Να κλάψουμε ή γελάσουμε. Μάλλον το δεύτερο, καθότι, όπως λένε, το γέλιο είναι αντιαγχολυτικό και απομακρύνει τον κίνδυνο καρδιακών και εγκεφαλικών επεισοδίων. Έτσι, ας γελάσουμε με το απύθμενο θράσος, τα μελλοντικά ουρλιαχτά και τις κατόπιν εορτής κυρώσεις που υπόσχεται να επιβάλει ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, στις τράπεζες, αν δεν τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους στο θέμα των εγγυητών και των εγκλωβισμένων αγοραστών. Οι προφορικές δεσμεύσεις των τραπεζών δόθηκαν ως δέλεαρ-αντιστάθμισμα της ψήφισης των κυβερνητικών νομοσχεδίων για επιτάχυνση της μείωσης των μη εξυπηρετούμενων δανείων (ΜΕΔ).

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ και πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής, Αβέρωφ Νεοφύτου, χαιρέτισε τη δέσμευση του Συνδέσμου Τραπεζών, λέγοντας ότι αυτή αντιμετωπίζει μια δέσμευση που είχε η Κύπρος στο πλαίσιο του μνημονίου, αλλά και την κακή φήμη της Κύπρου, αφού το πρόβλημα επηρέαζε και ξένους αγοραστές.

Επειδή, όμως, το θέμα αυτό, λόγω του κωλύματος του Συντάγματος, δεν μπορεί να περιληφθεί σε νόμο, άρα πρόκειται για μια συμφωνία κυρίων, μέλη της Επιτροπής εξέφρασαν επιφυλάξεις για το κατά πόσον οι τράπεζες θα τηρήσουν την προφορική αυτή δέσμευση.

«Δεν είδε κανείς την οργή του Αβέρωφ, ας τολμήσουν κατά ένα νι να αθετήσουν τις δεσμεύσεις και η οργή δεν θα περιοριστεί σε ουρλιαχτά, αλλά σε κυρώσεις», ανέφερε ο κ. Νεοφύτου, απαντώντας σε σχετική ερώτηση.

Θα ουρλιάξει, λοιπόν, ο κ. Αβέρωφ και θα επιβάλει κυρώσεις. Μάλιστα. Κατόπιν εορτής, επειδή τα νομοσχέδια για το ξεπούλημα του Συνεργατισμού θα εγκριθούν (αν θα εγκριθούν και από ποιους) με όλα τα κενά, τις ασάφειες και που κανείς δεν θα μπορεί, όσο και να θέλει να ουρλιάξει, να κτυπηθεί και να κλάψει, να αποτρέψει τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Ποιος εγγυάται τι θα γίνει με τόσες χιλιάδες καταθέτες και «επί ξύλου κρεμάμενους» συνεπείς δανειολήπτες που πληρώνουν τις δόσεις των δανείων τους.

Τα ΜΕΔ

Όσον αφορά στα ΜΕΔ, οι ευθύνες όσων έδιναν με τη σέσουλα δάνεια και δεν ζητούσαν στον ουσιώδη χρόνο το λαβείν των δόσεων από τους ευνοούμενους δανειολήπτες είναι τεράστιες και πρέπει να λογοδοτήσουν. Θα κληθούν να λογοδοτήσουν, όμως, ή θα αποζημιωθούν από το κονδύλι της εθελούσιας εξόδου;
Θέλοντας και μη, το όλο σκηνικό μάς παραπέμπει στο 2013, την περίοδο του κουρέματος καταθέσεων στο Γιούρογκρουπ.

Τότε δεν θυμόμαστε, αν ο κ. Αβέρωφ είχε ουρλιάξει, ή οργισθεί, επειδή οι δεσμεύσεις και οι υποσχέσεις που έδιναν τότε οι Συναγερμικοί κυβερνώντες δεν εφαρμόστηκαν.Τότε υπήρξε εκκωφαντική σιωπή και υπογείως μια κολοσσιαία εκροή δισεκατομμυρίων ευρώ στο εξωτερικό προ του κουρέματος. Όσοι γνώριζαν, έδρασαν έγκαιρα πίσω από τις πλάτες του λαού. Τότε, όπως και σήμερα, η λαϊκή εντολή ήταν νωπή. Εκλέχτηκαν να τιθασεύσουν την κρίση, αλλά έριξαν την οικονομία στα τάρταρα.

Δεσμεύτηκαν να σώσουν τον Συνεργατισμό και να τον επιστρέψουν στον λαό. Δεν τον ξεπούλησαν μόνο. Δίνουν και επιπλέον εγγυήσεις στον αγοραστή, ως να βρίσκεται σε out let η κρατική περιουσία. Ως να επιδιώκουν οι Συναγερμικοί κυβερνώντες να ξεφορτωθούν, άρον-άρον, την εναπομείνασα δημόσια περιουσία, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δεν τους ανήκει.

Για να δικαιωθεί αναδρομικά ο κ. Αβέρωφ, ο οποίος πριν από αρκετά χρόνια, ως υπουργός Συγκοινωνιών της κυβέρνησης Κληρίδη, οργίζετο και ούρλιαζε πως το κράτος δεν μπορεί να είναι «ξενοδόχος», «ψωμάς ή αχθοφόρος». Έτσι, ξεπουλούσαν σιγά-σιγά ό,τι μπορούσαν. Ταχυδρομεία, ξενοδοχεία, λιμάνια, αεροδρόμια, ημιδημόσιους οργανισμούς και τμήματα. Οι χλιαρές αντιδράσεις δεν κατάφεραν να ανακόψουν την ακατάσχετη αιμορραγία από το ξεπούλημα κρατικής περιουσίας. Η πορεία τους ήταν σε διατεταγμένη. Ολιγότερο κράτος και περισσότερα ιδιωτικά κέρδη.

