Ο έρωτας για την πατρίδα έχει μεγάλο κόστος...

Αν κάποιοι θεωρούν ότι οι εκχωρήσεις και οι υποχωρήσεις στον ιμπεριαλισμό συνιστούν καλή υπηρεσία στην πατρίδα και τα λαϊκά συμφέροντα, αυτό δεν είναι πατριωτισμός

Χρόνια τώρα το ίδιο έργο. Με τα κομματικά στρατόπεδα να λένε τα ίδια παραμύθια. Κι αυτοί που έχουν κάθε συμφέρον να θολώνουν τα νερά, να στρέφουν αλλού την προσοχή, επαναλαμβάνουν το ίδιο ακριβώς πονηρό ερώτημα: «Ποιος κυβερνά αυτόν το τόπο;»

Μα είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν; Δεν βλέπουν γύρω τους; Δίπλα τους; Πισω από τη βιτρίνα; Δεν είναι τόσο αδιάφανη όπως θέλουν να νομίζουμε.

Μα είναι ξεκάθαρο ποιος κυβερνά. Ο «άγγελος εξάγγελος», που μας ήλθε από μακριά, ο θείος Σαμ από την Αμερική. Οι άνθρωποι της CIA, το βαθύ κράτος των Βρυξελλών και οι διορισμένοι τεχνοκράτες τους, οι ξένοι δανειστές, οι διεθνείς τραπεζίτες. Οι κάθε λογής «Σόρος», οι οικονομικοί κολοσσοί, αυτοί που αποτελούν τον «χρυσό κορμό» της παγκόσμια αυτοκρατορίας του χρήματος. Αυτοί που χρυσοπληρώνουν σε όλες τις γωνιές του πλανήτη όπως και στον τόπο μας, τους γνωστούς αφιονισμένους επιστρατευμένους από τις περιβόητες ΜΚΟ, ή την τάχα μου τάχα μου «κοινωνία των πολιτών».

Ένας όρος που εφηύραν και χρησιμοποιούν ευρέως για να δικαιολογείται η κάθε ανομία και το κάθε υποχθόνιο παίγνιο. Ο κάθε ύπουλος σχεδιασμός, που θέλουν να περάσει, φορτώνεται στους πρόθυμους υποτελείς. Στους κράκτες. Κάθε φορά που «ξεμυτίσει» μια μεθοδευμένη εξέλιξη για το Κυπριακό αμολούνται στους δρόμους και φωνάζουν «εδώ και τώρα λύση…». «Όπως να ’ναι και ότι να ’ναι…».

Αυτοί μας κυβερνούν, μα όχι μόνοι τους. Έχουν και υπαλληλικό «προσωπικό». Τους γνωστούς και αγνώστους πρόθυμους. Μαζί με τους άλλους που είναι «δεμένοι χειροπόδαρα» και πιασμένοι από όλα τα σημεία και φοβούνται να σηκώσουν κεφάλι. Ξέρουν αυτοί πώς να χειραγωγούν αδύναμους χαρακτήρες ή «αμαρτωλούς». Είτε με απειλές και εκβιασμούς είτε με δέλεαρ υποσχέσεων πως θα τους ανεβάσουν πιο ψηλά απ’ όπου είναι σήμερα. Σε ύπατα αξιώματα με… «ευκολίες πληρωμής» βεβαίως και με ανταλλάγματα επικύψεων. Χωρίς αυτούς, δεν είναι εύκολη υπόθεση να ελέγχουν τη μετατρεπόμενη σε αποικία τους Κύπρο.

Και η Ελλάδα, από την οποία περιμένουμε οι αφελείς χείρα βοηθείας, τα ίδια και χειρότερα. Δεν βλέπετε τον Τσίπρα; Υποψήφιος για Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον ψευδομακεδόνα Ζάεφ. Μέχρι και ο Τραμπ «ερωτεύτηκε» τον αριστερό Αλέξη, και για το ξεπούλημα της Μακεδονίας τού στέλνει τα θερμά του συγχαρητήρια και πολλές ευχές με νόημα. Μέχρι να τους γίνει και αυτός άχρηστος…

Χωρίς όλους αυτούς τους πρόθυμους, τους μίζερους και τους υποτελείς, οι ύπατοι και οι ανθύπατοι δεν θα κυκλοφορούσαν με το αγέρωχο ύφος τους, δίνοντας εντολές στα υπουργεία να κάνουν καλά τη δουλειά τους με το εν ζωή ακόμα μνημόνιο. Ελέγχουν αν έσφιξαν και άλλο τα ζωνάρια του κυπριακού λαού. Αν τον φανάτισαν ή τον αποκοίμισαν, καθώς πρέπει, για να περάσει μια λύση, να βολεύει όλους αυτούς, εκτός από τον κυπριακό λαό. Μπαινοβγαίνουν ελεύθερα, οι δευτεροκλασάτοι και τριτοκλασάτοι ανθύπατοι.

