ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΑΝΑΚΑΤΑΝΕΜΕΤΑΙ

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΗ, ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ. ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΤΗ ΛΕΞΗ «ΠΑΤΡΙΣ» Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ Ο ΑΛΛΟΣ. ΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΤΣΙΓΚΕΛΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΗΤΗΣΗΣ!

Τώρα οι μισοί θέλουν να συμβιβαστούμε με όλα όσα χάσαμε και να παραδώσουμε ακόμα και την ψυχή μας στον Τούρκο εισβολέα. Οι άλλοι μισοί δεν θέλουν τίποτε, γιατί απλώς κουράστηκαν να ακούν τους ψεύτες, τους άθλιους και τους ανίκανους να κρατούν τις τύχες μας στα χέρια τους

Η Κύπρος του 2018 δεν είναι η Κύπρος του 1970, του 1978, του 1980. Είναι μια άλλη πατρίδα. Ζουν και πεθαίνουν δύο διαφορετικοί κόσμοι, διαφορετικοί άνθρωποι, που ο καθένας διαφορετικά ονειρεύεται και δεν ακούει τον βραχνά του άλλου. Η «δημοκρατία» λειτουργεί για τους μεν «ακριβοδίκαια», αλλά ανήμπορη και τυφλή για τους δε.

Άλλοι κυκλοφορούν με μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα πολυτελείας για επίδειξη και άλλοι κοιμούνται σε σακαράκες για να στεγάσουν τη φτώχια τους, τη γύμνια τους και τα παιδιά τους.

Άλλοι στα «ρετιρέ» του καταστρώματος και άλλοι σε σαρδελοκούτια στ’ αμπάρια.

Πώς μας κατήντησαν! Από ένας λαός μαχητικός, με τη γροθιά υψωμένη, απονευρωμένος και αμέτοχος σε έναν επικίνδυνο κομφορμισμό παράδοσης.

Αν οι νέοι μας σήμερα αρνούνται να εμπλακούν στο πολιτικό γίγνεσθαι και αποστρέφουν το βλέμμα τους απ’ αυτούς που τον νανουρίζουν με κούφια λόγια, είναι γιατί έχουν μπροστά τους τα χειρότερα πρότυπα. Αυτούς που στο στόμα τους η λέξη ήρωας και αγώνας για την πατρίδα ηχεί σαν ιεροσυλία.

Αν πολεμούν για το καλόν...

«Αν πολεμούν για το καλόν τζιαι πολεμά τζι ο γιος μου,
ας έν’ χαλάλιν του Θεού, αν μου τον φα’ το βόλιν,
τζιαι ας πα’ να μείνω δίχα του, να ζήσω μανιχός μου.
Ειδέ κ’ αν ου, τζιαι μάχουνται να κάμουν άλλα αντ’ άλλα,
χαρράμιν τους ’που τον Θεόν της μάνας τους το γάλαν…»,

γράφει ο εθνικός μας ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης, που έμαθε τουλάχιστον στις προηγούμενες γενιές την αλφαβήτα της διαχρονικής αντίστασης. Εμείς τον θυμόμαστε μόνον κάθε 9ην Ιουλίου, για να μνημονεύουμε χαμένες πατρίδες, χαμένα όνειρα και τους χαμένους εαυτούς μας.

Συνθήματα παράκαιρα στις μυλόπετρες του «εκσυγχρονισμού»

Μετά τη βάρβαρη τουρκική εισβολή, το αγωνιστικό φρόνημα του λαού μας ήταν σε υψηλά επίπεδα. Βρισκόταν στους δρόμους διαδηλωτής και διεκδικητής των δικαίων του. Στις αυλές της Ευρώπης μεταφέρονταν η μαχητικότητά του και οι κραυγές αγωνίας των Κυπρίων της διασποράς:

«Έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο, έξω όλοι οι στρατοί, ανεξάρτητο νησί»...

Πάει και αυτό! Πάλιωσε και έγινε σύνθημα παράκαιρο και αναχρονιστό, καθώς λένε οι δήθεν εκσυγχρονισμένοι.

Τώρα οι μισοί θέλουν να συμβιβαστούμε με όλα όσα χάσαμε και να παραδώσουμε ακόμα και την ψυχή μας στον Τούρκο εισβολέα. Οι άλλοι μισοί δεν θέλουν τίποτε, γιατί απλώς κουράστηκαν να ακούν τους ψεύτες, τους άθλιους και τους ανίκανους να κρατούν τις τύχες μας στα χέρια τους.

Η χαριστική βολή για να καμφθεί η μαχητικότητα του λαού μας ήλθε ύπουλα και «οργανωμένα». Μετά τα κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν σκάνδαλα, τη διαφθορά και τη διαπλοκή στο πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι της χώρας. Από τα πιο υψηλά δώματα της εξουσίας και όλων των υπολοίπων που καταγράφονται από την πρώτη μέχρι τη λεγόμενη τέταρτη εξουσία παρασιωπήθηκαν κι συγκαλύφθηκαν κακώς έχοντα, εξόφθαλμες παρανομίες, διασπάθιση δημοσίου χρήματος και όλων των ειδών και «ποιοτήτων» λαμογιές.

