ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΑΓΟΡΩΝ Ή ΤΩΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ;

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ ΕΚΤΡΟΧΙΑΖΕΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

Η επικυριαρχία της Γερμανίας επί όλων των κρατών μελών και οι ηγεμονικές της τάσεις να επιβάλλει σκληρούς οικονομικούς όρους αλλά και πολιτικούς με το μεταναστευτικό και τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, έχουν δημιουργήσει ασφυκτικά αδιέξοδα σε αρκετές χώρες

Μπορεί η πολιτική κρίση στην Ιταλία να αποσοβήθηκε προσώρας, ωστόσο οι συνειρμοί και ο απόηχος των κυνικών παρεμβάσεων Γερμανών και άλλων αξιωματούχων των Βρυξελλών, επαναφέρει στην επιφάνεια ερωτήματα που δεν είναι εύκολο να απαντηθούν με βολικές απλοποιήσεις. Για ποια Ενωμένη Ευρώπη μιλούμε σήμερα; Για την Ε.Ε. των χρηματαγορών, των γεωπολιτικών συμφερόντων ή των λαών; Το τελευταίο είναι εκτός συζήτησης. Τα κυριαρχικά δικαιώματα των λαών και η πολυδιαφημιζόμενη λαϊκή κυριαρχία υποτάσσονται και παραγκωνίζονται στο όνομα μιας παρεξηγημένης παγκοσμιοποίησης. Αγιοποιούνται και επιβάλλονται οι χρηματαγορές, οι ξένοι οικονομικοί οίκοι και τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ηγεμόνων της Ε.Ε.

Η δυναμική των δύο ταχυτήτων εκτροχιάζει τα συμφέροντα των φτωχών κρατών προς όφελος των πλουσίων, ενισχύοντας έτσι τα ιμπεριαλιστικά και γεωστρατηγικά συμφέροντά τους με οικονομικούς όρους, εφόσον με τα τάνκς δεν τα κατάφεραν στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Υπήρχε όμως τότε ακονισμένη η εθνική συνείδηση και το patria o muerte (πατρίδα ή θάνατος) σε επιφυλακή. Τώρα αυτά θεωρούνται γραφικά και αναχρονιστικά.

Ενώ κράτη μέλη της Ε.Ε. βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση με τους λαούς τους να ζουν ακόμη και σε συνθήκες εξαθλίωσης και με υψηλά ποσοστά κάτω από το όριο της φτώχιας (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Πορτογαλία και άλλοι ), θεωρείται θέσφατο και επιβαλλόμενο όλοι να εφαρμόζουν τις ευρωπαϊκές οδηγίες. Αν κάποιος «θερμοκέφαλος» ηγέτης αρνηθεί, τον υποχρεώνουν σε ποινές-πέναλτι μερικών εκατομμυρίων, για να μάθει να συμμορφώνεται.

Έτσι και εδώ στην Κύπρο τρέχουμε σαν τις μαϊμούδες στο τσίρκο να υλοποιήσουμε ντιρεκτίβες και αποφάσεις που ετοιμάζουν οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών. Τα μείζονα και ζωτικής σημασίας ζητήματα που μας ταλανίζουν (σεβασμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εισβολή κατοχή,) έχουν τεθεί στο περιθώριο ή στον προθάλαμο αναμονής μέχρι να δεήσουν οι ηγεμόνες να αποφασίσουν τι εξυπηρετεί περισσότερο τα γεωστρατηγικά τους σχέδια.

Οι τεχνοκράτες πλέον δίνουν τις οδηγίες. Αυτοί, ουσιαστικά, αποφασίζουν. Τα γιούρογκρουπ και οι διορισμένοι του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, θεσμικών και μη θεσμικών οργάνων που δεν έχουν καν την επικύρωση της λαϊκής κυριαρχίας. Είναι οι διορισμένοι «άρχοντες» που άλλοι αποφάσισαν να τους τοποθετήσουν σε θέσεις κλειδιά για να υπηρετούν τα συμφέροντά τους. Σίγουρα όλοι θυμούνται τις απαξιωτικές αναφορές εναντίον της Ελλάδας του τέως προέδρου του Γιούρογκρουπ, Ντάισελμπλουμ, που χόρευε στους ρυθμούς και τα «έτσι θέλω» του περιβόητου Σόιμπλε και του Βερολίνου.

