ΣΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΠΡΟΣΤΙΘΕΤΑΙ, ΜΕ ΜΙΑΝ ΑΝΕΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΗ, ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΕΚΑΣΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Οι συζητήσεις οι οποίες προηγήθηκαν της άφιξης της κυρίας Λουτ στην Κύπρο, τόσο από τα ΜΜΕ, όσο και από τα κομματικά βήματα και το επίσημο βήμα της Βουλής, κατέδειξαν ορισμένα πράγματα. Σε μια στιγμή οριακή για το Κυπριακό καταγράφηκαν θέσεις που προκαλούν περισσότερο θλίψη και αγωνία για το μέλλον, παρά μια σχετική αισιοδοξία και προοπτική. Τι έχει προκύψει μέσα από αυτές τις συζητήσεις και τοποθετήσεις;

Πρώτον, κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων και σε θέματα πρωτεύουσας σημασίας αλλά και δευτερεύουσας, και σε θέματα στρατηγικής και τακτικής αλλά και περιεχομένου.

Δεύτερον, ότι μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου παραμένει αμετακίνητο σε βασικές αντιλήψεις του όπως αυτές διαμορφώθηκαν είτε το 1977 είτε τη δεκαετία του 1980 είτε του 1990 είτε το 2004. Σ’ αυτές τις θέσεις οχυρώνονται και σημαντικά τμήματα του πληθυσμού.

Τρίτον, έχουν προκύψει και νέα ζητήματα, τα οποία σχετίζονται με νέες ορολογίες, οι οποίες έχουν εισαχθεί από τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη, όπως «καινοτόμες ιδέες» και «όροι αναφοράς», καθώς και οι διαφορετικές ερμηνείες της νέας βάσης συζήτησης στην παρούσα φάση του Κυπριακού, δηλαδή του πλαισίου Γκουτέρες. Το οποίο, βέβαια, τώρα θα εμπλουτιστεί με τις νέες ιδέες και άλλα στοιχεία των «όρων αναφοράς».

Τέταρτον, στο σκηνικό προστίθεται, με μιαν άνευ προηγουμένου δυναμική, και ο ρόλος του Φυσικού Αερίου και η αντίληψη εκάστης κοινότητας αλλά και πολιτικής δύναμης για τον τρόπο οικονομικής και πολιτικής του αξιοποίησης.

Πέμπτον, έχει εισέλθει στον καθημερινό διάλογο αμέσως μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά και το απαράδεκτο δίδυμο ιδεών περί συνομοσπονδίας και δύο κρατών. Ιδέες που απορρίπτονται επισήμως από τις τρεις μεγαλύτερες πολιτικές δυνάμεις του τόπου και που δεν υιοθετούνται από καμιάν άλλη.

Έκτον, η σχέση του Προεδρικού και της μεγάλης δύναμης της αντιπολίτευσης, δηλαδή του ΑΚΕΛ, βρίσκονται στο απόγειο της αντιπαλότητας και τολμώ να πω εχθρότητας.

Έβδομον, η ρευστότητα του σκηνικού στον περιβάλλοντα το νησί μας γεωγραφικό χώρο και στις σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας δημιουργεί νέα δεδομένα, που με τη σειρά τους δημιουργούν νέες προσδοκίες ή παλιές αυταπάτες, φαινόμενα τα οποία ακόμα περισσότερο επιφέρουν σύγχυση και διάσπαση στο εσωτερικό μέτωπο.

Όγδοον, υπεισήλθε στις πολιτικές συζητήσεις για καλά η θεματολογία για το πού ανήκουμε, για το αν πρέπει να ενταχθούμε στο ΝΑΤΟ ή όχι και συναφώς μια άλλη οπτική στο θέμα εγγυήσεις και στρατεύματα. Καθίσταται αναγκαίο επί του σημείου αυτού να ξεκαθαρίσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις τις θέσεις τους. Τουλάχιστον όσες δεν το έχουν πράξει.

Ένατον, το ύψος, ο τόνος, το λεκτικό και η ένταση της εσωτερικής αντιπαλότητας θυμίζει δεκαετία του 1980. Αποκορύφωμα, η ευκολία με την οποίαν, άμεσα ή έμμεσα, αποδίδεται σε πολιτικούς αντιπάλους η λέξη «προδότης» και «προδοσία».

Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση οφείλουν όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι ορισμένα ζητήματα δεν μπορεί να τίθενται έστω υπό συζήτηση. Όπως π.χ. ότι η Κύπρος δεν χρειάζεται εγγυήσεις και στρατούς-κηδεμόνες ή επιτηρητές. Ότι η πολιτειακή ρύθμιση της μελλοντικής μας Δημοκρατίας θα είναι με Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία, αλλά με εκείνο το περιεχόμενο που θα διασφαλίζει τη μια και μόνη κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα και ταυτόχρονα τη λειτουργικότητα και βιωσιμότητα του κράτους. Ότι η λύση θα οδηγεί, με το πέρασμα του χρόνου, τις δύο κοινότητες και όλους όσοι νόμιμα κατοικούν την Κύπρο να γίνουν ένας Λαός, διατηρώντας, βέβαια, τα ιδιαίτερά τους χαρακτηριστικά. Και, τέλος, ότι απέναντι στην ανάγκη να απαλλαγούμε από την τουρκική κατοχή και επικυριαρχία, όλα τα άλλα έπονται.

Οφείλουμε να υπερασπιστούμε την Πατρίδα μας με σθένος, αποφασιστικότητα και σύνεση. Να διαφυλάξουμε την ανεξαρτησία, κυριαρχία, εδαφική ακεραιότητα και την ενότητά μας.