Από παράνομος εισβολέας, ισότιμος συνομιλητής

Όταν βλέπουμε αυτούς που διαπραγματεύονται το μέλλον μας ν’ ακυρώνουν δικές τους υποσχέσεις, διακηρύξεις, διεκδικήσεις, ακόμα και καταστατικές πρόνοιες των κομμάτων τους και, με τη στάση τους, ν’ αναγάγουν ως προστάτες και «αντικειμενικούς» διαμεσολαβητές, αυτούς που έδωσαν την εντολή στην Τουρκία να εισβάλει στο νησί, πώς θα ημερέψει ο νους, με τα λόγια της παρηγοριάς που διηγούνται ή με τις κατηγορίες που ανταλλάσσουν αναμεταξύ τους;

Όταν πολιτικοί και βουλευτές θεωρούν πως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ θα μας προστατέψουν από την ασφυκτική τανάλια της Τουρκίας κι αρνούνται να παραδεκτούν ή δεν θέλουν να πιστέψουν ούτε τα έγγραφα για τον «Φάκελο της Προδοσίας της Κύπρου», τα οποία υπάρχουν κατατεθειμένα στην Κυπριακή Βουλή για τον εγκληματικό ρόλο των ΗΠΑ και της σουρομαδημένης σήμερα Βρετανίας, που καθοδήγησαν την Τουρκία να εισβάλει, πώς ζητούμε από τον λαό να συντηρεί τη μνήμη του και να μην ξεχνά τους προδότες και τα τανκς; Πώς περιμένουμε από παραδοσιακούς φίλους να μας πιστέψουν, όταν εμείς οι ίδιοι συντηρούμε το ροκάνισμα της πατρίδας μας;

Όταν η Τουρκία, αντί να αντιμετωπίζεται ως παράνομος εισβολέας στα χώματα της πατρίδας μας, παρακάθεται σε διαπραγματεύσεις ως ίσος προς ίσον και διεκδικεί, δήθεν, για τους Τ/κ κλεμμένες περιουσίες και παραγραφή των εγκλημάτων της, ποια δύναμη απομένει στον λαό να βγει στους δρόμους και να τους εκθρονίσει από τις καρέκλες τους;

Ευνούχισαν τη διεκδικητικότητα του λαού. Αντί να τον εμψυχώνουν, να τον γαλουχήσουν με δύναμη και θάρρος πως η αδικία δεν διορθώνεται με τον συμβιβασμό, τον τρομοκρατούν.

«Να υποχωρήσουμε... να συμβιβαστούμε, ειδάλλως η Τουρκία θα πάρει ολόκληρη την Κύπρο». Ακούγονται πιο τρομαγμένοι από τους τρομαγμένους, κάποιοι εκ των ηγετών μας. Και τρέχουν στην αυλή του Αρταξέρξη ως έτοιμοι από καιρό... να μάθουν τις βουλές του και τις επιβουλές του. Ως να μην τις ξέρουν.

Ως να τους ανήκει αυτός και δεν τον πήραμε δανεικό από τους προγόνους μας για να τον παραδώσουμε ακέραιο στις επόμενες γενιές. Ως να είναι κάτοχοι τίτλων ιδιοκτησίας και βιάζονται να παραδώσουν πολυτεμαχισμένη γην και ύδωρ, στον θύτη, στον βιαστή, στον σφετεριστή και στον παράνομο κατακτητή. Ακόμα και αυτούς που τον έμπασαν από την γκρεμισμένη Κερκόπορτα θέλουν να τους ευχαριστούμε για το κακό που μας έκαναν.

Στις 6 του Δεκέβρη «τιμήθηκε» η Μέρα της Αντίστασης, όταν ο αείμνηστος Μακάριος επέστρεφε στην ημικατεχόμενη πατρίδα, εν μέσω ερειπίων και βομβαρδισμένων πόλεων, με χιλιάδες πρόσφυγες να κρέμονται από τα χείλη του και να ενισχύουν τη θέλησή τους για επιστροφή...

Εκδόθηκαν ανακοινωθέντα, ψέλισαν τα γνωστά συνθήματα, τα ίδια με πέρσι και πρόπερσι, και έκαναν, λέει, το καθήκον τους.

Σαράντα τέσσερα χρόνια και οδεύουμε από το κακό στο χειρότερο.

Κατώτεροι των περιστάσεων

Ούτε η δεύτερη εξουσία, το νομοθετικό σώμα, ούτε η τρίτη και η τέταρτη στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Παρασύρθηκαν και ευνόησαν τη μαζοποίηση, την κακοφορμισμένη ομοιομορφία, τον ψεύτικο και κάλπικο καθωσπρεπισμό. Όποιος είναι έξω από τη γραμμή, ρίχνεται στον Καιάδα του περιθωρίου, γιατί χαλά τη «συνταγή» μιας σιωπής που δεν είναι χρυσός, αλλά λιβάνισμα για να διώχνει την μπόχα.