Η ανάδειξη ακροδεξιών εθνικιστικών κομμάτων στην Ευρώπη

Η επικυριαρχία της Γερμανίας επί όλων των κρατών μελών και οι ηγεμονικές της τάσεις να επιβάλλει σκληρούς οικονομικούς όρους αλλά και πολιτικούς με το μεταναστευτικό και τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, έχουν δημιουργήσει ασφυκτικά αδιέξοδα σε αρκετές χώρες, ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου. Οι κυρώσεις της Ε.Ε. κατά της Ρωσίας πλήττουν τα φτωχά κράτη όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, η Βουλγαρία, η Ιταλία αλλά και η πλούσια Αυστρία, η οποία σηκώνει κεφάλι και ετοιμάζεται να βγει από το στεγανό των κυρώσεων.

Δυστυχώς, η Αριστερά στην Ευρώπη έχει χρεοκοπήσει. Την σακάτεψε η βρόμικη χρηματοδοτούμενη προπαγάνδα, τα λάθη, η υπόσκαψη και η διαφθορά σε χώρες του πρώην σοσιαλιστικού μπλοκ, αλλά και λάθη δικά της, επειδή συνθηκολόγησε με αυτούς που την ήθελαν γονατισμένη και παροπλισμένη. Έτσι άφησε τα ηνία να τα αναλάβουν ακροδεξιοί και λαϊκιστές, που δεν αποτελούν εγγύηση για τα συμφέροντα των πλατιών λαϊκών μαζών και των εργαζομένων.

Η Γερμανία επέστρεψε με έναν υποχθόνιο ρεβανσισμό ως ηγεμόνας πλέον στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια. Ποτέ δεν έχει συγχωρέσει τους Ρώσους, που την ξεδόντιασαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και απελευθέρωσαν τις πλείστες χώρες της Ευρώπης από τη ναζιστική σβάστικα. Τώρα χώρες του Νότου κατηγορούνται επειδή αναδεικνύουν με την ψήφο τους εθνικιστές ή όσους σηκώνουν κεφάλι εναντίον της γερμανικής επικυριαρχίας και των σκληρών οικονομικών όρων.

Οι ανυπόστατοι ισχυρισμοί του πολυεκατομμυριούχου Σόρος, ο οποίος κατηγορείται ότι χρηματοδοτεί Μ.Κ.Ο. για να κουβαλούν μετανάστες στην Ευρώπη, ότι δήθεν τα μέλη της νέας ιταλικής κυβέρνησης χρηματίζονται από τον Βλ. Πούτιν, δεν είναι τυχαίοι. Ενοχλήθηκαν τα συμφέροντα και έτσι επιστρατεύεται το ψέμα, επισείοντας το φλάμπουρο της «κακής Ρωσίας».

Η Μέρκελ και η πρόσκληση Ερντογάν

Την Τουρκία, ενώ δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, οι Βρυξέλλες με διάφορους τρόπους την ενισχύουν πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά. Κατηγορείται ο Ερντογάν για αντιευρωπαϊκή ρητορική αλλά ικανοποιούν αθόρυβα και από την πίσω πόρτα τα αιτήματά του. Ενδεικτικό παράδειγμα η Γερμανίδα Καγκελάριος, η οποία προσκάλεσε τον νεοσουλτάνο Ερντογάν για επίσημη επίσκεψη στο Βερολίνο μετά τις εκλογές στην Τουρκία. Και αυτό χωρίς να γνωρίζει (εκτός και αν γνωρίζει), ποιος θα είναι ο νικητής των επικείμενων εκλογών.

Οι εκλογές στην Τουρκία και οι ναυαγισμένες προσδοκίες

Κάθε που υπάρχει αδιέξοδο στο Κυπριακό από το 1977 μέχρι σήμερα, μας έμαθαν το αφήγημα της παρηγοριάς. Να περιμένουμε το αποτέλεσμα των εκλογών στην Τουρκία, προσδοκώντας πως θα ξεκινήσουν διαδικασίες για επίλυση του Κυπριακού. Μάταιες αναμονές και ναυαγισμένες προσδοκίες. Πάθαμε και δεν μάθαμε. Και σήμερα, πάλι, όλοι λένε εν χορώ να περιμένουμε το αποτέλεσμα των εκλογών στην Τουρκία για υπάρξει νέα ώθηση στο Κυπριακό από «εκεί που μείναμε». Δηλαδή στο επαναλαμβανόμενο και απόλυτο αδιέξοδο.