Ελέγχουν παντού. Ρωτούν, μαθαίνουν, γνωρίζουν… Για τις γεωτρήσεις, για το Ταμείο Υδρογονανθράκων και σε ποια σημεία και πού θα κρύβονται στο νομοσχέδιο οι Τροϊκανοί… Αν τα νοσοκομεία μας έχουν επαρκείς κλίνες και προσωπικό σε περίπτωση μιας νέα στρατιωτικής επιδρομής εδώ γύρω στη γειτονιά μας. Άλλωστε ο πόλεμος στη Συρία δεν τέλειωσε ακόμα. Τώρα γίνεται ο μεγάλος καβγάς των μεγάλων θηρευτών ποιος θα μοιραστεί το μεγαλύτερο κομμάτι από το θήραμα που ψυχορραγεί.

Σε τελική ανάλυση, η υποτέλεια τρέφεται και από τους συμμετέχοντες ιθαγενείς. Χωρίς τους «ηρακλείς» της υποτέλειας, τι θα μπορούσαν να κάνουν οι διάφοροι ξένοι διπλωμάτες που δεν χρειάζονται εφημερίδες, ραδιόφωνα και ΜΜΕ για να ενημερωθούν για το τι γίνεται στην αποικία. Τα γνωρίζουν πριν ακόμα συμβούν.

Και έχουν από πρώτο ή δεύτερο χέρι πληροφόρηση. Κι όχι μόνο. Αυτοί καθορίζουν την ατζέντα των εξελίξεων και των επικείμενων συμβάντων.

Άρα το ερώτημα ποιος κυβερνά επιτέλους αυτόν τον τόπο δεν μπορεί να εγείρεται κυρίως από πολιτικούς.

Δεν τα ξεχάσαμε!!!

Είναι γνωστό το σκηνικό. Δεν ξεχάσαμε ποιοι, πότε και πώς ξεροστάλιαζαν έξω από οικίες ξένων διπλωματών την εποχή προ του σχεδίου Ανάν και έδιναν υποσχέσεις πως θα περάσει το σχέδιό τους.

Άλλωστε βρέθηκαν τότε στο ίδιο χαράκωμα δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι, η σάρα, η μάρα και το κακό συναπάντημα… Και χαίρονταν πως οι τότε χειριστές των «ευαίσθητων εθνικών θεμάτων» είχαν κάνει καλή δουλειά. Έλεγχαν τους ιθαγενείς νόμιζαν ώς το δόξα πατρί… Μετρούσαν μέλη κομμάτων, έκαναν τη σούμα και έτριβαν τα χέρια τους.

Ωστόσο, άγνωστες οι βουλές του λαού και άβυσσος η ψυχή του. Προτίμησε τον έρωτα για την πατρίδα και γύρισε την πλάτη στους εκβιαστές, στους υποτελείς και στους γυρολόγους της ιδεολογικής εξαχρείωσης. Δεν πέρασαν ούτε τα εκβιαστικά τελεσίγραφα του Κόφι Ανάν, ούτε και πτοήθηκαν οι ιθαγενείς από τις απειλές των αξιωματούχων των Βρυξελλών πως θα «κτυπηθεί» η αχίλλειος πτέρνα της οικονομίας, ο τουρισμός μας.

Έτσι, ή το σχέδιο ή η διχοτόμηση και οικονομική μιζέρια δεν πέρασε. Το τελευταίο, δυστυχώς, το πέτυχαν με το κούρεμα καταθέσεων οκτώ χρόνια μετά, τον Μάρτη του 2013 (!!!) Και έπεται συνέχεια σε τι άλλου είδους πειραματόζωο μας προορίζουν.

Τότε και σήμερα

Ποιους εξυπηρετεί η καθημερινή κριτική της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, μονόπλευρα και εξοντωτικά, μόνο κατά του νόμιμου ηγέτη της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Τότε και σήμερα στο ίδιο έργο. Αβέρωφ, Άντρος, μπαινοβγαίνουν στα κατεχόμενα ως να έχει νομιμοποιηθεί το υποτελές στην Τουρκία ανομιμοποίητο καθεστώς - σύμφωνα με τις τότε αποφάσεις του τότε ΟΗΕ. Συνομιλούν, συντονίζονται (;), συντονίζουν, φωνάζουν πως θέλουν λύση…

Όλοι μας θέλουμε λύση. Αλλά μια λύση χωρίς ξένους αφέντες και εγγυητές.

