ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ, Ο… ΤΕΩΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΛΩΣΣΑΡΙ

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑ ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ Η ΜΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, Ο ΔΗΣΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΕΙΝΗ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΝΑ ΟΔΗΓΗΘΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ, ΚΑΘΟΤΙ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΞΙΩΝΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ Ή ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ. ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΔΗΚΟ Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΣΥ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΗ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΗ

Το «χρηματοδοτούμενο» γλωσσάρι από χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία μάς παραπέμπει σε άλλες χρηματοδοτούμενες «κινητοποιήσεις», αρθρογραφίες και προσπάθειες χειραγώγησης της κοινής γνώμης την εποχή του εκτρωματικού σχεδίου Ανάν

Ανήμερα την παράνομη επίσκεψη στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη του επανεκλεγέντος Τούρκου Προέδρου Τ. Ερντογάν και λίγες μόνο ημέρες πριν από τις μαύρες επετείους του προδοτικού πραξικοπήματος και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο εκπρόσωπος του ΟΑΣΕ «για την ελευθερία του Τύπου» Αρλέμ Ντεζίρ επέλεξε να παρουσιάσει το περιβόητο γλωσσάρι που θα χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι ένθεν κακείθεν της γραμμής αίματος που χάραξε ο Αττίλας το 1974.

Και οι λέξεις σκοτώνουν

Το περιβόητο γλωσσάριο, το οποίο επέλεξαν να τιτλοποιήσουν: «Οι λέξεις έχουν σημασία», επιχείρησαν να το περάσουν ως ανώδυνο, εθελοντικό και όχι προσπάθεια φίμωσης ή χειραγώγησης. Αναμφίβολα υπάρχουν λέξεις που διατυπώνουν την πραγματικότητα, λέξεις που εξωραΐζουν το έγκλημα και λέξεις που σκοτώνουν. Αυτές είναι αθέατες και στοχεύουν στη διαγραφή της μνήμης όσων έμειναν να θυμούνται.

Όσων έμειναν ακόμα όρθιοι να επιμένουν πως η Κύπρος είναι κοινή πατρίδα Ε/κ και Τ/κ και ο στόχος όλων είναι η αποχώρηση του Αττίλα από την Κύπρο.
Ασφαλώς και δεν θα αναλύσουμε το κατάπτυστο «γλωσσάρι», το οποίο είναι για πέταμα. Παρόλο που εν κρυπτώ και παραβύστω οι ηγεσίες της ΕΣΚ και της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας συνήργησαν μαζί με τους εκπροσώπους του ΟΑΣΕ, συμφώνησαν και μεθόδευσαν την εκπόνηση του γλωσσαρίου, αλλά μετά την κατακραυγή έβγαλαν την ουρά τους απ' έξω.

Το «χρηματοδοτούμενο» γλωσσάρι από χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία μάς παραπέμπει σε άλλες χρηματοδοτούμενες «κινητοποιήσεις», αρθρογραφίες και προσπάθειες χειραγώγησης της κοινής γνώμης την εποχή του εκτρωματικού σχεδίου Ανάν.

Όσοι με το γλωσσάρι επιχειρούν να αλλοιώσουν τις ιστορικές αλήθειες και ο Τούρκος εισβολέας απλώς να καταγράφεται σκέτα - νέτα Τουρκία, είναι έκπτωτοι στη συνείδηση του δημοσιογραφικού κόσμου και του λαού ευρύτερα. Γι’ αυτό δεν θα ασχοληθούμε με αυτό. Υπάρχουν πιο σοβαρά ζητήματα στην τρέχουσα επικαιρότητα και όχι η αποτυχημένη προσπάθεια να χειραγωγηθούν οι δημοσιογράφοι από εθελούσιους ανιστόρητους και εφήμερους ηγετίσκους.

