίζει έναν σύγχρονο, αποκεντρωμένο, φιλικό και αποτελεσματικό δημόσιο τομέα. Με σύνδεση της υπηρεσιακής ανέλιξης με την παραγωγικότητα.

Αλλαγές νοοτροπίας και πρακτικών του παρελθόντος είναι όρος και προϋπόθεση για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Αλλά και για την επανεκκίνηση της οικονομίας και δόμησης ενός νέου δικτύου κοινωνικής αλληλεγγύης».

Οι πολίτες ζητούν λόγο
Ο κ. Ομήρου τόνισε ότι «οι πολίτες αναμένουν και απαιτούν από όλους μας πρωτοβουλίες για μια συνολική αναγέννηση της κοινωνίας, των θεσμών και των εθνικών προοπτικών. Απαιτούν από το Κράτος και τα Κόμματα να ξεφύγουν από τον παραδοσιακό τους χαρακτήρα και να αναδειχθούν μοχλοί προοδευτικής κίνησης της κοινωνίας. Προ πάντων όμως οι πολίτες ζητούν τον λόγο. Απαιτούν τον συνταγματικό τους ρόλο. Θέλουν να ακούεται η φωνή τους. Όχι σαν απόμακρη ηχώ προς τα κέντρα εξουσίας. Αλλά ως η δημιουργός και καθοριστική δύναμη διαμόρφωσης των μεγάλων αποφάσεων για το μέλλον του τόπου.
»Μόνο έτσι θα ''ξαναβρούμε την ψυχή μας'' και την αυθεντικότητά μας και θα ανακαλύψουμε εκ νέου τη ζωογόνο δύναμη της πολιτικής.

»Για να μπορέσουμε, να πετύχουμε την αναγέννηση και ανόρθωση της οικονομίας, όπως πράξαμε το 1974 μέσα από τις στάχτες και τα ερείπια της εθνικής τραγωδίας.
»Άλλωστε έχουμε χρέος προς την ημικατεχόμενη πατρίδα μας. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η οικονομική ισχύς αποτελεί κορυφαία παράμετρο μιας αποτελεσματικής εθνικής στρατηγικής που θα οδηγήσει στον τερματισμό του μιάσματος της τουρκικής κατοχής και τη λύτρωση του λαού μας, με μια λύση στηριγμένη στις αρχές του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου».