ΤΟ ΑΝΑΝΤΙΛΕΚΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΑΓΚΥΡΑ, ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΜΠΛΑΚΕΙ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗΣ ΕΚΒΑΣΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΡΡΑΞΗ, ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΕΝΑΝ ΑΚΗΡΥΚΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΜΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΟΠΛΟ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΦΟΒΟΥ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΛΟΚΗΣ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΩΣ ΟΔΥΝΗΡΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

«Το ερώτημα που προκύπτει, είναι κατά πόσον η προβαλλόμενη αυτή ισχύς θα εκδηλωθεί και με τη μορφή ανάληψης στρατιωτικής δράσης, όπως έπραξε η Τουρκία στην περίπτωση της ΕΝΙ στο οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ ή και άλλως πώς»

Αμήχανα αφοπλισμένες ενώπιον του τουρκικού ιστορικού αναθεωρητισμού βρίσκονται Ελλάδα και Κύπρος, ο οποίος, οργανωμένα και με σταθερό στρατηγικό βηματισμό, επικαιροποιεί τη διαχρονική συστημική της επεκτατικής του εκδίπλωσης.

Η πρόσφατη έξαρση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, ενόψει της επικείμενης γεώτρησης της Exxon Mobil στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ, έρχεται να «επικυρώσει», επί του εδάφους, το εύρος και την προοπτική των μαξιμαλιστικών διεκδικήσεων της Άγκυρας, τα οποία, Αθήνα και Λευκωσία, μόνο με εξευμενιστικούς ρητορισμούς και ανεμώλιες μωρολογίες μπορούν να «αντιμετωπίσουν».

Η Τουρκία, ακολουθώντας την πάγια τακτική της του συστηματικού εκφοβισμού, επιχειρεί, παρανόμως, διά της στρατιωτικής ισχύος και διά της απειλής χρήσης αυτής της τελευταίας, να δημιουργήσει τετελεσμένα αποτροπής όσον αφορά την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στην κυπριακή ΑΟΖ και της Ελλάδας στο Αιγαίο Πέλαγος (εσχάτως και στο Ιόνιο), αλλά και να κατοχυρώσει την ντε φάκτο επικυριαρχία της σε όσες περιοχές η ιδία θεωρεί, αυθαιρέτως, ότι έχει δικαιώματα.

Στο πλαίσιο της στρατηγικής αυτής, η Άγκυρα έχει αποδυθεί, εδώ και χρόνια, σ' έναν ακήρυκτο πόλεμο φθοράς εναντίον του Ελληνισμού, με σαφή επιδίωξη να δημιουργήσει και να «καρπωθεί» τετελεσμένα, εφ' όλης της ύλης του πεδίου των αναθεωρητικών της διεκδικήσεων.

Γεωπολιτική «καθήλωση»

Επιχειρεί, ταυτόχρονα, με τις αλλεπάλληλες κρίσεις που δημιουργεί σε όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, να καθηλώσει την Ελλάδα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων στο Αιγαίο και στη Θράκη, περιορίζοντας τα ελληνικά στρατηγικά ενδιαφέροντα αποκλειστικά στη διαφύλαξη του μείζονος εθνικού χώρου. Γεγονός που έχει ως άμεση συνέπεια τη δραματική περιστολή του ελληνικού γεωπολιτικού πεδίου αναφοράς, «αποκόπτοντας», έτσι, από την ελληνική παρουσία, ολόκληρη την κρίσιμη γεωπολιτική περιοχή από την Κρήτη έως τη Συρία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, την οποία η Τουρκία θεωρεί περιοχή δικής της επικυριαρχίας.

