ΛΕΝΕ, ΩΣΤΟΣΟ, ΠΟΛΛΑ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥΣ. Η ΣΙΓΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΟ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΑ, ΕΝ ΤΕΛΕΙ, ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΑΣ. ΤΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ. ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ. ΔΗΛΑΔΗ, ΞΕΝΗ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ. ΤΗ ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ, ΠΟΥ ΔΙΑΙΡΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ, ΠΑΓΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΑ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ

Συζητούν νομιμοποίηση της κατοχής -το μετονομάζουν απαλλαγή από την κατοχή, εδραιώνουν την διχοτόμηση- το αποκαλούν 'επανένωση', συμφωνούν συγκυριαρχία με την Τουρκία - το χαιρετίζουν ως ενιαία κυριαρχία, παραχωρούν ανθρώπινα δικαιώματα και ευρωπαϊκές αρχές του δικαίου και της ισότητας - το βαφτίζουν και το ευαγγελίζονται ως... 'ευρωπαϊκό μέλλον'.

Λένε, ωστόσο, πολλά οι λέξεις που έχασαν το νόημά τους. Η σιγή των πολιτικών λόγων για το πιο κρίσιμο. Το μέλλον της Κύπρου. Το ποιος θα κυβερνά, εν τέλει, αυτόν τον τόπο. Για την ακύρωση του κράτους μας. Την δικοινοτική ομοσπονδία. Που σημαίνει μοιρασμένη κυριαρχία. Δηλαδή, ξένη επικυριαρχία. Την διζωνική επανένωση, που διαιρεί για πάντα την Κύπρο και τον λαό της, παγιώνει και νομιμοποιεί τα τετελεσμένα, κοτσανιάζει τις περιουσίες μας στους καταπατητές, τους κατακτητές. Που μας ακυρώνει ως κράτος, μας παραδίδει ομήρους στην ξένη επιβουλή.

Και δεσμεύονται, υπόσχονται και δεσμεύονται. Αλλά σε ποιους και σε τι, παρά να μην ξαναβρεθεί μπροστά τους το 'ΟΧΙ'; Εκείνο το 'ΟΧΙ', που τους εξόργισε, που ήταν μια πράξη ελευθερίας. Που διασφάλισε την ένταξη της Κύπρου, ως ισότιμου μέλους, στην Ευρώπη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Της ευημερίας. Που βάλθηκαν, με την έλευσή τους στην εξουσία, να υπονομεύσουν.

Επιμένουν τώρα να ζητούν την κατάργηση του κράτους μας. Οι σκοποί είναι οι ίδιοι, η συνταγή η ίδια. Τα ονόματα κι αν διαφέρουν, οι λέξεις κι αν κρύβονται, οι σημασίες είναι οι ίδιες.

Επιμένουμε στο 'ΟΧΙ'. Απορρίπτουμε την Διζωνική με το όνομα. Αλλά Όχι για το όνομα. Μα για τις κρυφές σημασίες, που απειλούν πίσω του. Ζητούμε και διεκδικούμε οι σημασίες να έχουν σημασία.

Διαπραγματεύσεις της υποταγής

Διαπραγματεύονται αποζημιώσεις και δικαιώματα του άρπαγα χρήστη, κι ωστόσο μιλούν για δικαιώματα ιδιοκτησίας κι επιστροφής, υποθηκεύουν το μέλλον του Ελληνισμού σ' αυτόν τον τόπο και το πανηγυρίζουν ως σωτηρία, ως 'λύση' πανηγυρίζουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, της μόνης ασφάλειας κι ασπίδας μας, στο Διεθνές Δίκαιο, που άφρονα πασχίζουν να ανταλλάξουν με μια τουρκική υπογραφή.

Και δεσμεύονται, υπόσχονται και δεσμεύονται. Αλλά σε ποιους και σε τι, παρά να μην ξαναβρεθεί μπροστά τους το 'ΟΧΙ';

Στο εσωτερικό μέτωπο, η εκπτώχευση του λαού εορτάζεται ως οικονομική σωτηρία του τόπου, η εσωτερικοποίηση, η πολιτική υιοθέτηση των προσταγών του μνημονίου, δηλαδή της εντεταλμένης από τα ξένα οικονομικά κέντρα ανισοκατανομής των συνεπειών της κρίσης... χαιρετίζεται ως έξοδος από το μνημόνιο. Όταν νέα μνημόνια κι ατέλειωτες επιτηρήσεις ετοιμάζονται, με το φόρτωμα του κόστους της πολιτικής λύσης που ετοιμάζεται.. ερήμην του, στον κυπριακό λαό!

Φτάνει πια η ειρωνεία της πολιτικής, η πολιτική της ειρωνείας. Φτάνει! Όταν ο πολιτικός λέγει άλλα από αυτά που εννοεί, οι λέξεις σημαίνουν άλλα από την χρήση τους κι όταν ο λόγος της πολιτικής κρύβει - κι απειλεί - άλλα από αυτά που ο λαός θέλουν να εννοήσει.

Zητούμε και διεκδικούμε οι λέξεις να διατηρούν το νόημά τους, οι σημασίες να έχουν σημασία, ο λόγος στην πολιτική να σημαίνει πάλι αλήθεια, κι η αλήθεια στην πολιτική να έχει πάνω από όλα αγωνιστικό, κι όπως η πολιτική, ναι, μαζί σας το διεκδικούμε, να έχει ηθικό χαρακτήρα

Ως πότε αυτός ο λαός θα παρακολουθεί τις υποκλίσεις στις τουρκικές απαιτήσεις να χαιρετίζονται ως συγκλίσεις, την διολίσθηση να σιωπά για τα ολισθήματά της;
Θέλουμε τέλος στην διολίσθηση, αλλά όχι το τέλος που φέρνει αδήριτα κάθε διολίσθηση, της κατρακύλας το οδυνηρό αποτέλεσμα.