Η Διοικητής της ΚΤΚ και οι «διαμαρτυρόμενοι»

Ακούσαμε τις προάλλες τη Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, κα Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, να δηλώνει στην Ερευνητική για την κατάρρευση του Συνεργατισμού, το mea culpa και να μην αναλαμβάνει καμιά ευθύνη για το «ξεσάλωμα» που προηγήθηκε, για τα κατά συνθήκην ψεύδη που συγκάλυπταν τον στόχο του ξεπουλήματος, της μεγαλύτερης λαϊκής κατάκτησης. Την ακούσαμε να δηλώνει στη Βουλή πως φοβήθηκε και δεν μαντάτεψε δημόσια τα Πολιτικά Εκτεθειμένα

Πρόσωπα που έχουν μη εξυπηρετούμενα δάνεια... Να αποσείει από πάνω της τις βαρύτατες ευθυνες που της αναλογούν ως μία ανεξάρτητη κρατική αξιωματούχος, που είχε και έχει όλες τις εξουσίες και αρμοδιότητες να δράσει στον ουσιώδη χρόνο και όχι κατόπιν εορτής να πλένει στην κούπα του Πιλάτου τα χέρια της...

Δεν την ακούσαμε να απολογείται, γιατί δεν μίλησε όταν έπρεπε. Γιατί δεν εμπόδισε όταν έπρεπε και ήταν η μεγάλη απούσα πριν να εκτελεστεί η καταστροφή.
Δαμαρτυρήθηκαν οι βουλευτές για τη στάση της. Γιατί όμως δεν διαμαρτυρήθηκαν στον ουσιώδη χρόνο; Όχι με λόγια. Αλλά να βγουν στους δρόμους με φέιγ βολάν και τη γροθιά υψωμένη. Να καλέσουν και τον λαό να βγει στους δρόμους και όχι να περιμένουν το προμελετημένο «έγκλημα» να συντελεστεί. Φωνάζουν τώρα και για του άστεγους, αφού έδωσαν όλα τα υπερδικαιώματα στις τράπεζες που ξεσπιτώνουν τον κόσμο.

Η Βουλή και οι βολεμένοι

Για πάνω από 20 χρόνια πηγαινοερχόταν και συζητείτο στη Βουλή το νομοσχέδιο για το «πόθεν έσχες» και κανένας δεν μπήκε στον κόπο να μελετήσει, έστω, αυτό το αναχρονιστικό και δοτό από τους Βρετανούς Σύνταγμά μας, πως υπάρχει νομοθεσία για τον αθέμιτο πλουτισμό δημοσίων προσώπων και όχι μόνο, καθότι υπάρχουν πρόνοιες για τους αξιωματούχους του κράτους και δημόσιους λειτουργούς. Ουδέποτε εφαρμόστηκε. Έμεινε εκεί στα χαρτιά ανενεργός και ανήμπορος, γιατί, αν εφαρμόζετο έστω και μία εκ των προνοιών του, ίσως οι μισοί θα βρίσκονταν πίσω από τα σίδερα.

Η δημοκρατία αλλοιώνεται και εκφυλίζεται. Η κριτική σκέψη χαλιναγωγείται. Είναι ορατή η προσπάθεια να μετατραπεί το άτομο σε άθυρμα στα χέρια των ιθυνόντων. Ποδηγετείται η αξιοπρέπειά του. Μας πνίγει η ακρισία και ο δογματισμός. Aπουσιάζει η διαμόρφωση της κριτικής αμφισβήτησης, που είναι αντιστάθμισμα στην αλλοτρίωση και τον συμβιβασμό. Επιπλέουν οι άθλιοι, η «ομοιομορφία», οι άκριτα προβαλλόμενες αξίες και τα λανθασμένα πρότυπα.

Απουσιάζει η άσκηση αυτοκριτικής, αυτοελέγχου, ενδοσκόπησης. Η ανάπτυξη υγιούς πολιτικής συνείδησης για να αποτρέπεται η χειραγώγηση και ο ετεροκαθορισμός. Αυτοί που φωνάζουν από τα μπαλκόνια της Βουλής πως δεν είναι όλοι οι ίδιοι, πως δεν δέχονται το τσουβάλιασμα, ας βγουν τότε από το τσουβάλι. Όχι να σιωπούν και να κάθονται φρόνιμα σαν τις κότες στο κάθε νεύμα του αρχηγού.

Ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους, σε μια πατρίδα μοιρασμένη, των πολλών ταχυτήτων. Διαφορετικά ερμηνεύει τη λέξη «Πατρίς» ο ένας και διαφορετικά ο άλλος.

Ως να είναι δύο πατρίδες κρεμασμένες στο τσιγκέλι της προσφοράς και της ζήτησης!