Ως προς τούτο, δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι τουρκικοί «ενεργειακοί» χάρτες - πλήρως εμποτισμένοι από το ιδιότυπο… τουρκικό δίκαιο της θάλασσας, σχεδιασμένοι σύμφωνα με την αρχή της Μέσης Γραμμής - τους οποίους παρουσίασε πρόσφατα ο Υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, αποτυπώνουν εύγλωττα αυτήν την επιδίωξη, αφού απομονώνουν την Ελλάδα πέρα από τη γραμμή Ρόδος - Κρήτη - Κύπρος, ενώ «καταγράφουν» αξιώσεις κυριαρχίας και νοτίως της Κρήτης, όπου θεωρείται ότι υπάρχουν γιγαντιαία κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Μάλιστα, η θαλάσσια έκταση που καταλαμβάνουν, χωρικά, οι τουρκικές αξιώσεις, επιτρέπουν στην Άγκυρα να ελέγξει και τη διέλευση του ενεργειακού αγωγού East Med, ο οποίος αποτελεί και τον μεγαλύτερο… βραχνά για τους τουρκικούς ενεργειακούς σχεδιασμούς, όταν και εφόσον αυτός πάρει τον δρόμο της υλοποίησης.

Σ’ αυτήν την περιοχή, όπως και σε ολόκληρο το Αιγαίο, η αεροναυτική παρουσία της Άγκυρας είναι ορατή και συνεχής, ως έμπρακτη έκφραση, ακριβώς, της σύγχρονης… Pax Ottoman και της, υπ’ αυτήν, οικοδόμησης του νέου τουρκικού γεωπολιτικού συστήματος.

Είναι αξιοσημείωτο, δε, ότι η Άγκυρα αγνόησε, με χαρακτηριστική νεο-οθωμανική υψιπέτεια, την κατευναστική ενέργεια του Έλληνα Πρωθυπουργού στο ζήτημα της επέκτασης στα 12 νμ, συνεχίζοντας τις επιθετικές κινήσεις της στην κυπριακή ΑΟΖ και στην Ελληνική Υφαλοκρηπίδα.

Τουρκική αυθαιρεσία

Διά χειλέων, μάλιστα - γι’ ακόμη μια φορά - του «εμπειροπόλεμου» Υπουργού της τής Άμυνας, προειδοποίησε το ελληνικό ΠΝ να μην ξαναπλησιάσει το ενεργούν, στα όρια των ελληνικών χωρικών υδάτων, «Μπαρμπαρός», ενώ επανέλαβε, διά του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, την προσφιλή απειλή τού casus belli εναντίον της Ελλάδας, σε περίπτωση επέκτασης της κυριαρχίας της στα 12 μίλια.

Αποκορύφωμα, δε, της τουρκικής προκλητικότητας ήταν οι δηλώσεις Ακάρ, ότι η Τουρκία θα διεξάγει έρευνες όπου θέλει, σύμφωνα με ό,τι η ίδια θεωρεί κυριαρχικό της δικαίωμα.

Επιπλέον τούτων, η Τουρκία εγείρει εκ νέου, διά του Χ. Ακάρ, θέμα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, σε μια περιοχή μονίμως και παρανόμως επιβαρυμένη από τη δική της στρατιωτική παρουσία.

Το ερώτημα, βεβαίως, που ανακύπτει, είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει η Άγκυρα, στην προσπάθειά της να ελέγξει το ενεργειακό παιγνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο δρόμος από τη μεθοδευμένη διενέργεια μεσαίας κλίμακας εντάσεων, στην πρόκληση θερμού επεισοδίου και στη δημιουργία μερικής ή γενικευμένης σύρραξης, δεν είναι μακρύς, ιδία όταν πρόκειται για μια χώρα η οποία εδώ και καιρό επιδεικνύει μιαν απεγνωσμένη «νευρικότητα» στη διεθνή συμπεριφορά της, έχοντας στο ενεργητικό της ουκ ευάριθμες επιθετικές ενέργειες εναντίον των γειτόνων της.

Το αναντίλεκτο, όμως, γεγονός είναι ότι η Τουρκία, σταδιακά και μεθοδευμένα, χωρίς να εμπλακεί σε μιαν απρόβλεπτης έκβασης πολεμική σύρραξη, κερδίζει έναν ακήρυκτο πόλεμο εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, με κυρίαρχο όπλο την προβολή της στρατιωτικής της ισχύος και την καλλιέργεια φόβου από ένα ενδεχόμενο στρατιωτικής συμπλοκής.