Ο λαός παρακολουθεί συγχυσμένος. Έχει χαθεί και διερωτάται πώς χάθηκε -εάν χάθηκε- το χαμένο πρακτικό της 4ης Ιουλίου; Είναι υπαρκτό ή αποκύημα φαντασίας, ενός ονείρου θερινής νυκτός;

Βλέπουμε την ηγεσία του ΑΚΕΛ να τρέχει αλαφιασμένη προσπαθώντας να βγάλει τον Πρόεδρο ψεύτη και ανακόλουθο. Έστω και αν είναι για όσα του καταλογίζουν. Ποιους εξυπηρετεί η καθημερινή κριτική τους, μονόπλευρα και εξοντωτικά, μόνο κατά του νόμιμου ηγέτη της Κυπριακής Δημοκρατίας; Να του τα λεν κατ’ ιδίαν και όχι να δίνουν επιχειρήματα στους εγκάθετους της Άγκυρας. Τι θέλουν να αποδείξουν; Ότι η Τουρκία είναι συνεπής και ο επικεφαλής της Κυπριακής Δημοκρατίας ο αναξιόπιστος;

Και προς τι η προσπάθεια θεοποίησης του ΓΓ. του ΟΗΕ; Είναι μήπως άμοιρος ευθυνών για το αδιέξοδο στο Κραν Μοντανά; Γιατί ο Γκουτέρες ξέχασε όλα τα περί Κύπρου ψηφίσματα μαζί και αυτό που αφορά το ψευδοκράτος και αποδέχεται την κατοχική δύναμη με τον κάθε Τσαβούσογλου να είναι επί ίσοις όροις μέρος των διαπραγματευτών;

Όταν ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ προειδοποιεί με δασκαλίστικο ύφος ότι «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας βαδίζει σε έναν δρόμο σύγκρουσης με τη Γενική Γραμματία του ΟΗΕ» σχετικά με τα πρακτικά της 4ης Ιουλίου, και ότι… «αυτή η σύγκρουση δεν θα βγει σε καλό για την Κύπρο και για τον αγώνα που διεξάγουμε για τη λύση του Κυπριακού», τι εννοεί; Πως επειδή είναι Γ.Γ. του ΟΗΕ θα έχει πάντα δίκαιο; Και ότι κινείται πάντα στα σωστά πλαίσια; Από πού και ώς πού;

Ξέχασαν όλοι αυτοί οι οποίοι χαρακτήριζαν δίκαιο το εθνοκτόνο σχέδιο Ανάν; Και όσοι έκλαιγαν επειδή δεν πέρασε από τον λαό, τι αγώνες ακολούθησαν για να μην περάσουν τα εκβιαστικά τελεσίγραφα του τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν; Του τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ, ο οποίος εκδικητικά επιχειρούσε να αλλάξει εν μιά νυκτί ψηφίσματα του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας που κατέγραφαν ως παράνομο και υποτελές στην Τουρκία το ψευδοκράτος;

Τελικά ο έρωτας για την πατρίδα έχει κόστος. Δυστυχώς, παρερμηνεύεται και λοιδωρείται η γνήσια και αυθεντική αγάπη για τούτο το νησί, που, μετά την προδοσία του ’74 από τα λεγόμενα «εθνικά κέντρα», μάτωσε και μοιράστηκε στα δυο, και που σήμερα οι ξένοι εμπόροι το μετατρέπουν σε αποικία τους.

Κατηγορούνται όπως τότε, έτσι και σήμερα, πως «τείνουν να ευθυγραμμιστούν με τους ακραίους εθνικιστικούς κύκλους» επειδή δεν θέλουν λύση.

Αν κάποιοι θεωρούν ότι οι εκχωρήσεις και οι υποχωρήσεις στον ιμπεριαλισμό, η μη βιώσιμη λύση για το Κυπριακό, η υπεράσπιση του σημερινού ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, και όλων αυτών των «διεθνών θεσμών», συνιστούν καλή υπηρεσία στην πατρίδα και τα λαϊκά συμφέροντα, αυτό δεν είναι πατριωτισμός. Είναι ενδοτισμός του χειρίστου είδους. Και ο λαός δεν πρόκειται να δείξει ξανά έλεος.