ΤΟ «ΓΛΩΣΣΑΡΙΟ» ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ... ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΜΝΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ

Ποιοι μιλούσαν για την «καλή θέληση» της Άγκυρας, του Ερντογάν, του Τσαβούσογλου, του Ακιντζί; Τον τελευταίο, τώρα η Άγκυρα τον πετάει στο περιθώριο σαν στημένη λεμονόκουπα, αφού τον χρησιμοποίησε

Το περιβόητο γλωσσάριο προς δημοσιογράφους, το οποίο φέρει τη σφραγίδα του ΟΑΣΕ και κατασκευάστηκε εν κρυπτώ και παραβύστω από μια ομάδα Κυπρίων, η οποία αποτέλεσε και το όχημα προκειμένου να αλλάξουν τα φώτα της ιστορικής αλήθειας, είναι μόνο ένα κομμάτι του συνολικού παζλ. Ενός παζλ που η νέα Τάξη Πραγμάτων προωθεί για να εξωραΐσει ή να αμβλύνει τα εγκλήματα πολέμου, τις δολοπλοκίες και τις υπόγειες μεθοδεύσεις όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και σε κάθε γωνιά του πλανήτη, όπου πλανιέται το φάντασμα της επιβολής και δικτατόρευσης των λαών.

Η χειραγώγηση των πολιτών κάθε χώρας όπου έχουν συμφέροντα οι ισχυροί του πλανήτη είναι σήμερα το μεγαλύτερο όπλο. Είναι γι’ αυτό που οι πολίτες και, κυρίως, οι Κύπριοι, που έχουν δεινοπαθήσει από τέτοιες πρακτικές, πρέπει να ξυπνήσουν. Να εξεγερθούν. Να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις τις πραγματικές έννοιες των λόγων και των έργων. Μόνο ξύπνιοι και σε εγρήγορση πολίτες μπορούν να εντοπίσουν τους πραγματικούς στόχους των «αρχιτεκτόνων» μιας πλειάδας σχεδίων σε βάρος της πατρίδας τους.

Ο λαός παρακολουθεί σήμερα -όχι έκπληκτος, πλέον, αλλά απηυδισμένος- τον νέο γύρο αντιπαραθέσεων μεταξύ κομμάτων και Προεδρικού με αφορμή τη συζήτηση στο Εθνικό Συμβούλιο την περασμένη Δευτέρα, όταν τέθηκε για προβληματισμό το ενδεχόμενο υιοθέτησης μιας χαλαρής ομοσπονδίας, όπου οι συνιστώσες πολιτείες θα έχουν περισσότερες εξουσίες από την κεντρική κυβέρνηση. Δηλαδή, μια συνομοσπονδία που θα έχει αρκετά χαρακτηριστικά και αρμοδιότητες δύο κρατών, με μια ερμαφρόδιτη και εν πολλοίς απούσα κεντρική κυβέρνηση.

Δηλαδή, ο μακροχρόνιος αγώνας που κήρυξε ο Μακάριος πάνω από τα ερείπια που άφησαν το προδοτικό πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή του 1974, αυτήν την τραγική κατάληξη θα έχει;

Δύο κράτη με σύνορα, ξεπούλημα περιουσιών και νομιμοποίηση όλων των εγκλημάτων της φασιστικής Τουρκίας; Η Τουρκία θα έχει τα κατακτημένα εδάφη της Κύπρου, αλλά θα έχει και λόγο σε μια αποδυναμωμένη και αποκεντρωμένη «κεντρική» κυβέρνηση;

Αιδώς Αργείοι!

Χειροκροτώντας τις υποχωρήσεις

Όλοι όσοι φωνάζουν σήμερα, ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, αντιπολιτευόμενοι και συμπολιτευόμενοι, τι έπραξαν για να αποτραπεί ένα τέτοιο κατάντημα στο εθνικό θέμα;
Χειροκροτούσαν ή επικροτούσαν τις υποχωρήσεις; Από την εποχή του μακαριστού Γλαύκου Κληρίδη, ο οποίος πρώτος έβαλε τα θεμέλια για αποδυναμωμένη κεντρική κυβέρνηση με τις περισπούδαστες αναφορές του για «εξωτερική» και «εσωτερική κυριαρχία», για αύξηση των εγγυητριών δυνάμεων με δικαίωμα επέμβασης (έγινε σε ομιλία του, τότε, σε σεμινάριο που οργάνωσε η σύζυγος τού Χόλμπρουκ στις ΗΠΑ), και άλλα απαράδεκτα «θαρραλέα βήματα», όπως ο ίδιος βάφτισε τις υποχωρήσεις του.