Τώρα τελείται η κηδεία και του αιωνόβιου Συνεργατισμού. Με νεκροθάφτες τους Συναγερμικούς ταγούς.

Στον μαραθώνιο του ξεπουλήματος του Συνεργατισμού είδαμε «αρπακτικά», με νύχια γαμψά, να αγοράζουν και να πωλούν μετοχές, να κάνουν υπόγεια συμβόλαια και συνεργασίες.

Υπόγειες διαδρομές

Το παρασκήνιο και τις υπόγειες διαδρομές δεν τις γνωρίζουν οι απλοί πολίτες, οι οποίοι πανικόβλητοι τρέχουν να αποσύρουν τις λιγοστές καταθέσεις τους. Και τους βρίζουν και από πάνω, γιατί τρέχουν και δεν πιστεύουν κανένα. Τις γνωρίζουν μόνο αυτοί που θα ψηφίσουν τα νομοσχέδια για τις εγγυήσεις και οι οποίοι, ενώ φωνασκούν και σκίζουν τα ιμάτιά τους, γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν μιλούν, όμως. Θα καταχωρήσουν στα συρτάριά τους αρκετά ανώδυνα συνθήματα, για να τα χρησιμοποιήσουν εν καιρώ προεκλογικών αντιπαραθέσεων.

Και, όπως πάντα, ή, όπως μας έμαθαν σε αυτήν τη γη των αγίων και τρισαθλίων, ούτε και γι’ αυτό το έγκλημα υπάρχουν θύτες. Όπως έπεισαν, όσους έπεισαν πως για το ιουλιανό πραξικόπημα του ’74 δεν υπήρχαν πραξικοπηματίες και μασκοφόροι δολοφόνοι, έτσι και τώρα. Φταίνε οι Αρειανοί, οι επόπτες, οι μηχανισμοί της ΕΚΤ, οι ανύπαρκτοι, τα φαντάσματα και άντε τρέχα γύρευε να ζητάς από αυτούς να λογοδοτήσουν.

Και το Κυπριακό στον επόμενο γύρο...

Όταν τελέψουν τα ουρλιαχτά, οι απειλές για μελλοντικές κυρώσεις στις τράπεζες, και θα μνημονεύουμε τον εν Μακαρία τυλίξει Συνεργατισμό, θα ξεκινήσει, κατά που λένε οι γνώστες των παρασκηνίων, νέος γύρος ανίχνευσης βούλησης των «ηγετών» για επίλυση του Κυπριακού. Σαράντα πέντε χρόνια ανιχνεύουν και τα ίχνη του φονιά καταλήγουν στον οντά των δικτατορίσκων της Άγκυρας. Αλλά συνεχίζουν τον αμανέ των ανιχνεύσεων, γιατί, όπως φαίνεται, οι παγκόσμιοι κυβερνήτες δεν θέλουν να πιέσουν την Τουρκία. Πάντα επιδιώκουν ανοικτά προβλήματα, για να προφασίζονται νέες κρίσεις.

Είναι απορίας άξιον, όμως, ποιος μπορεί να εμπιστευθεί αυτούς που μας κυβερνούν και όσους τους πατρονάρουν ή παροτρύνουν τι είδους λύση θα επιδιώξουν.
Όταν αυτοί οι κυβερνώντες, κυβερνούσαν και τότε που εκπονείτο το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν και το υποστήριζαν με σθένος, κολακευόμενοι με τους τίτλους που τους έδωσαν οι ξένοι, ως opinion leaders, ο λαός οφείλει να επαγρυπνεί. Οφείλει να ξαναφρεσκάρει τη μνήμη του και να θυμηθεί τι έγραφαν τα απόρρητα έγγραφα των Αμερικανών πρέσβεων στην Κύπρο κατά τις επαφές τους με Συναγερμικούς ηγέτες και λεγόμενους αριστερούς, όπως τα αποκάλυψε το Wikileaks.

Θα έχει άραγε και το Κυπριακό τον τραγικό επίλογο του Συνεργατισμού και θα βρεθούμε συρόμενοι ενώπιον τραγικών διλημμάτων με το πιστόλι στον κρόταφο;
Τούτο το καθημαγμένο νησί έχει ανάγκη από πραγματικούς ηγέτες. Όχι θεατρίνους και κατ’ επίφαση μεσσίες που βολεύουν και βολεύονται. Όχι μαριονέτες που τους κρατούν και τους κουνούν πέρα-δώθε και κατά το δοκούν τα σχοινιά της διαπλοκής και οι παγκόσμιοι κυβερνήτες.

Έχουμε ανάγκη από ηγέτες που να εκπροσωπούν πραγματικά τα συμφέροντα του λαού και του τόπου και όχι θεομπαίκτες και λαοπλάνους. Ηγέτες που θα ανασηκώσουν ανάστημα και θα υπενθυμίσουν στους αξιωματούχους και εκπροσώπους του αμερικανοελεγχόμενου ΟΗΕ πως σε τούτο τον τόπο έγινε εισβολή, έγιναν εγκλήματα και ο θύτης δεν μπορεί να συνομιλεί με το θύμα και να ζητά λάφυρα και μερτικό από τα λεηλατημένα.