Η ανωμαλία δεν υπακούει σε νόμους

Την εβδομάδα που πέρασε, γίναμε όλοι μάρτυρες μιας ανήκουστης ανωμαλίας. Ψέματα και μη αλήθειες να κατατίθενται και να βαφτίζονται ως «αγωνία για το αύριο του λαού», «υπευθυνότητα και ευθύνη έναντι των καταθετών». Με αγιαστούρες, νεκρολογίες και ψαλμωδίες να εκτελείται εν ψυχρώ μια λαϊκή κατάκτηση, ο Συνεργατισμός. Να αγιοποιούνται οι τράπεζες ως να είναι το μοναδικό αποκούμπι του τόπου.

Ζούμε σε μια κατάσταση ανωμαλίας. Μιας κατάστασης που φαίνεται να μην υπακούει σε κάποιον από τους γνωστούς νόμους. Την περασμένη Κυριακή, όσα είδαμε, ακούσαμε και ζήσαμε από την Ολομέλεια της Βουλής ήταν μια αποκρουστική παράσταση ανωμαλίας. Φτιασιδωμένης με φαρμπαλάδες υποκρισίας και απόκρυψης ενός προμελετημένου εγκλήματος το οποίο εκτελέστηκε, με τον λαό να βρίσκεται διχασμένος. Άλλοι να αγωνιούν, άλλοι σε πλήρη απάθεια και άλλοι να καταφεύγουν στις παραλίες απαξιώνοντας όσους τους περιπαίζουν κατάμουτρα.

Ο ΔΗΣΥ και ο απειλούμενος κίνδυνος κατάρρευσης της Κυβέρνησης

Ο ΔΗΣΥ, ο οποίος εδώ και δεκαετίες έχει βάλει στο στόχαστρό του τον Συνεργατισμό μαζί με μια δράκα απογόνων τοκογλύφων και τώρα σύγχρονων εμποροβιομηχάνων και κεφαλαιοκρατών, δεν έχανε ευκαιρίες να κατηγορεί το οικοδόμημα του Συνεργατικού Κινήματος με μια ιστορία 110 χρόνων. Είχε όμως και το θράσος να μπαίνει από την πίσω πόρτα με διορισμένους από το κόμμα ή εκλελεγμένους σε επιτροπάτα των διαφόρων ΣΠΕ. Οι εκάστοτε εκλογές στα κατά τόπους και επαρχίες Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα ήταν το έναυσμα μιας μεγάλης κινητοποίησης, παρόμοιας με προεκλογικές εκστρατείες για το ποιοι και πώς θα πάρουν τα ηνία των επιτροπών και θα έχουν τον έλεγχο.

Στην προεκλογική αυτή κινητοποίηση ρίχνονταν όλα τα κόμματα στη μάχη των ψήφων, με κύριους πρωταγωνιστές ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ. Οι χθεσινοί και σημερινοί ρυθμιστές της οικονομίας και του Κυπριακού. Οι υπόλοιποι, κομπάρσοι ή δεκανίκια του ενός ή των άλλων και με τις ευθύνες τους ελάχιστες ή και ανύπαρκτες, καθότι κάποια εκ των κομμάτων ιδρύθηκαν πρόσφατα.

Ο ΔΗΣΥ δέχθηκε όλα τα πυρά και την κριτική για την κατάρρευση και το ξεπούλημα μισοτιμής του Συνεργατισμού στην Ελληνική Τράπεζα. Πολλά ειπώθηκαν και λέχθηκαν τόσο στην Ολομέλεια της Βουλής, όσο και εκτός. Ψέματα και αλήθειες στη διαπασών.

Ο ΔΗΣΥ βρέθηκε προ του κινδύνου μιας πολιτικής απομόνωσης, όπως της περιόδου 1977-80 (αμέσως μετά την ιδρυσή του τον Ιούλη του 1976 με τα απομεινάρια του Ενιαίου Κόμματος και τους ατιμώρητους πραξικοπηματίες σε θέσεις πρωτοκαθεδρίας.) Παρόμοια απομόνωση έζησε και το 2004, όταν υποστήριζε σθεναρά το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν και κατάγγελλε στις Βρυξέλλες τον λαό που το καταψήφισε με το συντριπτικό «όχι» τού 76,7%.