Αργότερα, μετά τις μυστικές συνομιλίες Λονδίνου, μας έφεραν καπάκι το σχέδιο Ανάν 1, 2, 3, το οποίο, ωστόσο, δεν πρόλαβε να προωθήσει, γιατί στην προεδρία εξελέγη ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος. Ο οποίος, με τη σειρά του, αντί να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων την τέταρτη και πέμπτη εκδοχή του εκτρωματικού αυτού σχεδίου, δέχθηκε, κατόπιν πιέσεων, να συζητήσει το 5ο, αφού προηγήθηκε η αποδοχή των στενών χρονοδιαγραμμάτων και της επιδιαιτησίας.

Ο λαός το απέρριψε, αλλά φαίνεται κάποιοι δεν έβαλαν νουν. Ή, καλύτερα, δεν χώνεψαν το βροντερό «όχι» των Ελληνοκυπρίων. Στη διάρκεια των 14 χρόνων από τότε μέχρι σήμερα ακολούθησαν κατά συρροήν υποχωρήσεις και διολισθήσεις από θέσεις αρχών.

Όσοι φώναζαν εναντίον των υποχωρήσεων και κατά τού «δώσε χωρίς να παίρνεις» ούτε ψίχουλα από την Τουρκία, στιγματίστηκαν ως «εθνικιστές», ως εχθροί του λαού που δεν θέλουν λύση, απορριπτικοί, πολέμιοι της ειρήνης στο νησί.

Τώρα τι έχουν να απαντήσουν ΔΗΣΥ - ΑΚΕΛ σε αυτούς που κατηγορούσαν ως πολέμιους της λύσης; Δεν έβλεπαν την «κωλοσυρμαθκιάν της κουφής»; Ήθελαν να δουν και το κεφάλι της οχιάς, για να πειστούν πως οι συνεχείς υποχωρήσεις-οπισθοχωρήσεις, ο άκρατος αφοπλισμός από αρχές και αξίες θα οδηγούσε σε ένα τέρμα που δεν θα έχει αίσιο τέλος για τα συμφέροντα του λαού, αλλά μόνο για όσους δημιούργησαν το Κυπριακό; Τους φίλους τους, τους Αμερικανούς, την κάθε αθυρόστομη Βικτώρια Νούλαντ, τον κάθε ανάλγητο Έσπεν Μπαρθ Έιντε, με τον οποίον είχαν κρυφές συναντήσεις - για να πουν τι πίσω από τις πλάτες του λαού;

«Ψεύτικες» λέξεις

Ναι, οι λέξεις έχουν σημασία, όσο και αν επιχειρείται να τις φτιασιδώσουν με φανταχτερά μπιχλιμπίδια και χυδαία φο-μπιζού, τα οποία, κάποτε, με την ψεύτικη λάμψη τους συσκοτίζουν την αλήθεια.

Όταν ο Πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης Μπιναλί Γιλντιρίμ επιμένει να ισχυρίζεται πως η Τουρκία πάντοτε επιδιώκει «μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό», σίγουρα αυτές οι φράσεις ερμηνεύονται για τα θύματα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο ως μια λύση άδικη και εθνοκτόνα για τους Ελληνοκύπριους, αλλά και για τους πραγματικούς Τ/κ. Βολική μόνο για την Τουρκία και τους κουβαλητούς εποίκους.

Από το 2004 οι υποστηρικτές του εθνοκτόνου σχεδίου Ανάν δεν έμειναν με δεμένα χέρια. Μπήκαν στην αντεπίθεση και κάθε γνήσια και αυθεντική φωνή που προειδοποιούσε για επερχόμενα δεινά, όταν εμπιστευόμαστε τους μακελάρηδές μας, προσπάθησαν να την σιγήσουν. Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν πολλές φωνές. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα αρκετοί πατριώτες που αρνούνται να χειραγωγηθούν και να υποκύψουν στις ψεύτικες λέξεις, στα ψεύτικα λόγια τους και στα σκηνοθετημένα παιχνίδια.