Τα ίδια λέγονταν και το 1977. Βγήκε η κυβέρνηση Ντεμιρέλ, έφυγε και αυτή για να αναδειχθεί ο δικτάτορας Κ. Εβρέν. Εκλέγεται (το 1989-93) ο Τουργκούτ Οζάλ, έφυγε και αυτός για να τον διαδεχθεί ξανά ο Ντεμιρέλ. Και εμείς περιμέναμε το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών. Ακολούθησαν η Τανσού Τσιλέρ, Τσακλαγιανγκίλ, Μεσούτ Γιλμάζ, Αχμέτ Σεζέρ και πάει λέγοντας, μέχρι τον Ερντογάν. Σαράντα τόσα χρόνια σε αναμονή για το αποτέλεσμα των εκλογών σε μια χώρα όπου όλοι όσοι πέρασαν από το πηδάλιο της εξουσίας μάς διαμηνύουν να ξεχάσουμε την Κύπρο.

Η Ε.Ε. αντί να εφαρμόζει, όπως διαλαλεί, τις αρχές της και τα δημοκρατικά της ιδεώδη, διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο. Τώρα θυμήθηκαν πως στις ταυτότητες δεν πρέπει να αναγράφοντα τα ονόματα των γονιών. Είναι -λένε- παραβίαση των προσωπικών δεδομένων. Για τις ιδιοκτησίες όμως των Ε/κ, τις οποίες σφετερίζονται οι Τούρκοι κατακτητές, ξένοι επενδυτές, αγοραστές και ο κάθε τυχοδιώκτης (Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί), δεν ευαισθητοποιούνται.

Ζητήματα πρώτης προτεραιότητας λένε τώρα στην Ε.Ε. είναι, όπως είπε στο 7ο Οικονομικό Φόρουμ των Βρυξελλών ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις, «η εμβάθυνση της ΟΝΕ (Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης), η Ένωση Κεφαλαιαγορών και η Τραπεζική Ένωση». Oι στόχοι, σύμφωνα με τον ίδιο, «αφορούν τη τραπεζική ένωση για τη μείωση ρίσκου, ώστε να περάσουμε στον κοινό μηχανισμό εγγύησης καταθέσεων και τον ενιαίο μηχανισμό εκκαθάρισης τραπεζών».

Από την πλευρά του ο διάδοχος του Ντάισελμπλουμ, πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, Μάριο Τσεντένο, κλείνοντας τις εργασίες του Brussels Economic Forum, είπε ότι «εντός του Ιούνη (και πριν από τις ευρωκλογές) θα ληφθούν θαρραλέες αποφάσεις για την ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος με σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην Ευρωζώνη». Στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη ολοκλήρωσης της αρχιτεκτονικής του Μάαστριχτ, που έμεινε ανολοκλήρωτη. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ενίσχυση ασφαλώς της Γερμανίας, της οποίας το ευρώ είναι μεγαλύτερης συναλλαγματικής αξίας απ’ ό,τι των υπολοίπων στην Ευρωζώνη.

Η Κύπρος δεν διαθέτει πλέον κυπριακής ιδιοκτησίας τράπεζες. Ανήκουν σε ξένους μετόχους, με Αμερικάνους και άλλους να είναι οι κύριοι του παιχνιδιού. Κανένας ωστόσο -ακόμα και αυτοί που φωνάζουν «λύση τώρα»- δεν διερωτάται, ποια τράπεζα θα βοηθήσει στην ενίσχυση της όποιας λύσης του Κυπριακού.
Ο απόηχος της απειλητικής δήλωσης του Επιτρόπου Προϋπολογισμού της Ε.Ε., Γερμανού Γκίντερ Έτινγκερ, «τώρα οι χρηματαγορές θα μάθουν τους Ιταλούς πώς να ψηφίζουν…», επιβεβαιώνει τα δημοκρατικά ελλείμματα της Ε.Ε. και την καθυπόταξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων των λαών προς όφελος των χρηματαγορών και των ολιγαρχών του καπιταλισμού.

Πώς θα λειτουργήσουν οι λαοί της Ευρώπης στις επόμενες ευρωεκλογές τον Μάη του 2019, είναι άγνωστο με τόσα δημοκρατικά ελλείμματα και τον επιχειρούμενο ακρωτηριασμό των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων. Η εκλογή ενός Ευρωκοινοβουλίου, που δεν έχει πολιτικές εξουσίες και περιορίζεται σε νομοθετικό και εποπτικό έλεγχο, ενώ τις σημαντικές αποφάσεις τις παίρνουν οι διορισμένοι τεχνοκράτες, σίγουρα δεν ωθεί τους ψηφοφόρους στις κάλπες.