Μετά τις νίκες του στις τελευταίες προεδρικές εκλογές και με τις δεσμεύσεις του να ακυρώνονται η μία μετά την άλλη, ο ΔΗΣΥ βρέθηκε σε μια πολύ δεινή θέση και αντιμέτωπος να οδηγηθεί σε κατάρρευση η Κυβέρνησή του, καθότι σχεδόν όλα τα κόμματα αξίωναν την παραίτηση μελών της ή και της ίδιας.

Χωρίς τη στήριξη του ΔΗΚΟ, η ηγεσία του ΔΗΣΥ θα βρισκόταν κατηγορούμενη στη γωνιά και ευάλωτη, με όλα τα πιθανά σενάρια για τη συνοχή του κόμματος.
Οι τακτικισμοί της ηγεσίας του ΔΗΚΟ και η στήριξη προς την ηγεσία του Συναγερμού διέγραψαν αίφνης την εσωστρέφεια που ταλάνισε το Δημοκρατικό Κόμμα αμέσως μετά τις προεδρικές εκλογές, με τις δεκάδες διαγραφές στελεχών και μελών. Έκλεισαν ταυτόχρονα τα «στόματα» της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, εμφανιζόμενη ως υπεύθυνη ηγεσία που θέτει πάνω απ' όλα τα συμφέροντα του λαού, του τόπου αλλά και του τραπεζικού συστήματος.

Παράλληλα, με τις κινήσεις του ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Νικόλας Παπαδόπουλος, από κατηγορούμενος έγινε ο απόλυτος ρυθμιστής και πρωταγωνιστής στα της οικονομίας. Επιπλέον έκλεισε ερμητικά τις διόδους των Καρογιανικών και λοιπών διαφωνούντων για μια μελλοντική συνεργασία τους με τους κυβερνώντες Συναγερμικούς.

Εξέθεσε ταυτόχρονα την ηγεσία του κυβερνώντος ΔΗΣΥ, η οποία υπογείως ενθάρρυνε ή και υποδαύλιζε την «αντιπολίτευση» εντός ΔΗΚΟ και τους διαγραφέντες. Τώρα πλέον η ηγεσία του ΔΗΣΥ δεν τους είχε ανάγκη. Χρειαζόταν επειγόντως σανίδα σωτηρίας και οι Καρογιανικοί δεν διαθέτουν ψήφους. Διέθετε μόνο η επίσημη και αναγνωρισμένη ηγεσία. Έτσι έδεσε το «γλυκό» μιας εύθραυστης μεν, αλλά αποτελεσματικής συνεργασίας ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ στα τραπεζικά δρώμενα.

Παρά την έντονη κριτική που άσκησε στην Κυβέρνηση με την αξίωση να παραιτηθεί ο Υπουργός Οικονομικών και την -με νόημα- επιστροφή της δηλητηριώδους ατάκας «τώρα τα λεφτά της μαμάς θα τα πληρώσουν όλες οι μαμάδες της Κύπρου», ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ απέσπασε τα εύγε και τα συγχαρητήρια του Προέδρου Αναστασιάδη και του «συγκυβερνήτη» Αβέρωφ.

Δεν ήταν και λίγη, άλλωστε, η συνδρομή του, προκειμένου το αλισβερίσι να συντελεστεί και να περάσει χωρίς καμιά τροπολογία.

Με τις φωνασκίες δεν γυρίζει ο τροχός

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, ακόμα μια φορά έπαιξε και έχασε, καθότι καμιά τροπολογία που πρότεινε δεν πέρασε. Οι λίγοι που συγκεντρώθηκαν έξω από τη Βουλή τη μαύρη Κυριακή, κάτω από την ταμπέλα «Κίνημα εναντίον των εκποιήσεων», δεν κατάφεραν να στείλουν το ηχηρό μήνυμα πως ο Συνεργατισμός δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται να ξεπουληθεί. Επικεντρώθηκαν μόνο στα κόκκινα δάνεια και τις εκποιήσεις, σάμπως και ο Συνεργατισμός να ήταν μόνο για τους κακοπληρωτές ή αυτούς που χρωστούν και δεν μπορούν να πληρώσουν. Δεν υπερασπίστηκαν όσο θα έπρεπε αυτήν τη λαϊκή κατάκτηση.