Ποιοι μιλούσαν για την «καλή θέληση» της Άγκυρας, του Ερντογάν, του Τσαβούσογλου, του Ακιντζί; Τον τελευταίο, τώρα η Άγκυρα τον πετάει στο περιθώριο σαν στημένη λεμονόκουπα, αφού τον χρησιμοποίησε.

Όταν ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, Άντρος Κυπριανού, συναντιόταν τον Νοέμβριο του 2013 με την τέως ΥΦΕΞ των ΗΠΑ και υπεύθυνη των Ευρωπαϊκών και Ευρασιατικών Υποθέσων, Βικτώρια Νούλαντ, σίγουρα δεν συζητούσαν τη συνταγή των home made cookies (σπιτικά κουλουράκια), που διαμοίραζε η εν λόγω κυρία στους Ουκρανούς διαδηλωτές όταν προετοίμαζαν το αμερικανόπνευστο πραξικόπημα στο Κίεβο. Συζητούσαν προφανώς το Κυπριακό και τις προθέσεις των ΗΠΑ. Τότε, γιατί, στην ευχή, ο κ. Κυπριανού δήλωνε περιχαρής και έμπλεος ενθουσιασμού μετά τις συναντήσεις του με τους εκπροσώπους τού βαθέος Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Michael Sessums, Eric Noulant και Victoria Noulant, ότι στέφθηκαν με επιτυχία;

Πώς οι επιτυχίες των επαφών, δημόσιων και μυστικών, εξελίχθηκαν σε κατραπακιές εναντίον του λαού μας;
Όταν ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ ωρύεται και φωνάζει εναντίον της λύσης δύο κρατών, γιατί δεν πηγαίνει ξανά στους φίλους του τούς Αμερικανούς να ζητήσει εξηγήσεις και να τους θέσει ενώπιον των ευθυνών τους; Λίγα έκανε μέχρι σήμερα για δαύτους;
Και γιατί ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου, σκίζει τα ιμάτιά του και στηλιτεύει τον Αναστασιάδη περί χαλαρής ομοσπονδίας; Ο ίδιος, μήπως δεν ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν (μαζί με άλλα νυν, πρώτης γραμμής, στελέχη του κόμματος); Δεν είναι μήπως ο ίδιος που έφτασε στο σημείο να προτείνει στον μέντορά του Δ. Χριστόφια να καταθέσει στο Π.Γ. του ΑΚΕΛ (στις 9 του Απρίλη του 2004) πρόταση για ψήφο κατά συνείδηση στο δημοψήφισμα;

Γιατί πετροβολούν, τώρα;
Τι προνοούσε εκείνο το εκτρωματικό σχέδιο για να το «ερωτευτούν» τόσο παθιασμένα δεξιοί, ακροδεξιοί, άτομα που είχαν ενεργό ρόλο στο χουντοφασιστικό πραξικόπημα; Πώς φερόμενοι αριστεροί, φερόμενοι κομμουνιστές, ήθελαν να περάσει και οργάνωναν συνάξεις για να μεθοδεύσουν την επικράτησή του;
Το μελέτησαν ή δεν το μελέτησαν; Πώς εξηγείται τόσος φανατισμός για ένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο, το οποίο θα διαιώνιζε την παρουσία της Τουρκίας και του στρατού της στο νησί και θα «τσιμέντωνε» τις «βρετανικές βάσεις» ως ορμητήριο του ΝΑΤΟ εναντίον φιλικών γειτονικών χωρών;
Γνώριζαν ή δεν γνώριζαν όλοι ετούτοι πόσα εκατομμύρια διοχετεύτηκαν στην κυπριακή αγορά από το «ευλογημένο» χέρι της USAID με οχηματαγωγούς τις PRIO και UNOPS;
Και τώρα πόσες NGO (μη κυβερνητικές οργανώσεις) θα πάρουν τη σκυτάλη για να δεχθούμε τα ίδια και χειρότερα;

Γιατί, λοιπόν, πετροβολούν τον Νίκο Αναστασιάδη σήμερα;
Μαζί του βρέθηκαν στο χαράκωμα υπέρ του σχεδίου Ανάν, μαζί του βρέθηκαν και στις υποχωρήσεις κάθε φορά που γίνονταν συνομιλίες στην αλλοδαπή.
Είναι αργά για κηρύγματα και προτροπές. Όπως έστρωσαν, θα κοιμηθούν μόνοι τους.
Ο λαός, ευτυχώς, επαγρυπνεί και τώρα, επιτέλους, ας σημάνει εγερτήριο.