Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΑΓΚΥΡΑ ΔΙΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΘΕΤΕΙ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ
ΕΑΝ, ΤΕΛΙΚΑ, Η ΠΛΕΥΡΑ ΜΑΣ ΥΠΟΚΥΨΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΕΠΙΤΥΧΕΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΑΠΟ ΣΥΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΑΦΟΥ ΘΑ ΘΕΣΕΙ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΛΕΚΑΝΗΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΜΥΤΗ ΚΑΝΕΝΟΣ ΤΟΥΡΚΟΥ

Διαπιστώνεται ότι η πολιτική ισότητα, όπως την ερμηνεύουν οι Τούρκοι, δεν είναι θέμα που αφορά τις δύο κοινότητες της Κύπρου, όπως θέλει να το παρουσιάζει η άλλη πλευρά. Είναι ένα θέμα με σημαντικές γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις, που επηρεάζει την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής

Το τελευταίο διάστημα, και ιδιαίτερα μετά την αποτυχία των συνομιλιών στην Ελβετία, διαπιστώνουμε ότι τόσο η Τουρκία όσο και η τ/κ πλευρά θέτουν το θέμα της αποδοχής της πολιτικής ισότητας, όπως βέβαια την ερμηνεύουν οι ίδιοι, ως προαπαιτούμενο για να παρακαθίσουν ξανά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για εξεύρεση λύσης στο κυπριακό πρόβλημα.

Όπως αναφέραμε και σε πρόσφατο άρθρο, η ανάδειξη του ζητήματος της πολιτικής ισότητας συνδέεται άμεσα με τη γενικότερη στρατηγική που υλοποιεί ο Πρόεδρος Ερντογάν, προκειμένου να καταστεί η Τουρκία μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη σε πλανητικό επίπεδο και να ηγεμονεύσει των μουσουλμανικών λαών της περιοχής. Τμήμα αυτής της στρατηγικής είναι η άσκηση γεωπολιτικού ελέγχου όχι μόνο σε ολόκληρη τη Κύπρο, αλλά και σε μεγάλο μέρος της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου και συγκεκριμένα στον χώρο που καλύπτει το τεράστιο FIR Λευκωσίας, που, ως γνωστόν, αγγίζει τις ακτές της Συρίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ, της Αιγύπτου και δυτικά μέχρι περίπου το Καστελόριζο.

Η άσκηση από τη Τουρκία του στρατηγικού ελέγχου στην περιοχή αυτή μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: Είτε με τη χρήση στρατιωτικών μέσων κατά παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, κάτι που εμπεριέχει τον κίνδυνο πολεμικής σύρραξης με τις γειτονικές χώρες, είτε με νόμιμο και θεσμικό τρόπο, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Η Τουρκία, ασφαλώς, επιλέγει τον δεύτερο, με την προϋπόθεση ότι θα επιλυθεί το κυπριακό πρόβλημα στη βάση διζωνικής ομοσπονδίας ή άλλης μορφής λύσης, στην οποία, όμως, οι δύο κοινότητες θα έχουν στο επίπεδο της κεντρικής Κυβέρνησης την πολιτική ισότητα.

Δηλαδή, το δικαίωμα της θετικής ψήφου (βέτο ουσιαστικά) σε όλες ανεξαίρετα τις αποφάσεις που θα παίρνει το κεντρικό κράτος. Με λίγα λόγια, όλες οι αποφάσεις που θα έχουν σχέση με δραστηριότητες που γίνονται τόσο στο χερσαίο έδαφος της Κύπρου, όσο και στο FIR Λευκωσίας και στην προβολή του στον θαλάσσιο χώρο της ανατολικής Μεσογείου, όπως οι έρευνες για υδρογονάνθρακες στην ΑΟΖ της Κύπρου, η εξαγωγή και εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, οι υποδομές που απαιτούνται, όπως οι αγωγοί μεταφοράς του φυσικού αερίου ή το τερματικό υγροποίησης, η είσοδος πολιτικών και στρατιωτικών αεροσκαφών εντός του FIR, η διεξαγωγή ναυτικών και αεροπορικών ασκήσεων από τρίτες χώρες, οι επιχειρήσεις έρευνας-διάσωσης κ.λπ., ενώ σήμερα εγκρίνονται από την Κυπριακή Δημοκρατία, με την πολιτική ισότητα και το δικαίωμα της θετικής ψήφου (βέτο) που θα έχουν οι Τ/Κ, θα πρέπει να εγκρίνονται και από τον Τ/κ υπουργό ή Τ/κ αξιωματούχο της κεντρικής Κυβέρνησης, δηλαδή από την Τουρκία. Και δεν νομίζω να υπάρχει έστω και ένας Ε/κ, ο οποίος να πιστεύει ότι θα μπορούν να αποφασίζουν οι Τ/κ για τέτοιας φύσεως ζητήματα χωρίς την έγκριση της Τουρκίας.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, μέσω της πολιτικής ισότητας, η Τουρκία καθίσταται ο ηγεμών όχι μόνο ολόκληρης της Κύπρου, αλλά και της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. Ο μεγάλος Κινέζος στρατηγός και φιλόσοφος Σουν Τζου (6ος π.Χ. αιώνας), στο βιβλίο του «Η τέχνη του Πολέμου», αναφέρει ότι «η μεγαλύτερη νίκη είναι αυτή που επιτυγχάνεται με το σπαθί στη θήκη».