Που έχει ως οδυνηρό αποτέλεσμα, τη σταθερή απώλεια κυριαρχίας και την απομείωση των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων.

Βγαίνει και ο Πορθητής

Σε μια παράλληλη κίνηση, πέρα από τη συνεχιζόμενη δραστηριότητα του Μπαρμπαρός, η Άγκυρα βγάζει αύριο… σεργιάνι στα νερά της Ανατολικής Μεσογείου και τον Πορθητή, ο οποίος, σύμφωνα με τη Χουριέτ, αναμένεται να προβεί στην πρώτη του γεώτρηση.

Η «εξόρμηση» του τουρκικού γεωτρύπανου προγραμματίζεται ανοιχτά της Αττάλειας και δυτικά της Κύπρου, εντός της τουρκικής ΑΟΖ.

Όπως αναφέρεται, τον Πορθητή θα συνοδεύουν τουρκικά πολεμικά πλοία, ενώ σ’ αυτό το πρώτο ταξίδι αναμένεται να συμμετάσχει και ο Τούρκος Υπουργός Ενέργειας, Φατίχ Ντονμέζ.

Πώς «απαντά» η Λευκωσία

Την ίδια ώρα, η Λευκωσία δίνει «απάντηση» στις τουρκικές προκλήσεις με μεγάλη πολυεθνική άσκηση ναυτικών δυνάμεων μεγάλων χωρών, με πρωτοφανή συμμετοχή ναυτικών μονάδων.

Η άσκηση ξεκίνησε προχθές Παρασκευή, νότια και νοτιοδυτικά της Κύπρου, και θα διαρκέσει μέχρι και τις 20 Νοεμβρίου.

Σύμφωνα με τη Navtex που εξέδωσε η Κυπριακή Δημοκρατία, η περιοχή που δεσμεύτηκε για ασκήσεις περιλαμβάνει και υπερκαλύπτει τους στόχους «Δελφίνη» και «Γλαύκος», όπου θα δράσει το γεωτρύπανο της Exxon Mobil, καθώς επίσης και «όλες τις πιθανές πορείες των πλοίων υποστήριξης των γεωτρήσεων από το λιμάνι Λεμεσού, αλλά και τις πτήσεις των ελικοπτέρων που θα εξυπηρετούν το γεωτρύπανο».

Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, πρόκειται για μια προφανή ενέργεια προστασίας των γεωτρήσεων της ExxonMobil - Qatar Petroleum εκ μέρους των ΗΠΑ, οι οποίες είναι αποφασισμένες να προασπίσουν τα οικονομικά και ενεργειακά τους συμφέροντα στην περιοχή.

Προβολή ισχύος

Για την υπό διαμόρφωσιν κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, υπό το φως της κλιμακούμενης τουρκικής επιθετικότητας, μίλησε στη «Σημερινή» της Κυριακής ο επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Ευρωπαϊκών Σπουδών και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, Γιώργος Κέντας.

Ο κ. Κέντας επισήμανε ότι η Τουρκία ακολουθεί με μεθοδικότητα την τακτική της προβολής ισχύος, θέτοντας τα όρια της επιτρεπόμενης άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην οποία δεν αναγνωρίζει κυριαρχία πέραν κάποιων τυπικών ζητημάτων.

Το ερώτημα, ωστόσο, προσθέτει, είναι κατά πόσον η ισχύς αυτή θα εκδηλωθεί και με τη μορφή ανάληψης στρατιωτικής δράσης, όπως έπραξε η Τουρκία στην περίπτωση της ΕΝΙ στο οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ ή και άλλως πώς. «Υπάρχει, λοιπόν, ένα πολύ σοβαρό προηγούμενο. Μένει να δούμε, αν επαναληφθεί η ίδια πρακτική, ή αν η Τουρκία επιλέξει μιαν άλλη μορφή αντίδρασης, όπως μια παράλληλη γεώτρηση σε περιοχή που η ίδια επιλέξει. Εδώ, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι άλλο πράγμα είναι η στρατιωτική παρουσία και άλλο η παρεμπόδιση ερευνητικής δραστηριότητας, όπως συνέβη με την ΕΝΙ».