Είναι τοις πάσι γνωστό πως το Κινημα εναντίον των εκποιήσεων είναι δημιούργημα του ΑΚΕΛ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κακό. Όμως, αν η ηγεσία του ΑΚΕΛ ήθελε, όντως, να σταματήσει το ξεπούλημα του Συνεργατισμού, είχε τον τρόπο να κινητοποιήσει τις μάζες. Να οργανώσει όχι μόνον μπροστά στη Βουλή, αλλά κι έξω απο το Προεδρικό ογκώδη συλλαλητήρια διαμαρτυρίας, παρόμοιας μαζικότητας όπως της πρόσφατης πορείας Ειρήνης κατά των Βρετανικών Βάσεων.

Δεν το έπραξε, όμως, αφήνοντας στα μέλη και οπαδούς της ερωτήματα, αμφιβολίες, απογοήτευση και θυμό. Γιατί, με τις φωνασκίες και τις πομπώδεις ομιλίες δεν γυρίζει ο τροχός προκειμένου οι λαϊκές μάζες να είναι οι ρυθμιστές και οι πρωταγωνιστές, με τη λαϊκή οργή να μπαίνει τροχοπέδη στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και στα αντιλαϊκά μέτρα.

Όσα επιχειρήματα και αν προέβαλαν τα ηγετικά στελέχη του ΑΚΕΛ, δεν κατάφεραν να ανατρέψουν τον ψίθυρο για κακώς έχοντα, πως και το ίδιο φέρει ευθύνες προ του 2013.

Η χλιαρή στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ για τον Συνεργατισμό, ενδεχομένως να παραπέμπει στις προσπάθειες για επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό και δεν θα ήθελε να συγκρουστεί πλήρως με τη Συναγερμική Κυβέρνηση. Γιατί, όπως είπε και ο Αντρος Κυπριανού σε ανύπoπτο χρόνο πριν από αρκετούς μήνες: «Εμένα, γιατί δεν με στήριξε ο ΔΗΣΥ στην εκλογή Προέδρου της Βουλής και στήριξαν τον Δημήτρη Συλλούρη, που στο κυπριακό πρόβλημα οι θέσεις του απέχουν πολύ;».

Νέμεσις ή απάθεια

Σε λιγότερο από δέκα μήνες θα διεξαχθούν οι ευρωεκλογές (23-26 Μαΐου 2019).

Όλα όσα έγιναν, σίγουρα δεν θα ξεχασθούν. Πολλοί θα ανασύρουν από τη φαρέτρα τους επιχειρήματα που είπαν και ξαναείπαν και θα ακροβολιστούν, προκειμένου να πλήξουν όσους συνήργησαν ή συνέδραμαν στην τελεύτηση του Συνεργατισμού ή οδηγούν εκτός ραγών την οικονομία.

Το ζητούμενο είναι τι θα πράξει ο λαός διά της ετυμηγορίας του. Θα λειτουργήσει ως Νέμεσις και θα τιμωρήσει όσους τον απαξιώνουν και τον προδίδουν;

Θα τερματίσει την κατάσταση ανωμαλίας που οδηγεί σε ανομίες και εκτροπές; Ή και πάλι θα εκδηλωθεί μια πλειοψηφούσα απάθεια διά της ανοχής και αποχής;

Τώρα κάποιοι μεθοδεύουν την οριζοντιοποίηση των ευθυνών διά της οριζόντιας ψηφοφορίας, προκειμένου να αποκρύψουν τις ευθύνες τους και να δικαιολογήσουν ενδεχόμενες ήττες.

Προσώρας, η κυβερνώσα Συναγερμική παράταξη φαίνεται να πέτυχε μια «νίκη», καταφέρνοντας το τελειωτικό πλήγμα στον Συνεργατισμό με τη συνδρομή του αντιπολιτευόμενου ΔΗΚΟ.

Είναι σε τέτοιες στιγμές που ο κάθενας μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη του μια παροιμιώδη φράση του Μεγάλου Ναπολέοντα, ότι «ο πιο μεγάλος κίνδυνος γεννιέται τη στιγμή της νίκης».