Εάν, τελικά, η πλευρά μας υποκύψει στην τουρκική απαίτηση για αποδοχή της πολιτικής ισότητας μέσα από τη λύση του Κυπριακού, η Τουρκία θα έχει επιτύχει τη μεγαλύτερη στρατιωτική και πολιτική νίκη από συστάσεως του νέου τουρκικού κράτους, αφού θα θέσει υπό τον έλεγχό της ολόκληρη την Κύπρο, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, χωρίς να ανοίξει η μύτη κανενός Τούρκου. Κυριολεκτικά, με το σπαθί στη θήκη. Και όλα αυτά, κατά τρόπο που δεν θα παραβιάζει ούτε το διεθνές, ούτε το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Πολιτική ισότητα και τριμερείς συνεργασίες

Πέραν, όμως, των πιο πάνω, η επιμονή της Τουρκίας στην πολιτική ισότητα έχει άμεση σχέση και με τις γενικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως αυτές διαμορφώνονται μέσα από τους ενεργειακούς σχεδιασμούς των χωρών της περιοχής και την ανάγκη διασφάλισης της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης, αλλά και την επιδείνωση στις σχέσεις Τουρκίας - ΗΠΑ.

Είναι γνωστόν ότι οι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην Ανατολική Μεσόγειο οδήγησαν στην τριμερή συνεργασία Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ, με στήριξη από τις ΗΠΑ, όχι μόνο στο πολιτικό πεδίο, αλλά και στο αμυντικό, ύστερα από την επικείμενη απόφαση των ΗΠΑ για άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων στη Κυπριακή Δημοκρατία. Με την τριμερή αυτή συνεργασία, η οποία περιλαμβάνει και στρατιωτική πτυχή, στο πλαίσιο της οποίας, μελλοντικά, θα αναληφθεί και η θαλάσσια ασφάλεια στις ΑΟΖ των συνεργαζομένων χωρών, η Τουρκία εκτοπίζεται ουσιαστικά από την Ανατολική Μεσόγειο και δεν θα μπορεί να ενεργεί με τον τρόπο που ενεργεί σήμερα, δηλαδή, χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική της ισχύ να αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας.

Γι’ αυτό και η Τουρκία στρέφεται στην πολιτική ισότητα, σε περίπτωση, πάντοτε, λύσης του Κυπριακού, έτσι ώστε να μπορεί να εξουδετερώνει, μέσω του βέτο της τ/κ κοινότητας, κάθε απόφαση της τριμερούς συνεργασίας αναφορικά με τα πιο πάνω ζητήματα.

Μέσα από τα πιο πάνω αναφερθέντα διαπιστώνεται ότι η πολιτική ισότητα, όπως την ερμηνεύουν οι Τούρκοι, δεν είναι θέμα που αφορά τις δύο κοινότητες της Κύπρου, όπως θέλει να το παρουσιάζει η άλλη πλευρά. Είναι ένα θέμα με σημαντικές γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές προεκτάσεις, που επηρεάζει την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής, τους ενεργειακούς σχεδιασμούς στη λεκάνη της Λεβαντίνης και, κατ’ επέκτασιν, την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Επηρεάζει ακόμα και τους σχεδιασμούς της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή μας, όπως αυτοί καταγράφονται στο προταθέν νομοσχέδιο για άρση του εμπάργκο πώλησης όπλων στην Κύπρο.

Στη βάση των παραπάνω, καθήκον όλων των πολιτικών δυνάμεων, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές που έχουν στη λύση του Κυπριακού, είναι η συστράτευση γύρω από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος, γνωρίζοντας τις πιο πάνω οδυνηρές επιπτώσεις της πολιτικής ισότητας, όπως την ερμηνεύουν οι Τούρκοι, καταβάλλει κάθε προσπάθεια, ώστε, με νέες ιδέες και νέες προτάσεις, να περιορίσει στο ελάχιστο τις επιπτώσεις αυτές.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ
Αντιστράτηγος ε.α.