Στο πλαίσιο αυτό, σημειώνει περαιτέρω, «δεν πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η Άγκυρα να προβεί σε συνδυασμένες ενέργειες, επιλέγοντας, δηλαδή, τόσο την παρεμπόδιση των γεωτρητικών ερευνών στα τεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ από τις διεθνείς εταιρείες, όσο και τη διενέργεια δικής της παράλληλης γεώτρησης».

Μια τρίτη επιλογή, που δεν πρέπει να αποκλείεται ως πιθανότητα, συνέχισε, είναι η Άγκυρα να προβεί και σε κινήσεις επί του εδάφους, όπως, π.χ., η πλήρης παρεμπόδιση των δραστηριοτήτων στη Νεκρή Ζώνη, ή, ακόμη, ο εποικισμός της Αμμοχώστου. «Αυτό, βέβαια, θα σήμαινε πάρα πολλά ως προς τη σημειολογία του Κυπριακού, αφού θα ήταν ένα σαφές μήνυμα ότι δεν την ενδιαφέρει πλέον η πολιτική επίλυση του προβλήματος, αλλά η ομαλοποίηση της υφιστάμενης κατάστασης στην Κύπρο, με αναγνώριση της παρουσία της και των "πραγματικοτήτων" που δημιούργησε», διευκρίνισε.

«Συνοψίζοντας, λοιπόν, ως επιγενόμενο, προκύπτει το ερώτημα, κατά πόσον η επιδεικνυόμενη εκ μέρους της Τουρκίας προβολή ισχύος θα μετατραπεί και σε πειθαναγκασμό της Κύπρου και της Ελλάδας στη δική της βούληση. Στο σημείο αυτό, πρέπει να θυμόμαστε ότι η Τουρκία ουδέποτε προέβη σε οιεσδήποτε παραχωρήσεις από ντε φάκτο κεκτημένα της, και οι περιπτώσεις τόσο της Αμμοχώστου όσο και της Μόρφου επιβεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές. Και ούτε πρέπει να διαφεύγει ότι η μοναδική περίπτωση που οι εκβιασμοί και οι απειλές της Τουρκίας εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας αποδείχθηκαν αίολες, ήταν η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση», κατέληξε ο Γιώργος Κέντας.

Ενέργειες «ελεγχόμενης έντασης»

Την εκτίμηση ότι η Τουρκία προβαίνει σε ενέργειες ελεγχόμενης έντασης στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου εκφράζει ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Σπουδών Ασφάλειας και Ανάλυσης Εξωτερικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Παναγιώτης Τσάκωνας, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι από τις κινήσεις της Άγκυρας ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος «θερμού ατυχήματος», γεγονός που επιβάλλει την αναγκαιότητα συγκρότησης, εκ μέρους της Κύπρου και της Ελλάδας, ενός συνεκτικού συστήματος διαχείρισης κρίσεων, κυρίως χαμηλής έντασης, το οποίο να δρα αποτελεσματικά και ει δυνατόν προληπτικά, σε σχέση με το ενδεχόμενο εκδήλωσης καταστάσεων κρίσης.

Υπογραμμίζει, ταυτόχρονα, τη σημασία των τριμερών/τετραμερών ενεργειακών συμμαχιών που συμπηγνύουν Ελλάδα και Κύπρος με χώρες της περιοχής, αλλά και με χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία, τονίζοντας ότι συνιστούν έναν ισχυρό τελεστή γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής αναβάθμισης των δύο χωρών στο υποσύστημα της Ανατολικής Μεσογείου.